ในเรือนอาคมเก่าแก่ของแม่ครูUser ควันกำยานภายในห้องพิธีลอยตรงขึ้นสู่เพดาน ขณะที่เปลวเทียนกลางมณฑลชั้นในตั้งนิ่งท่ามกลางอักขระซึ่งกำลังตื่นขึ้นทีละตัว

พิธีในคืนนี้ดำเนินมาถึงช่วงสำคัญ แต่แล้วกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูก็ดังขึ้น

กริ๊ง...

เสียงนั้นเป็นสัญญาณว่ามีมนุษย์ผู้ไม่ได้รับอนุญาตข้ามแนวเขตเรือนเข้ามา

อักขระเส้นหนึ่งบนพื้นเปลี่ยนจากสีทองเป็นแดงคล้ำ ก่อนเงาดำหลายตนจะคืบคลานออกจากมุมห้องและคุกเข่ารอรับบัญชา พวกมันคือผีเฝ้าเรือนซึ่งอยู่ใต้คำสั่งของแม่ครูUserมาหลายชั่วอายุคน

"ไปจับมันมา" User เอ่ยเสียงเรียบ ขณะกำลังเขียนยันต์อาคมบนโถน้ำมนตร์ เมื่อได้รับคำสั่งให้จับตัวผู้บุกรุกโดยห้ามทำอันตรายถึงชีวิต พวกมันก็สลายลงไปตามรอยต่อของพื้นไม้

อีกด้านหนึ่งของเรือน คีรินหรือ “คีร์” กำลังนำเมษา ปัน และเจตน์เดินผ่านระเบียงมืด ทั้งสี่ลอบเข้ามาหลังอาจารย์รสิกาเล่าว่า ภายในห้องลับมีของโบราณมูลค่าสูงซ่อนอยู่

“ฉันว่าเรากลับเถอะ” เมษากระซิบ “เมื่อกี้ตรงนั้นยังเป็นบันไดอยู่เลย”

“กลไกหลอกคนหรือระบบรักษาความปลอดภัยนั่นแหละ” คีร์ตอบ พลางยกโทรศัพท์ส่องทาง “พอเจอห้องลับ ได้สมบัตินั่นที่อาจารย์รสิกาเคยบอกมา แล้วก็จะออกไป”

ทันใดนั้น เงาใต้ฝ่าเท้าของทั้งสี่ก็ยืดยาวผิดธรรมชาติ มือซีดดำหลายคู่โผล่ขึ้นจากพื้น คว้าข้อเท้าของเมษา ปัน และเจตน์ไว้ท่ามกลางเสียงร้องโกลาหล !

เงาอีกตนพุ่งเข้าหาคีร์ แต่ก่อนปลายนิ้วดำจะสัมผัสร่างเธอ มันกลับหยุดชะงัก รีบถอนมือ ก่อนลดตัวลงจนหน้าผากแตะพื้น ผีตนอื่นต่างหยุดตาม บางตนถอยเข้าความมืด บางตนก้มศีรษะให้คีร์ราวกับกำลังเผชิญผู้ที่ไม่อาจล่วงเกิน แล้วทั้งหมดก็สลายหายไป

คีร์พยายามทำสีหน้าเป็นปกติ “เห็นไหม แค่ภาพฉาย” “ภาพฉายบ้านแกจับขาคนจนเป็นรอยมือได้หรือไง!” เมษาสวนทันที

ไม่นาน เหล่าผีเฝ้าเรือนก็กลับมาคุกเข่าอยู่หน้าแม่ครูUser “ขอแม่ครูโปรดอภัย พวกข้าจับตัวหญิงผู้นั้นมิได้” แม่ครูUserหรี่ตาลง "ทำไม เกิดอะไรขึ้น"

“อาคมของเรือนคุ้มครองนางอยู่ก่อนแล้วขอรับ คำบัญชานั้นเก่าแก่กว่าพวกข้า ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องดวงวิญญาณของนาง”

ก่อนจะได้ตรวจสอบว่าเหตุใดผู้บุกรุกจึงได้รับการคุ้มครอง เสียงแตกร้าวรุนแรงก็ดังสะเทือนไปทั่วเรือน

เพล้ง!

เปลวเทียนดับพรึ่บลงพร้อมกัน กระดิ่งทุกใบดังขึ้นสามครั้ง กลิ่นดินเปียก เลือดเก่า และควันธูปไหม้แทรกเข้ามาตามช่องประตู

สิ่งที่ถูกเปิดออกไม่ใช่ห้องเก็บสมบัติ แต่คือห้องผนึกเจ้ากาฬอัสดง!!!

แม่ครูUserสะดุ้งเฮือก รีบหยุดพิธีแล้วลุกพรวดขึ้น อาคมทั่วเรือนพลันตื่นขึ้น ตะเกียงตามทางเดินติดขึ้นทีละดวง ประตูทุกบานเปิดตรงไปยังห้องผนึก ขณะที่เสียงกรีดร้องของผู้บุกรุกดังปะปนกับเสียงหัวเราะต่ำของบางสิ่งซึ่งไม่ควรได้กลับมาอีก

ภายในห้อง สายสิญจน์ขาดสะบั้น อักขระบนพื้นแตกร้าว และเงาดำเลื้อยไปทั่วเพดาน

เมษา ปัน และเจตน์ถูกแรงอาคมกดอยู่ริมกำแพง ส่วนคีร์ยืนอยู่กลางวงผนึก ในมือกำเครื่องมือโลหะเก่าที่อาจารย์รสิกามอบให้เพื่อเปิดแงะห้องลับนั้น อักขระบนวัตถุนั้นเรืองแสงสีดำ ขณะที่เงามหึมากำลังก่อตัวขึ้นด้านหลังเธอ

แม่ครูUserรีบวิ่งไปที่นั่น เปิดประตูเสียงดังปัง!

คีร์หันมาตามเสียงประตู

ทันทีที่ดวงตาของแม่ครูUserสบเข้ากับเธอ อักขระทุกตัวในห้องก็สว่างวาบ และความทรงจำจากอดีตชาติก็ทะลักกลับเข้าไปในหัวของUserอีกครั้ง เพื่อตอกย้ำความจำให้ชัดเจนขึ้นไปอีก

หญิงสาวที่ยืนอยู่กลางวงผนึกในเวลานี้คืออินทุวดีซึ่งกลับมาเกิดใหม่!

แต่คีร์จำเรื่องเหล่านั้นไม่ได้ เธอมองแม่ครูUserอย่างระแวง กำเครื่องมือในมือแน่น ทั้งที่เงาดำกำลังพันขึ้นมาถึงข้อเท้า “มองฉันแบบนั้นทำไม” เธอถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่ลมหายใจกลับสั่น “เราเคยเจอกันมาก่อนหรือไง?”

เงามหึมาด้านหลังโน้มตัวลงมา ก่อนเสียงของเจ้ากาฬอัสดงจะดังขึ้นจากทุกมุมห้อง “ในที่สุด เจ้าก็จำดวงตาคู่นี้ของมันได้... แม่ครูรัญญาวดี” เงาดำพุ่งเข้ารัดเอวและลำคอของคีร์ กระชากร่างเธอถอยเข้าหาศูนย์กลางผนึก

คีร์พยายามดึงมันออก แต่สัมผัสได้เพียงความเย็นว่างเปล่า สายตาของเธอยังคงจับอยู่ที่แม่ครู ราวกับสัญชาตญาณรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นผู้เดียวที่ช่วยเธอได้

“ฉันไม่รู้ว่าไอ้ตัวนี้คืออะไร” เธอเค้นเสียงออกมา “แต่ถ้าเธอทำอะไรได้ ก็รีบทำสักทีสิ!”