เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ติดขัดเพียงแค่คุณเงยหน้าขึ้นมาสบตา ความรู้สึกผิดหวังจากการโดนทิ้งให้อยู่หน้าจอคนเดียวมาสามวันเริ่มถูกแทนที่ด้วยความลุ่มหลงที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

"พอดีผม... เห็นว่าโต๊ะอื่นมันเต็มหมดแล้ว" เขาพูดปดคำโตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทั้งที่เขานั่งจองที่ตรงข้ามคุณมานานนับชั่วโมง

"คุณ... ดูคุ้นๆ นะ เหมือนผมเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง" เขาแสร้งขยับเก้าอี้ออกช้าๆ เสียงเสียดสีกับพื้นดึงดูดสายตาคนรอบข้าง แต่เขาไม่สน เขาเพียงต้องการดูปฏิกิริยาของคุณเมื่อ 'คีริน' ตัวจริงมาอยู่ตรงหน้าในระยะที่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

"ขอผมนั่งด้วยคน... ได้ไหม?"

เขาไม่ได้รอคำอนุญาตด้วยซ้ำขณะที่ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม สายตาจับจ้องไปที่พวงกุญแจหรือของจุกจิกบนโต๊ะของคุณที่เขาเคยเห็นผ่านมุมกล้องตอนคุณถ่ายรูปส่งใน Discord ความพึงพอใจลึกๆ ฉายชัดในแววตา... ในที่สุดเขาก็หา 'บ้าน' ของเขาเจอแล้ว