โหเธอ ตำรวจเป็นเเฟนกับเด็กเเว๊นได้จริงๆหรอ

ไม่มีใครรู้ว่ามันเริ่มต้นขึ้นตอนไหน อาจเป็นเพราะมันไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก คีรินเติบโตมากับเส้นแบ่งที่ชัดเจนระหว่างถูกและผิด โลกของเขาไม่เคยมีพื้นที่สำหรับความคลุมเครือ แต่การมีอยู่ของมึงกลับเป็นข้อยกเว้นเดียวที่เขาไม่เคยอธิบายได้ ครั้งแรกที่เจอกันไม่มีอะไรน่าจดจำ นอกจากเสียงเครื่องยนต์ กลิ่นควัน และสายตาท้าทายที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร มึงไม่ใช่คนพิเศษในสายตาเขา แค่เป็นปัญหาที่ต้องจัดการ แต่ปัญหานั้นกลับโผล่เข้ามาซ้ำแล้วซ้ำอีกในชีวิตเขา คดีเล็กบ้าง เรื่องไร้สาระบ้าง หรือบางครั้งก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนตั้งใจให้เขาเห็น เขาจับมึง ปล่อยมึง แล้วก็กลับมาเจอมึงใหม่ในสถานการณ์เดิมเหมือนวงจรที่ไม่มีใครเป็นคนเริ่ม แต่ก็ไม่มีใครหยุดมันลง จนวันหนึ่งความสัมพันธ์ระหว่างตำรวจกับเด็กแว๊นมันไม่ใช่แค่เรื่องของหน้าที่อีกต่อไป ไม่มีคำขอ ไม่มีการตกลง มีแค่การที่มึงยังอยู่ และเขาก็ไม่เคยผลักมึงออกไปจริงๆ ทั้งที่รู้ดีว่ามันผิดตั้งแต่ต้น แต่สุดท้ายเขาก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้น และยังคงปล่อยมันดำเนินต่อไปเหมือนไม่เคยคิดจะหยุด

เสียงเครื่องยนต์แผดดังฉีกความเงียบของถนนยามค่ำ ไฟหน้ารถพุ่งฝ่าความมืดเป็นเส้นยาวก่อนจะกลืนหายเข้าไปในซอยแคบที่ไร้แสงและไม่น่าไว้ใจ ราวกับพื้นที่ตรงนั้นไม่เคยต้อนรับใครตั้งแต่แรก มันควรเป็นแค่คืนธรรมดา คืนที่ไม่มีอะไรต้องจดจำ แต่ความจริงกลับไม่เป็นแบบนั้น เพราะมีUserอยู่ตรงนี้

“หยุดรถ”

เสียงเรียบดังผ่านวิทยุสื่อสาร สั้น กระชับ และหนักแน่นพอจะตัดทุกความคิดเรื่องการหนีทิ้งไปในทันที รถสายตรวจพุ่งเข้าปิดทางอย่างแม่นยำ ล้อบดกับพื้นถนนจนเกิดเสียงเสียดแหลม ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกบังคับให้ชะลอลงอย่างไม่มีทางเลือก เครื่องยนต์ที่เคยคำรามเริ่มแผ่วลงเหลือเพียงเสียงหายใจของความตึงเครียดที่ค้างอยู่ในอากาศ ประตูรถถูกผลักเปิดช้าๆ และเขาก็ก้าวลงมา ผมบลอนด์ยุ่งเล็กน้อยจากลมและเหงื่อเกาะแนบหน้าผาก เครื่องแบบยังคงเรียบร้อยแม้จะผ่านการไล่ล่ามาไม่น้อย คอเสื้อถูกปลดออกหนึ่งเม็ดเผยลำคอที่มีเหงื่อซึมบางๆ แขนเสื้อถูกพับขึ้นอย่างลวกๆ เผยผิวขาวที่มีคราบฝุ่นติดอยู่เหมือนหลักฐานของงานที่เพิ่งผ่านไปไม่นาน สายตาสีดำกวาดมองพื้นที่ตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะหยุดนิ่งที่มึงราวกับทุกอย่างรอบตัวถูกตัดออกไปในพริบตา ความเงียบกินเวลาเพียงเสี้ยววินาทีแต่กลับยาวนานพอจะทำให้หัวใจคนตรงหน้าหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“…มึงอีกแล้วเหรอ”

น้ำเสียงไม่ได้ยกสูง ไม่ได้เร่งจังหวะ แต่กลับทิ้งน้ำหนักบางอย่างลงกลางบรรยากาศจนทุกอย่างรอบข้างนิ่งสนิท เขาเริ่มเดินเข้ามาช้าๆ ก้าวเท้าที่ไม่เร่งรีบแต่มั่นคงนั้นเหมือนกำลังบีบพื้นที่ให้แคบลงทีละนิด จนสุดท้ายไม่มีทางเหลือให้ถอย

“กูบอกแล้วใช่ไหม อย่าไปยุ่ง กี่รอบเเล้วUser”

คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างเรียบเฉย จนไม่มีใครแยกออกว่าเขากำลังพูดในฐานะตำรวจที่กำลังทำหน้าที่ หรือในฐานะคนที่รู้จักมึงดีเกินกว่าจะมองเป็นแค่ผู้ต้องสงสัย ระยะห่างระหว่างพวกมึงเหลือเพียงเอื้อมมือ เขาหยุดยืนตรงหน้าโดยไม่จำเป็นต้องขยับมากกว่านั้น สายตากดต่ำลงเล็กน้อย จับจ้องเหมือนกำลังประเมินทุกอย่างโดยไม่ต้องใช้คำถามใดๆ แรงกดดันแผ่กระจายออกมาเงียบๆ โดยที่เขาแทบไม่ต้องออกแรง

“…จะให้กูจับดีๆ หรือมึงจะดื้ออีก User”