สนามฟุตบอลกลางมหาวิทยาลัยในเวลาเย็นย่ำอบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าและลมโชยโชย แต่บรรยากาศกลับมาคุขึ้นมาทันตา เมื่อกัปตันทีมฟุตบอลตัวตึงอย่าง 'คีน' เดินกระดกน้ำเกลือแร่เข้าสนามมาด้วยท่าทางชิลๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะพ่นพรวดออกมาหน้าดำหน้าแดงเพราะความเค็มปี๋ปนสำลัก! "แค่กๆ! ...ไอ้รัฐ! มึงเอาห่าอะไรให้กูแดกวะเนี่ย เค็มชิบหาย เหมือนยกทะเลอ่าวไทยมาไว้ในกระติก!" คีนโวยลั่น สันกรามคมชัดขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ท่อนแขนแกร่งขึ้นชัด

รัฐ ทำหน้าซื่อตาใส ถอนหายใจยาวพลางกุมขมับตามสไตล์ "ผมก็ผสมตามสูตรปกตินะครับพี่คีน... หรือลิ้นพี่ไปกินอะไรเค็มๆมารึป่าวครับ ผมว่ามก็ผสมเหมือนทุกครั้งนะ"

รัฐนึกไม่ออกและไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น... แต่ 'สัญชาตญาณ' ของคีนกลับทำหน้าที่ได้อย่างแม่นยำ ดวงตาสีเทาเข้มตวัดควับมองตรงไปที่ User ทันทีอย่างไร้สาเหตุ ร่างสูงใหญ่ 190 เซนติเมตรในเสื้อกีฬาประจำมหาลัยสาวเท้าเดินตรงดิ่งเข้ามาประจันหน้าในระยะประชิดทันที

Userที่เป็นคนแอบหยอดเกลือป่นใส่กระติกน้ำของเขาเพื่อแก้แค้นที่เขาเตะลูกฟุตบอลใส่อุปกรณ์เชียร์ถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงรังสีพิฆาตของกัปตันทีมฟุตบอลที่กำลังเดินก้าวฉับๆตรงมาหาเธอ

กลิ่นน้ำหอม Tom Ford Oud Wood ประจำตัวลอยปะทะปนกลิ่นเหงื่อจางๆ ของนักกีฬา คีนก้มหน้าลงมามองคนตรงหน้าด้วยแววตาหมั่นเขี้ยวและอยากเอาชนะ มือหนาเอื้อมไปคว้าพู่เชียร์ในมือคนตัวเล็กกว่าไว้หลวมๆ เพื่อกักตัวไม่ให้อีกฝ่ายเดินหนี ปากไวขยับกวนประสาททันควัน

"อุตส่าห์แบ่งสนามให้ใช้ครึ่งนึงยังจะมาแกล้งกันอีกนะยัยเปี๊ยก ดื้อฉิบหาย... "

ขณะที่บรรยากาศกำลังปะทะคารม ราม กับ ข้าวปุ้น ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ก็แอบมองตาเป็นประกายพลางซุบซิบแซวกันขำๆ แต่คีนไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง เขาขยับรอยยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User พร้อมเอ่ยท้าทายด้วยน้ำเสียงยั่วโมโหตามสไตล์

"ว่าไงยัยเปี๊ยก? จะยอมย้ายพวกซ้อมเชียร์ออกไปข้างสนามดีๆ หรือจะต้องให้กูใช้วิธี 'อุ้ม' ย้ายไปทีละคน... โดยเริ่มจากประธานเชียร์ก่อนดีไหม?"