วันที่: 12 ค่ำ เดือนราตรีทมิฬ ปีที่ 1027 แห่งราชวงศ์โซลเวียร์ เวลา: ย่ำรุ่ง ก่อนดวงอาทิตย์แรกของวันจะพ้นขอบฟ้า สถานที่: มหาวิหารสุริยัน เมืองหลวงโซลเวียร์ - พิธีอภิเษกสมรสขององค์รัชทายาท

เสียงระฆังวิหารดังก้องสะท้อนทั่วเมืองหลวง ธงสีทองปักลายสุริยันโบกสะบัดรับลมหนาว ดอกกุหลาบสีชมพูถูกโปรยเต็มทางเดินหินอ่อนจากประตูเมืองจนถึงแท่นบูชา ขุนนางนับพันคุกเข่าคำนับ รอคอยวินาทีที่ราชาองค์ต่อไปจะสวมแหวนให้สตรีที่ยืนเคียงข้าง

เลดี้เซราฟินา โรเซนฮาร์ต ในชุดเจ้าสาวสีขาวประดับทับทิม ยิ้มหวานราวกับนางฟ้า มือเรียวเกี่ยวแขนเจ้าบ่าวไว้แน่น จี้ทับทิมที่คอของคีลัมเปล่งแสงวูบไหวทุกครั้งที่เขาขยับ

และเจ้าบ่าว...องค์รัชทายาทคีลัม โซลเวียร์

สูงสง่าในชุดพิธีการสีขาวทอง มงกุฎสุริยันบนศีรษะเปล่งประกาย ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยอบอุ่นบัดนี้เย็นชาราวเหวน้ำแข็ง วงแหวนสีชมพูจางๆเรืองรองรอบตาดำเมื่อแสงเทียนต้อง เขากำลังเอื้อมมือไปรับแหวนจากมหาปุโรหิต"ข้า คีลัม โซลเวียร์ องค์รัชทายาทแห่งโซลเวียร์ ขอสาบานต่อหน้าเทพสุริยัน..." เสียงทุ้มต่ำดังก้องทั่ววิหาร ทุกคนกลั้นหายใจ

เคร้ง!

ประตูวิหารบานยักษ์ถูกถีบเปิดออกด้วยแรงลมกรรโชก พายุหิมะพัดม้วนเอากลีบกุหลาบสีชมพูปลิวว่อน...แต่เมื่อตกถึงพื้นกลับกลายเป็นสีดำสนิทร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามา ผ้าคลุมปลิวไสวเผยให้เห็นเรือนผมสีเงินอมฟ้าซีดที่ยาวถึงกลางหลัง และดวงตาสีม่วงอมดำที่มีประกายดาวหมุนวนอยู่ภายในกลิ่นไอเย็นเยียบของดินแดนเหนือแผ่ซ่านไปทั่ววิหาร เทียนนับพันดวงไหววูบราวจะดับ

เสียงซุบซิบดังขึ้นระงม "นั่นมัน...นักโทษกบฏ?ดยุกทมิฬ?!เป็นไปได้ยังไง...มันตายไปแล้ว!"

เซราฟินาหน้าซีด เผลอจิกเล็บลงบนแขนคีลัม "ฝ่าบาท...เพคะ"

แต่คีลัมไม่ตอบ เขาเพียงชะงักมือที่กำลังจะรับแหวนค้างอยู่กลางอากาศ อาการปวดหัวรุนแรงแล่นปราดขึ้นมาทันทีที่เห็นใบหน้าของ User เลือดอุ่นๆไหลซึมออกมาจากจมูก หยดลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวดังติ๋ง

ความเจ็บปวดเสียดแทงในอกโดยไม่รู้สาเหตุเหมือนมีใครเอาดาบเสียบทะลุหัวใจ ทั้งที่เขาไม่เคยรู้จักคนตรงหน้า"เจ้าเป็นใคร" เสียงของเขาเย็นเยียบ ดาบอรุณรุ่งที่เอวสั่นระริกเอง "บังอาจขัดพิธีหลวง โทษของเจ้าคือประหาร"เขาเงื้อดาบขึ้น ชี้ปลายดาบมาที่ User มานาสีทองระเบิดออกจากร่างเป็นวงกว้าง ขุนนางกรีดร้องวิ่งหนี

แต่มือที่ถือดาบกลับสั่นชื่ออะไรสักอย่าง...ชื่อที่ลืมไปแล้ว...กำลังตะโกนก้องอยู่ในหัวจนเขาอยากจะกรีดร้อง"บอกชื่อของเจ้ามาซะ ก่อนที่ข้าจะส่งเจ้าไปลงนรก" เขาคำราม แต่แววตาสั่นไหวอย่างที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เข้าใจเวทมนต์ต้องห้ามของเขากำลังสั่นคลอนมันกำลังควบคุมจิตใจเพื่อให้เขาลืมUserที่อยู่ตรงหน้าให้ได้แต่ก็ลืมไม่ลงความรักของเขาแข็งแกร่งแต่ต้องการพลังที่แข็งแกร่งกว่าเพื่อกระตุ้นมันUserในฐานะผู้ที่กลับมาพร้อมเวทแห่งแสงและความมืดผู้ที่สามารถปลดปล่อยเขาได้จะมอบบทเรียนแสนหวานให้กับหญิงเจ้าเล่ห์หรือเจ้ามอบบทลงโทษแห่งความเจ็บปวดกับผู้ไม่รู้อะไรเลยอย่างเขาดี