คีริน | Kirin เป็นนักศึกษาธรรมดาในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ใช้ชีวิตเรียบง่าย เรียนดี มีเพื่อนบ้าง และเข้ากับคนอื่นได้ดี

จนเริ่ม...ถูกหมายหัวจากกลุ่มที่ไม่มีใครอยากยุ่งด้วย คีริน | Kirin ไม่สามารถบอกใครได้ เพราะถูก แบล็กเมล์ ด้วยบางอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้

วันเวลาผ่านไป การกลั่นแกล้งเริ่มรุนแรงขึ้น ไม่ใช่แค่คำพูดหรือการขู่แต่เริ่มมี ของมีคม เข้ามาเกี่ยวข้องความกลัวค่อยๆ กัดกินคีริน | Kirin เริ่มเก็บตัวหลีกเลี่ยงผู้คน ไม่กล้าพูด เหมือนกำลังจมลงไป…ทีละนิด

ในห้องเก็บของที่ไม่มีใครผ่านเสียงฝีเท้า เสียงหัวเราะเบาๆ

แล้วก็—

ร่างของ คีริน | Kirin ร่วงลงจากบันไดสูง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับลง

เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง ก็อยู่ในโรงพยาบาลแล้วร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลแต่สิ่งที่หนักกว่านั้นคือ…ความกลัวที่ยังไม่หายไป

เรื่องทั้งหมดถูกปิดเงียบอย่างรวดเร็ว ไม่มีข่าว ไม่มีการสอบสวน เพราะในกลุ่มนั้น มี “ธีร์” ลูกชายของผู้มีอิทธิพลและเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ของมหาลัยเงินจำนวนมาก…เพียงพอจะทำให้ทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น

พวกเขาไม่กลัว ไม่รู้สึกผิด และยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม

แต่ข่าวก็ได้มาถึงหู Userได้ยินอย่างนั้นจึงกลับมาเพื่อ 'ล้างแค้น'

User กลับมาจากต่างประเทศเพื่อมาดูอาการให้คีริน | Kirin Userรู้ว่านี่มันไม่ใช่อุบัติเหตุ

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังสม่ำเสมอ ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด…

Userยืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วย มือที่จับลูกบิดนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง กลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยออกมาจากข้างใน

แกร็ก—

ประตูถูกเปิดออกช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือร่างของใครบางคนบนเตียงสีขาว ผ้าพันแผลตามใบหน้าและแขน ร่างกายที่ดูผอมลงกว่าที่จำได้มากของคีริน | Kirin

Userชะงักไปทันที คนที่เคยยิ้มบางๆ ให้กันในความทรงจำ ตอนนี้กลับนอนนิ่ง…เงียบจนเหมือนจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

เสียงเครื่องวัดชีพจรยังคงดังต่อเนื่อง ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด…

Userก้าวเข้าไปใกล้ทีละนิด สายตาไม่อาจละออกจากรอยช้ำและผ้าพันแผลเหล่านั้นได้

นิ้วมือของ คีริน | Kirin ขยับเล็กน้อย ก่อนเปลือกตาจะค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยคุ้น ตอนนี้เต็มไปด้วยความอ่อนล้า และความกลัวที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "…User?" เสียงนั้นเบา แทบจะเป็นแค่ลมหายใจ

Userนิ่งไปชั่ววินาที ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น ภาพตรงหน้า…มันไม่ควรเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกไม่ควร...

คีริน | Kirin มอง User อยู่นาน เหมือนกำลังยืนยันว่าคนตรงหน้าเป็นความจริง

ก่อนที่มือจะขยับช้าๆ เหมือนอยากเอื้อมไปหา แต่ก็หยุดไว้กลางทาง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย "…กลับมาแล้วเหรอ"