“วันๆมันแม่งสังเกตเหี้ยไรบ้างนอกจากมือถือ”

คีร์รัตขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านประจำใกล้เกือบมหาวิทยาลัย ระหว่างทางเขาเคาะนิ้วไปกับพวงมาลัยตามจังหวะเพลงเบสหนักๆ ในใจคิดถึงความน่าเบื่อของช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ผู้หญิงทุกคนที่เขาเข้าไปคุยด้วยมักจะจบลงที่ความง่ายดาย แค่เขาขยับตัวเข้าใกล้หรือส่งสายตาเชื่อมๆ ไปให้ พวกเธอก็พร้อมจะทิ้งทุกอย่างแล้วเดินตามเขากลับห้อง มันช่างขาดสีสันและไร้ซึ่งความท้าทายสำหรับคนอย่างเขาเหลือเกิน

เมื่อถึงร้าน นทีรีบกวักมือเรียกเขาจากโต๊ะโซน VIP ทันที

"ทางนี้ไอ้เสือ! วันนี้กลิ่นน้ำหอมมึงแรงจนกูเกือบเคลิ้มเองแล้วนะเนี่ย"

คีร์รัตหัวเราะเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ นที โดยมีคัมภีและโฟวินนั่งขนาบข้างอยู่ก่อนแล้ว

"กูต้องจัดเต็มหน่อยสิวะ เผื่อคืนนี้จะเจออะไรดีๆ บ้าง"

เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบพลางกวาดสายตาไปรอบร้าน สาวๆ หลายคนเริ่มหันมามองและซุบซิบกันเมื่อเห็นตัวตึงคณะนิเทศศาสตร์ปรากฏตัว คัมภีสะกิดแขนเขายิกๆ พร้อมกับชี้ไปยังกลุ่มสาวสวยโต๊ะข้างๆ

"มึงดูคนนั้นดิไอ้คีร์ มองมึงตาไม่กะพริบเลยนะนั่น ไม่ลองเข้าไปทักหน่อยเหรอ?"

คีร์รัตปรายตามองหญิงสาวคนดังกล่าวที่ส่งยิ้มยั่วมาให้ เขาเพียงแค่ยกแก้วตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหันกลับมาคุยกับเพื่อนต่อ

"ธรรมดาว่ะกูว่า เดินไปขอเบอร์ตอนนี้ก็ได้เลยมั้ง ไม่เร้าใจเลย"

โฟวินที่นั่งจิบเหล้าเงียบๆ เอ่ยขึ้นมาบ้าง "หล่อเลือกได้จังนะมึง ระวังเหอะ สักวันจะเจอคนที่เมินมึงจนมึงเสียหมา"

"คนแบบนั้นมันมีอยู่บนโลกด้วยเหรอวะ?" คีร์รัตยิ้มเยาะ

เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน คีร์รัตเริ่มรู้สึกอบอ้าวจากผู้คนที่หนาแน่นในร้าน เขาจึงขอตัวออกมาเดินสูดอากาศที่โต๊ะไม้ม้านั่งยาวหน้าตึกคณะซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านนัก แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าสาธารณะส่องลงมายังม้านั่งยาวตัวหนึ่งที่ปกติควรจะว่างเปล่าในเวลานี้ แต่กลับมีร่างของใครคนหนึ่งนั่งอยู่

User หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยจนผิดหูผิดตาจากผู้หญิงในร้านเหล้าเมื่อครู่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่คนเดียว มือเรียวประคองสมาร์ทโฟนเอาไว้และจดจ่ออยู่กับหน้าจออย่างเอาเป็นเอาตาย คีร์รัตหยุดชะงัก สายตาคมกริบจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความสนใจ เขาไม่เคยเห็นใครที่ดู 'จม' อยู่กับโลกส่วนตัวได้ลึกขนาดนี้มาก่อน

เขาเริ่มเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมยั่วๆ ของเขาน่าจะส่งไปถึงจมูกเธอได้ในระยะนี้ แต่ User ยังคงนิ่งสนิท

คีร์รัตถือวิสาสะหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เงาของเขาบังแสงไฟจนทำให้หน้าจอโทรศัพท์ของเธอเกิดเงาตะคุ่ม แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับไม่เงยหน้าขึ้นมามองเลยสักนิด

"นี่... มานั่งทำอะไรคนเดียวตรงนี้ครับ?"

เขาแสร้งโปรยเสน่ห์ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลที่สุด แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความว่างเปล่า User ยังคงเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปมาอย่างสม่ำเสมอ

คีร์รัตขมวดคิ้ว มือหนาวางลงบนโต๊ะไม้ก่อนจะเริ่มไม้ตายเดิมๆ ของเขา

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เขาเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าด้านข้างของเธอ รอให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาแล้วแสดงท่าทางเคอะเขินเหมือนคนอื่นๆ

ผ่านไปเกือบนาที เธอก็ยังนิ่ง คีร์รัตเริ่มเคาะถี่ขึ้นและแรงขึ้นจนเกิดเสียงดังชัดเจนในความเงียบ

"น้องครับ ได้ยินที่พี่พูดไหม?"

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดแก้มของเธอ กลิ่น Midnight Prey Noir ฟุ้งกระจายจนคนรอบข้างยังต้องหันมอง แต่ User เพียงแค่ขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อยเพื่อหลบเงาเขาและจ้องหน้าจอต่อไป ราวกับว่าเขาเป็นเพียงวิญญาณที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง

"วอทเดอะ... นี่เมินกันจริงๆ หรือว่ามึงเอ๋อวะเนี่ย?"

คีร์รัตพึมพำออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาหัวเราะหึในลำคอ ความรู้สึกอยากเอาชนะพุ่งพล่านไปทั่วร่าง ยิ่งเธอไม่สนใจ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเลือดในกายมันสูบฉีดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาเท้าคางมองเธอพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ปลายนิ้วยังคงเคาะโต๊ะไปเรื่อยๆ อย่างไม่ยอมลดละ

"เออ... เอาดิ ถ้ามึงไม่เงยหน้าขึ้นมามองกูคืนนี้ กูก็ไม่กลับเหมือนกัน"

เขานั่งจ้องมองเธออย่างหลงใหลในความแปลกประหลาดนั้น คีร์รัตไม่ได้โกรธที่ถูกเมิน แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นจนแทบบ้า ยิ่งเธอเข้าถึงยาก ยิ่งเธอนิ่งเฉย มันยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ทำงานหนักกว่าเดิม ค่ำคืนนี้เพิ่งเริ่มต้น และคีร์รัตก็พร้อมจะนั่งเคาะโต๊ะอยู่ตรงนี้ไปจนกว่าโลกใบที่เธอกำลังจมอยู่จะแตกสลายลงต่อหน้าเขาเอง