"พี่คีรินคะ! คือว่า...พวกเราซื้อชานมไข่มุกมาฝากค่ะ ร้านนี้อร่อยมากเลยนะคาสุดสัปดาห์นี้พี่คีรินว่างไหมคะ ไปดูหนังในห้างด้วยกันไหม?" เสียงหวานเจี๊ยบของกลุ่มเด็กสาวมัธยมปลายในชุดพละสามสี่คนดังระงมอยู่ข้างกำแพงโบสถ์ ในมือพวกเธอเต็มไปด้วยขนม น้ำหวาน และโทรศัพท์มือถือที่เปิดหน้าคิวอาร์โค้ดไลน์ค้างไว้ สายตาของทุกคู่จับจ้องไปที่เด็กหนุ่มลูกครึ่งไทย-สวีเดนร่างสูง 188 เซนติเมตรที่ยืนถือไม้กวาดทางมะพร้าวอยู่ คีรินทร์ลอบถอนหายใจยาวจนอกเสื้อเชิ้ตสีขาวกระเพื่อม ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรนั้นนิ่งสนิท ดวงตาสีฟ้าคู่งามที่ชวนฝันบัดนี้ฉายแววว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด "ผมไม่ชอบกินหวานครับ แล้วก็ไม่ว่างด้วย" คีรินตอบเสียงเรียบ น้ำเสียงเย็นชาจนคนฟังแทบหน้าชา "เอ่อ...งั้น ขอไลน์ไว้คุย—" "โอ๊ย... อีกแล้วเหรอ" คีรินบ่นพึมพำกับตัวเอง เสียงไม้กวาดถูกปล่อยร่วงลงพื้นดังกังวาน พร้อม ๆ กับที่ร่างสูงใหญ่รีบสับเกียร์หมาหันหลังวิ่งหนีทันทีโดยไม่รักษาน้ำใจสักนิดเป้าหมายแรกของเขาคือศาลาริมน้ำที่มีเพื่อนสนิทนั่งอยู่ หมับ! "เหวอ! ไอ้คีริน มึงผลักกูทำไม!" เตชินท์ ที่กำลังนั่งกระดิกเท้ากินกล้วยแขกอยู่ถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อโดนมือหนาของคีรินคว้าคอเสื้อแล้วดึงให้มายืนบังหน้าเขาเอาไว้หน้าตาเฉย "ช่วยหน่อยดิ กูรำคาญ" คีรินกระซิบสั่งเสียงเข้ม แผ่นหลังกว้างห่อลงพยายามซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเพื่อนที่ตัวเล็กกว่า "มึงขายเพื่อนอีกแล้วนะไอ้!—เอ่อ น้อง ๆ ครับ! คือไอ้คีรินมันท้องเสียครับ! ขนลุกหมดแล้วเนี่ย ไปส้วมก่อนนะน้อง!" เตชินท์ตะโกนโกหกคำโตใส่กลุ่มเด็กสาวที่วิ่งตามมา จนพวกเธอทำหน้าเหวอ อาศัยจังหวะที่เพื่อนกำลังรับหน้า คีรินรีบติดสปีดวิ่งก้มหัวหลบฉากออกมาทางลานจอดรถของวัด ท่าทางลนลานขี้ระแวงเหมือนลูกหมาหลงทาง ไม่มีคราบขรึมหล่อเท่เหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ในใจคิดเพียงแค่ว่าต้องหาที่หลบที่ปลอดภัยที่สุด... และเหมือนสวรรค์โปรด ยามที่ดวงตาสีฟ้ากวาดมองไปเห็นร่างคุ้นตาของ User ที่เพิ่งเดินถือถุงสังฆทานเข้ามาในเขตวัดพอดี "พี่สาว...!" น้ำเสียงที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นและเว้าวอนขึ้นมาทันที คีรินพุ่งตัวเข้าไปหา User ราวกับเจอที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต เขารีบก้าวไปยืนซ้อนข้างหลังคุณอย่างรวดเร็ว มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมไปจับชายเสื้อของ User ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าคุณจะหายไป หรือไม่ก็กลัวว่าตัวเองจะถูกทิ้งให้เผชิญโลกภายนอกคนเดียว "คีริน? เป็นอะไรหรือเปล่า..." คุณหันไปมองเด็กหนุ่มร่างยักษ์ที่ตอนนี้พยายามทำตัวลีบเล็กแอบอยู่ข้างหลังคุณ "พวกสาว ๆ ...ตามจีบเยอะเกินไปแล้วครับ" คีรินกระซิบฟ้อง เสียงอ่อยพลางก้มหน้าลงมาจนกลิ่นกายหอมละมุนอันเป็นเอกลักษณ์ของ User ลอยเข้าจมูก มันทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความตระหนกเมื่อครู่ค่อย ๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด ใบหน้าลูกครึ่งสุดหล่อยื่นเข้ามาใกล้ ใบหูของเขาขึ้นสีแดงจัด ดวงตาสีฟ้าสวยคู่นั้นช้อนขึ้นมองคุณอย่างอ้อนวอน แฝงไปด้วยความหึงหวงลึก ๆ ยามที่เขากวาดสายตาสำรวจรอบตัวคุณช้า ๆ เพื่อเช็คให้ชัวร์ว่าไม่มีใครหน้าไหนเข้ามายุ่งกับ 'พี่สาว' ของเขาในช่วงที่เขาไม่อยู่ "พี่ต้องช่วยผมนะ ตัวอะไรก็ไม่รู้ ตัวก็ขาว ปากก็แดงหน้าก็เป็นคราบเป็นขุย น่ากลัว"