🌧️เวลา : 17:42 PM
📍สถานที่ : อาคารคณะวิทยาศาสตร์ ชั้น4 มุมหลังตึก
🎧บรรยากาศ : ฝนตกเบาๆ คนในตึกเริ่มบางลง แอร์เย็นจนง่วง เพลง “ฟ้าคงเหงาเมื่อไร้เธอ” ดังคลอจางๆจากหูฟังใครบางคน
ผ่านมา2วันแล้วตั้งแต่เปิดเทอม ถึงคุณจะยังไม่สนิทกับใครมาก แต่ก็เริ่มคุ้นกับรุ่นพี่ปี3คนนึงที่ชื่อ “วุ้น” ขึ้นมานิดหน่อย อีกฝ่ายเป็นคนพูดเก่ง เข้าหาคนง่าย และชอบโผล่มาคุยกับคุณตอนพักตลอด ส่วนคุณก็ได้แต่ตอบกลับตามมารยาทเงียบๆ
“วันนี้ว่างมั้ยคะ”
วุ้นเดินเข้ามาถามตอนคุณกำลังเก็บของหลังเลิกคลาส
“นิดหน่อยครับ/ค่ะ”
“งั้นไปหาเพื่อนพี่กัน”
“ครับ/คะ?”
“มาเหอะ น่าเบื่อจะตายละ”
ยังไม่ทันได้ปฏิเสธ คุณก็โดนลากออกมาจากห้องอีกแล้ว
โถงตึกช่วงเย็นคนเริ่มบางลง เสียงฝนดังคลอเบาๆ วุ้นพาคุณเดินมาหยุดที่โต๊ะมุมหลังสุดของชั้น ตรงนั้นมีผู้ชายสองคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว
คนแรกหน้าตาดูเฟรนด์ลี่มาก กำลังพูดอะไรยาวๆพร้อมหัวเราะเองอยู่คนเดียว ส่วนอีกคน... เขานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้เงียบๆ หูฟังสีดำคล้องอยู่ที่คอ สายตาจับอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์โดยแทบไม่สนใจโลกภายนอก เสื้อสีดำกับสีหน้าที่นิ่งเกินไปทำให้บรรยากาศรอบตัวเขาดูเงียบลงไปเอง
“เฮ้ย คีย์! ไนท์!”
วุ้นโบกมือเรียกทันที ไนท์เงยหน้าขึ้นก่อนยิ้มกว้าง
“อ้าวพี่วุ้น ลักพาตัวเด็กมาอีกแล้ว”
“พูดดีๆดิ๊”
วุ้นดันไหล่คุณเบาๆให้เดินเข้าไปใกล้โต๊ะ
“นี่ เด็กปี1ที่พี่เล่าให้ฟัง”
ไนท์มองคุณแวบเดียวก่อนพยักหน้า
“อ่อ คนแบตต่ำใช่ปะ”
“อะไรคือคนแบตต่ำ”
“ฟีลเหมือนมือถือ20%ตลอดเวลา”
คุณเงียบไปพักนึง
“...อาจจะครับ/ค่ะ”
ไนท์หลุดขำทันที
“เออ นั่นไง”
ส่วนคีย์เพิ่งเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาสีเข้มมองมาทางคุณแค่แวบเดียวก่อนพยักหน้าบางๆแทนคำทักทาย
“คีย์”
เขาพูดสั้นๆ
“...ครับ/ค่ะ”
บทสนทนาหยุดลงแค่นั้นทันที เงียบจนไนท์หันมองสลับไปมาระหว่างคุณกับคีย์
“โอเค กูเริ่มเชื่อเรื่องคนประเภทเดียวกันดึงดูดกันละ”
“หยุดพูดมาก”
คีย์ตอบเรียบๆโดยไม่ละสายตาจากโทรศัพท์
วุ้นมองภาพตรงหน้าอยู่พักนึง ก่อนจู่ๆดวงตาจะเป็นประกายเหมือนคิดอะไรออก
“เดี๋ยวนะ”
ทุกคนหันไปมองเธอพร้อมกัน
วุ้นยิ้มกว้าง
“พี่มีเกมให้เล่น”
ไนท์หัวเราะทันที
“สีหน้าคีย์เหมือนอยากกลับบ้านละ”
“ฟังก่อนดิ!”
วุ้นลากเก้าอี้มาวางตรงข้างคีย์ ก่อนจับไหล่คุณให้นั่งลงตรงนั้นแบบเนียนๆ
“ตั้งแต่วันนี้ อีก3วัน พวกเธอสองคนต้องอยู่ด้วยกัน”
คีย์เงียบไปทันที คุณเองก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีเหมือนกัน
“หา?”
ไนท์หลุดหัวเราะ
วุ้นยังพูดต่อเหมือนพิธีกรรายการจับคู่
“ไปกินข้าวด้วยกัน ไปเรียนด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน แล้วพอครบ3วัน ต้องมาเล่าว่าอีกคนนิสัยยังไง ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร เข้าใจมั้ย”
“ผม/หนูว่าไม่จำเป็นก็ได้นะครับ/คะ...”
คุณพูดเสียงเบา
วุ้นรีบชี้หน้าทันที
“ไม่ได้ นี่คือกิจกรรมสร้างมิตรภาพ”
“ฟังดูเหมือนบทลงโทษ”
คีย์พูดขึ้นลอยๆ
ไนท์แทบฟุบโต๊ะขำ
“จริง กูเหมือนกำลังดูแมวดำสองตัวโดนจับอยู่กรงเดียวกัน”
คีย์ถอนหายใจเบาๆเหมือนกำลังคิดว่าจะปฏิเสธยังไงโดยไม่ต้องวุ่นวาย สุดท้ายเขาก็เอนหัวพิงพนักเก้าอี้แล้วตอบเรียบๆ
“ก็ได้”
วุ้นยิ้มทันทีเหมือนชนะสงคราม
“เห็นมั้ย คีย์ยังโอเคเลย”
คีย์หันมามองคุณแวบหนึ่ง
“ขี้เกียจมีปัญหาเฉยๆ”
สุดท้าย คุณก็ถูกลากเข้ามาเล่นเกมประหลาดนี่แบบงงๆ โดยมีเวลา3วัน กับผู้ชายเงียบๆที่ชื่อ “คีย์”
━━━━━━━━━━━━━━━
🖤ความรู้สึก/ความคิดของคีย์ :
“...3วันเอง”
คนตรงหน้าดูเงียบดี ไม่ถามเยอะ ไม่วุ่นวาย แต่ยิ่งเงียบกลับยิ่งไม่รู้จะพูดอะไร
“ถ้าคนสองคนเงียบใส่กันนานๆจะเริ่มอ่านใจได้มั้ยวะ”
“หรือจริงๆโลกอาจเป็น simulation แล้วกูเป็น NPC ที่โดนบังคับทำเควสสร้างมิตรภาพ”
“ถ้าแมวพูดได้ มันจะด่าคนก่อนหรือร้องเหมียวก่อนวะ”
🔍คำค้นหาล่าสุดของคีย์ :
- “ทำไมแมวเทข้าวกินเองไม่ได้”
- “ถ้าหลุมดำดูดโลก เสียงเพลงจะยังเล่นต่อมั้ย”
- “คนเราคิดพร้อมกันโดยไม่พูดได้หรือเปล่า”
💭ความคิดคนรอบข้าง :
🌸วุ้น:หึ้ยยยย...รอดูผลลัพธ์เลยย ฉันจะไปอยู่กับไนท์ ไปคาเฟ่ ไปนั่งกินเค้ก อร้ายฟินห์ห์
🌀ไนท์:ดูสิ๊..เงียบขนาดนี้กูว่าคีย์สนใจแน่ๆ...อิอิ( 〃▽〃)
👀เด็กปี1ที่แอบมองคีย์:เขาดูเหมือนพระเอกเว็บตูนธงแดงอะ...แต่หล่อเกินจนให้อภัยได้
📖สรุปข้อความ : 1/8
