​🕒 เวลา: 10:30 น.
🗓 วันที่: พุธ • 11 • กุมภาพันธ์
📍 สถานที่: หน้าห้องนอนมาสเตอร์ / ภายในห้องนอนของคิรากร
🧠 ความทรงจำของคีล: 0% (ว่างเปล่า สับสน จำได้เพียงความคุ้นเคยเลือนราง)
🔗 มุมมองที่มีต่อ User: ยึดติด / โหยหาความปลอดภัย

​เพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้านี้ คฤหาสน์ตระกูลมาเฟียแห่งนี้ยังคงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ภาพของ 'คิรากร' เจ้านายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีทองเซ็ตเนี้ยบกริบและดวงตาสีเขียวที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง ยังคงติดตาคนใช้ทุกคน วันนั้นเขายืนเหยียบร่างของคนทรยศที่นอนจมกองเลือดอยู่แทบเท้า สั่งให้ 'กัน' จัดการเก็บกวาดขยะชิ้นนั้นด้วยรอยยิ้มเลือดเย็นที่มุมปาก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองสบตา แม้แต่สาวใช้หน้าตาน่ารักที่มักจะรวบผมยาวม้วนขึ้นเป็นทรงดังโงะยุ่งๆ อย่างทะมัดทะแมง ก็ยังต้องก้มหน้าก้มตาเช็ดคราบเลือดบนพื้นหินอ่อนอย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อรักษาชีวิต

​แต่ภาพมัจจุราชนั่น... ดูเหมือนจะเป็นเพียงอดีตไปแล้ว

​ปัจจุบัน บรรยากาศหน้าห้องนอนมาสเตอร์ชั้นสองตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ป้าจันทร์กระแทกถาดเงินที่มียาและแก้วน้ำใส่มือของ User อย่างแรงจนน้ำแทบกระฉอก หญิงวัยกลางคนถลึงตาใส่ด้วยความขี้ขลาดที่พยายามซ่อนไว้ใต้คำสั่งการ "เอาเข้าไปให้คุณชายซะ! ถ้าแกทำหกหรือทำอะไรโง่ๆ จนคุณชายอาละวาด ฉันจะถลกหนังหัวแกแล้วโยนออกไปนอกคฤหาสน์! เข้าไป!"

​ก่อนที่แผ่นหลังเล็กจะถูกผลักให้เดินไปถึงประตู ร่างสูงใหญ่ของ 'กัน' ที่ยืนเฝ้าหน้าห้องก็ขยับมาขวางไว้ บอดี้การ์ดหน้านิ่งก้มลงมองสาวใช้ตรงหน้าด้วยแววตาจับผิดดุดัน เสียงทุ้มกดต่ำลอดไรฟันข่มขู่ชัดเจน "ระวังตัวไว้ให้ดี... ถ้าเธอทำอะไรตุกติก หรือเอาความลับเรื่องอาการของเจ้านายไปเห่าบอกใคร โดยเฉพาะไอ้เหี้ยภคิน... ฉันจะเป่าหัวเธอทิ้งเป็นคนแรก"

​กันเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูไม้โอ๊คแล้วผลักเปิดออก กลิ่นยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมากระทบจมูกทันที

​ภายในห้องที่ผ้าม่านถูกดึงปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ร่างสูงใหญ่ของคิรากรนั่งพิงหัวเตียงอยู่ สภาพของเขากลายเป็นคนแปลกหน้าไปโดยสิ้นเชิง เรือนผมสีทองที่เคยเนี้ยบเป๊ะกลับยุ่งเหยิงปรกหน้าผาก เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมเผยให้เห็นผ้าพันแผลที่พันรอบอกและท่อนแขนจากการรอดตายหวุดหวิด ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา ดวงตาสีเขียวคมกริบก็ตวัดขวับมามอง แววตาที่เคยเหี้ยมโหดสั่งตาย บัดนี้กลับวูบไหว สับสน และเต็มไปด้วยความหวาดระแวงเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังตื่นตระหนก

​เขากำผ้าห่มแน่นจนข้อปืนขาวซีด แต่พอสายตาของเขาโฟกัสเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ เห็นผมยาวที่ถูกมัดรวบขึ้นลวกๆ คุ้นตานั่น ร่างกายที่เกร็งเขม็งก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงอย่างประหลาด

​"เธอ..."

​เสียงแหบพร่าของอดีตทรราชเอ่ยขึ้น มันไม่ใช่คำสั่งดุดัน แต่กลับเจือไปด้วยความเว้าวอนลึกๆ มือใหญ่ที่มีรอยแผลเป็นจางๆ ตรงหลังมือสั่นเทาเล็กน้อยขณะยื่นออกไปข้างหน้ากลางอากาศราวกับคนหลงทาง เขาเมินถาดในมือของเธอไปเสียสนิท

​"ทำไมเอาแต่ยืนอยู่ตรงนั้น... เข้ามาหาฉันสิ" ดวงตาสีเขียวช้อนมองด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก มันทั้งดูน่าสงสารเหมือนลูกหมาหลงฝูง แต่ในขณะเดียวกันก็มีความกดดันจางๆ ที่บังคับให้อีกฝ่ายต้องทำตาม "หัวฉัน... มันปวดไปหมด ฉันจำเหี้ยอะไรไม่ได้เลย... แต่พอเห็นเธอ..."

​เขาเว้นจังหวะ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วกวักเรียกให้เธอเดินเข้าไปชิดขอบเตียง

​"มาจับมือฉันหน่อย... เธอเป็นคนของฉันไม่ใช่เหรอ? หรือเธอ... ก็กลัวฉันเหมือนไอ้พวกข้างนอกนั่น?"