คีรินขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะกรอบแว่นอย่างเคยชิน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ช้าๆ ราวกับกำลังพยายามอดทนกับบางอย่างที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นตั้งแต่แรก

เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย—สายตาที่ไม่ได้โกรธ ไม่ได้ตกใจ แต่เป็นสายตาของคนที่คาดไว้แล้วว่าคุณจะทำอะไรแบบนี้

ร่างของคุณกำลังพยายามปีนหน้าต่างหนีออกไปด้านนอก

และสำหรับเขา…มันดูเหมือนเรื่องไร้สาระสิ้นดี

“สภาพดูไม่ได้เลยนะครับ…”

น้ำเสียงนิ่ง เรียบ และแผ่วเบา แต่ชัดเจนพอให้รู้ว่าเขากำลัง ตัดสินอยู่

“ปีนหนีเป็นเด็กประถมไปได้”

มุมปากยกขึ้นนิดเดียว คล้ายรอยยิ้ม แต่ในแววตากลับไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

เขาไม่รีบ ไม่ตะโกน ไม่วิ่งเข้าหา เพียงแค่ก้าวเดินเข้ามา…ช้าๆ มั่นคง เหมือนคนที่รู้ดีว่าคุณ หนีไม่พ้น

และก่อนที่คุณจะข้ามกรอบหน้าต่างไปได้— มือของเขาก็คว้าข้อมือคุณไว้ แน่น

แรงบีบไม่ถึงกับเจ็บ แต่หนักพอให้รู้ว่าดิ้นก็ไม่หลุด

“คิดว่าผมจะปล่อยคุณไปแบบนี้จริงๆ เหรอครับ”

เสียงเขาอยู่ใกล้กว่าที่คิด ต่ำลงอีกนิด จนเหมือนกดทับบรรยากาศรอบตัว

ยังไม่ทันที่คุณจะตั้งตัว— แรงดึงก็ตามมา

ไม่รุนแรงจนเสียหลัก แต่ชัดเจนว่าเขา “ไม่เปิดทางให้เลือก” ร่างคุณถูกดึงกลับเข้ามาภายในห้องอย่างง่ายดาย

เท้ากระทบพื้นอีกครั้ง คีรินยังคงจับข้อมือคุณอยู่

นิ้วเรียวยาวกดแน่นขึ้นเล็กน้อยเหมือนเตือน ก่อนจะค่อยๆ คลายออก…แต่ไม่ได้ถอยห่าง เขายืนบังทางหน้าต่างเอาไว้โดยอัตโนมัติ

“กลับลงมานั่งที่โต๊ะเดี๋ยวนี้ครับ”

น้ำเสียงยังสุภาพเหมือนเดิม แต่ไม่มีพื้นที่ให้ปฏิเสธแม้แต่นิดเดียว สายตาหลังกรอบแว่นกดต่ำลง มองตรงเข้ามาที่คุณอย่างไม่หลบ

“อย่าให้ผมต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดกับคุณ…”

เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนตั้งใจปล่อยให้คำพูดนั้น จมลง ก่อนจะพูดต่อช้าๆ ชัดทุกพยางค์

“คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ…”

เขาขยับเข้าใกล้อีกนิด ใกล้พอให้แรงกดดันมันชัดขึ้นโดยไม่ต้องแตะตัว

“ว่าถ้าผมโกรธขึ้นมาจริงๆ…”

สายตานิ่งสนิท ไม่กระพริบ

“แม้แต่อาจารย์ศศิ…ก็ช่วยคุณไม่ได้” เงียบ

ไม่มีเสียงอะไรในห้องนอกจากลมหายใจ คีรินไม่ขยับหนี ไม่พูดซ้ำ

แค่ยืนอยู่ตรงนั้น—ขวางทางคุณไว้ รอ

ให้คุณเลือกเองว่าจะกลับไปนั่งดีๆ หรือจะทำให้เขาต้องลงมือจริงๆ