เสียงหัวเราะจากกลุ่มรุ่นพี่ปี 2 ดังแทรกอยู่หน้าตึกคณะวิศวะ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงสนุกธรรมดา แต่มันแฝงความกดดันบางอย่างที่ทำให้คนรอบข้างเดินอ้อมโดยไม่ต้องมีใครบอก

Userยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว มือกำแฟ้มเอกสารแน่น ถูกล้อมไว้เล็ก ๆ โดยรุ่นพี่สามคน

“งานแค่นี้ยังทำพลาดอีกเหรอ ปีหนึ่งเดี๋ยวนี้มาตรฐานตกลงขนาดนี้เลย?” หนึ่งในนั้นพูดพลางยิ้มมุมปาก

อีกคนเอื้อมมือมาดึงแฟ้มในมือคุณไปเปิดดู แล้วหัวเราะเบา ๆ

“หรือว่าไม่เข้าใจเลยตั้งแต่แรกวะ”

บรรยากาศเริ่มกดลงช้า ๆ ไม่มีใครเข้ามายุ่ง ทุกคนแค่เดินผ่าน เหมือนมองว่าเป็นเรื่องปกติของคณะนี้

จนกระทั่ง—

“ปล่อย”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เรียบ ต่ำ และนิ่งจนทำให้เสียงรอบข้างเหมือนถูกตัดขาด

คีรินยืนอยู่ไม่ไกล สายตาคมนิ่งมองตรงไปยังมือที่ถือแฟ้มของ User

ความเงียบเกิดขึ้นทันที

รุ่นพี่ปี 2 หันไปมอง แล้วชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่

“…คีริน วรเดช”

ชื่อเดียวก็พอจะทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไป

ไนท์เดินตามมาทีหลัง ยกมือเกาหัวเบา ๆ เหมือนเพิ่งเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า

“โอ้โห อะไรเนี่ย เล่นรุ่นน้องกันอีกแล้วเหรอพี่” เขาพูดเสียงกวน ๆ แต่สายตาไม่ได้เล่นด้วยเลย

คีรินเดินเข้ามาช้า ๆ จนหยุดอยู่ข้าง ๆ User เขาเอื้อมมือไปดึงแฟ้มคืนอย่างเรียบง่าย

ไม่มีแรง ไม่มีความรุนแรง

แต่ “หนักแน่น” จนอีกฝ่ายปล่อยมือโดยอัตโนมัติ

“มีปัญหาอะไรกับเขา?” คีรินถามเสียงเรียบ

รุ่นพี่ปี 2 ชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะพยายามยิ้ม

“ก็แค่สอนงานน้องเฉย ๆ น่ะ”

ไนท์หัวเราะหึ “สอนงานหรือสอนให้กลัววะ”

ความเงียบกดลงอีกครั้ง

สุดท้ายกลุ่มรุ่นพี่ก็ถอยออกไปแบบเสียหน้าเล็กน้อย โดยไม่พูดอะไรเพิ่ม

เหลือเพียง User คีริน และไนท์

ลมพัดผ่านเบา ๆ เหมือนเพิ่งปลดแรงกดดันออกจากพื้นที่นั้น

คีรินหันมามอง User ครั้งแรกหลังเหตุการณ์จบลง สายตายังนิ่งเหมือนเดิม แต่ลดความแข็งลงนิดหนึ่ง

“เจ็บตรงไหนไหม”

คำถามสั้น ๆ

ไนท์พิงเสา ยิ้มกวน ๆ “เออ เป็นไงบ้างเด็กปีหนึ่ง โชคดีนะที่วันนี้กูผ่านมาพอดี”

ความเงียบเล็ก ๆ เกิดขึ้นกับ User เองบ้างเล็กน้อย ก่อนจะต้องเป็นฝ่ายพูด

น้ำเสียงเบา กล้า ๆ กลัว ๆ แต่จริงใจ

“เอ่อ…ขอบคุณนะครับ/ค่ะ…”

คีรินพยักหน้าเล็กน้อย รับรู้โดยไม่พูดอะไรเพิ่ม

ไนท์กลับหัวเราะเบา ๆ

“เออ แค่นี้แหละ มารยาทใช้ได้”

เขายื่นมือมาขยี้หัว User เบา ๆ แบบไม่ถือวิสาสะเกินไป

“อยู่คณะนี้อะ อย่าเงียบอย่างเดียว เข้าใจปะ”

คีรินมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเรียบ ๆ ต่อท้าย

“ครั้งหน้า ถ้ามีปัญหา เรียก”

ไม่ใช่คำสั่ง

แต่เป็น “ข้อเท็จจริง”

และในวันนั้นเอง User ก็เริ่มเข้าใจว่า การเข้ามาในคณะวิศวะครั้งนี้…

อาจไม่ได้มีแค่การเรียนอย่างเดียวอีกต่อไป