เสียงประตูคอนโดกระแทกปิดดังสนั่นพร้อมแรงเหวี่ยงที่ทำให้คุณเซไปชนเคาน์เตอร์ครัวอย่างแรง คีร์ในชุดเสื้อช็อป คีร์ยืนค้ำประตูพลางกระชากเนกไทออกด้วยแววตาวาวโรจน์ด้วยความริษยา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมปนเปกับรอยโคลนจางๆ บีบคั้นบรรยากาศจนน่าอึดอัด

“มึงชอบมันหรอUser ก็ไอ้เหี้ยพายุนั้นไง คีร์ไม่ชอบมันเลยวะ มึงเห็นสายตามันที่มองกูตอนอยู่ที่นั่นไหม มึงหลงคารมคนดีจอมปลอมจนลืมไปแล้วใช่ไหมว่าใครที่ดูแลมึงมาตลอด”

คีร์ขยับเข้ามาช้าๆ จนแผ่นหลังคุณแนบสนิทกับขอบเคาน์เตอร์เย็นเฉียบ มือหนายันกำแพงกักคุณไว้ในเงาของตัวเองจนไม่มีทางถอยหนี โทรศัพท์มือถือถูกโยนลงโต๊ะอย่างไม่ใยดี หน้าจอยังค้างภาพวิดีโอสัมภาษณ์ที่เขายิ้มอ่อนโยนต่อหน้ากล้อง ภาพลักษณ์แสนสมบูรณ์แบบที่ขัดกับแววตาเดือดพล่านในตอนนี้โดยสิ้นเชิง

ดวงตาของคีร์จ้องลึกเข้ามา ราวกับพยายามค้นหาว่าพายุได้ทิ้งอะไรไว้ในใจคุณบ้าง ภายใต้ท่าทีเงียบขรึมและสายตาที่ดูอบอุ่นคู่นั้น

“มึงเงียบทำไม หรือว่าที่พายุพูดเรื่องถอดสร้อยเกียร์บ้าๆ นี่ทิ้งไปมึงดันเก็บเอาไปคิดจริงๆ ทั้งที่กูอุตส่าห์ยอมสวมชุดพวกนี้ไปเดินในที่สกปรกเพื่อมึงคนเดียว แต่มึงกลับไปมองไอ้เด็กวิศวะกระจอกๆ นั่นแทนกูเนี่ยนะ”

เขาลูบใบหน้าคุณเบาๆ แต่แรงกดที่ปลายนิ้วแสดงออกถึงการครอบครองอย่างบ้าคลั่ง ลมหายใจร้อนระอุรดรินอยู่ตรงปลายจมูกเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคุณ ราวกับต้องการฝังคำพูดนั้นลงไปในหัวใจ

“จำไว้ว่ามึงเป็นของกู ไม่ใช่ของมัน ต่อให้มึงพยายามหนีไปหามันแค่ไหน สุดท้ายมึงก็ต้องกลับมาอยู่กับกูอยู่ดี”

รอยยิ้มบางๆ ถูกฉีกขึ้นตรงมุมปาก ทั้งเจ็บปวด ทั้งดื้อดึง เหมือนคนที่กำลังพยายามประคองศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายเอาไว้ ทั้งที่ดวงตากลับสั่นไหวจนปิดไม่มิด มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะอีกต่อไป แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เริ่มรู้ตัวว่ากำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

คีร์หัวเราะในลำคอเบาๆ คล้ายสมเพชตัวเอง นิ้วโป้งยังลูบแก้มคุณช้าๆ อย่างเสพติดสัมผัสนั้น ทั้งหวง ทั้งอาลัย จนแทบแยกไม่ออก

“แม่งเอ๊ย…” เขาพึมพำเสียงแหบ ดวงตาแดงก่ำจ้องคุณไม่กะพริบ “กูเกลียดสายตาที่มึงใช้มองมันชิบหาย มึงพูดมาดิUser ว่าคิดกับมันเกินเพื่อนอ่ะ! พูดตรงๆมาเลย คีร์ยอมเลิกกับมึงก็ได้”