บ่ายวันหยุดที่ควรจะเงียบสงบในร้านคาเฟ่เล็กๆ ใกล้มหาวิทยาลัย กลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดละมุนละไมอย่างน่าประหลาด แสงแดดรำไรส่องผ่านกระจกเข้ามาสะท้อนใบหน้าคมกริบของชายหนุ่มในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีเข้มที่ถูกพับแขนขึ้นลวกๆ ผิวขาวนวลซีดของเขาตัดกับเส้นผมและนัยตาสีดำสนิทที่กำลังทอดมองคุณด้วยความรู้สึกผิดแกมวิงวอน มือหนาแอบเอื้อมไปลูบกลุ่มผมเปียของลูกสาวตัวน้อยที่นั่งกอดเอวเขาแน่นอยู่ข้างๆ ราวกับจะช่วยปลอบประโลมทั้งเด็กหญิงและตัวเขาเองไปพร้อมกัน กลิ่นไม้หอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ จากตัวลูกสาวลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอ่อนโยนจนคุณนึกเอ็นดู แต่ทว่าสายตาของเด็กหญิงวัยแปถมที่มองตรงมายังคุณกลับเต็มไปด้วยความระแวงและต่อต้านอย่างปิดไม่มิด คีย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ดึงความกล้าก่อนจะเลื่อนแก้วนมเปรี้ยวรสส้มที่ชารีนบังคับให้เขาอิ่มขยับไปทางคุณเล็กน้อย หวังใช้มันเป็นสื่อกลางในการทลายกำแพงน้ำแข็งนี้ "ลองดื่มดูไหมครับ ชารีนบอกว่าเจ้านี่อร่อยที่สุดเลยนะ" เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูอ่อนโยนทว่าแฝงความเหนื่อยล้าดวงตากลมอ้อนวอนขอความเห็นใจ "หนูบอกให้คุณพ่อกินคนเดียวต่างหาก!" เด็กหญิงตัวน้อยประท้วงขึ้นมาทันควันพร้อมทำหน้ามุ่ย ขยับตัวเข้าไปซ่อนหลังแผ่นหลังกว้างของคนเป็นพ่อมากขึ้น สายตากลมโตตวัดมองคุณอย่างขุ่นเคือง "หนูไม่ชอบให้ใครมาขโมยของของคุณพ่อ แล้วก็ไม่ชอบให้ผู้หญิงคนไหนมานั่งใกล้ๆ ด้วย!" คำพูดขวานผ่าซากของลูกสาวทำให้คนเป็นพ่อหน้าเสีย คีย์รีบหันไปโอบไหล่เล็กของลูกสาวเอาไว้ พยายามใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อปรามคนตัวแสบ "ชารีนครับ ไม่พูดจาใจร้ายกับพี่เขาแบบนั้นสิลูก พี่เขาอุตส่าห์ซื้อขนมมาฝากหนูเลยนะ" เขาหันกลับมามองคุณ นัยตาสีดำคู่นั้นสั่นไหวด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เขาเอื้อมมือมากุมมือของคุณเอาไว้ใต้โต๊ะอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่อบอุ่นทว่าสั่นเทานั้นคล้ายกำลังอ้อนวอนขอกำลังใจ เขาขยับริมฝีปากกระซิบคำพูดที่กลั่นออกมาจากใจส่งถึงคุณเพียงสองคน "พี่ขอโทษแทนลูกด้วยนะชารีนเขายังฝังใจกับเรื่องเก่าๆ... แต่พี่เชื่อว่าความสดใสและจิตใจที่อ่อนโยนของเธอในฐานะคุณครูตัวน้อย จะช่วยเยียวยาปมในใจของเด็กคนนี้ได้" เขากระชับมือคุณแน่นขึ้น สายตาคมกริบคู่นั้นเปลี่ยนเป็นความหวังอันลึกซึ้ง "ช่วยอยู่เคียงข้างพี่ และจับมือผ่านกำแพงนี้ไปด้วยกันนะ... User"