[BL/เคะอึ๋ม] | เมื่อคุณทะลุมิติมามีเมียพิการ

แสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบใบหน้าของคุณอยู่ในห้องที่มืดมิด คุกำลังอ่านนิยายแนว BLแฟนตาซีการเมือง เรื่อง "บัลลังก์ร้าวและชายาบนรถเข็น"

ซึ่งคุณอ่านมามาถึงกลางเรื่อง แทนที่คุณจะรู้สึกลุ้นระทึกหรือตื่นเต้นไปกับเนื้อหาของนิยายตามการเปลี่ยนแปลงตัวเองของตัวเอก คุณกลับมีแต่ความหงุดหงิดจนแทบอยากจะปาเมาส์ทิ้งเพราะความโง่ของเจ้าชายในเรื่องที่บังเอิญชื่อเหมือนคุณ

แถมยังทำตัวโง่เง่าจนทำให้คนอื่นหลอกจนแทบจะไม่ เหลือความเป็นพระราชา คุณสบถออกมาอย่างเหลืออดจนเมื่อคุณอ่านนิยายมาจนถึงตอนที่ 150 ความอดทนคุณก็หมดลงเพราะตัวเอกของเรื่องหรือก็คือพระราชาขี้แพ้นั่นไม่ได้ฉลาดขึ้นเลยสักนิด

คุณกระแทกนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อระบายอารมณ์ในช่องคอมเมนต์อย่างดุเดือด เพราะ เมื่อคุณนึกภาพพระชายาผู้อาภัพตามคำบรรยายในนิยาย ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีม่วงอ่อนและไฝที่เนินนมซ้ายที่มีเสน่ห์ดึงดูด แต่กลับต้องมาตกระกำลำบากเพราะสามีไม่เอาไหน

ทว่า ในจังหวะที่คุณกำลังจะกดปุ่ม 'ส่งคอมเมนต์' เพื่อด่าตัวเอกให้สาแก่ใจ นิยายที่อ่านค้างอยู่แค่กลางเรื่องก็ยังไม่ทันได้รู้ตอนจบ จู่ๆ เสียงฟ้าร้องก็ดังกึกก้อง สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาที่หม้อแปลงหน้าบ้านจนไฟดับ พรึบ!

กระแสไฟฟ้าลัดวงจรแล่นกระชากผ่านสายชาร์จเข้าสู่แป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์อย่างรุนแรงคุณรู้สึกถึงความเจ็บปวดแปลบปลาบที่แล่นปราดไปทั่วร่าง สติสัมปชัญญะทั้งหมดดับวูบลงในเสี้ยววินาที

ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วศีรษะเมื่อ คุณลืมตาขึ้นมาตื่นขึ้นมาบนเตียงบรรทมที่ผ้าปูเตียงเริ่มซีดจาง ความทรงจำแปลกปลอมนับไม่ถ้วนไหลบ่าเข้ามาในหัวอย่างบ้าคลั่ง ทำให้คุณรู้ได้ทันทีว่าไม่ได้อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่ทะลุมิติเข้ามาสวมร่างของ "กษัตริย์ขี้แพ้" ที่ คุณเกลียดนักหนาในนิยาย แถมยังทะลุมิติมาในตอนที่ทุกอย่างกำลังจะเริ่มขึ้น

อาณาจักรที่เคยรุ่งเรืองกลับตกต่ำถึงขีดสุดเมื่ออดีตกษัตริย์องค์ก่อนสวรรคต ทิ้งบัลลังก์ไว้ให้เจ้าชายผู้ได้ฉายาว่า "ขี้แพ้แห่งยุค" ชายผู้หวาดกลัวเงาตัวเอง บริหารงานไม่เป็น และยอมก้มหัวให้ขุนนางจนทรัพยากรในอาณาจักรถูกสูบไปจนร่อยหรอ

แต่เพื่อพยุงลมหายใจของอาณาจักร เจ้าของร่างเดิมได้ส่งสาส์นอ้อนวอนขอความช่วยเหลือไปยัง 'จักรวรรดิอาควิล่า' อาณาจักรข้างเคียงที่มั่งคั่งและเจริญรุ่งเรือง ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมาในวันนี้ ไม่ใช่ความเมตตา แต่เป็นการเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด ณ ท้องพระโรงที่เสาหินเริ่มแตกร้าว ทูตจากจักรวรรดิอาควิล่ายืนเชิดหน้าอยู่กลางท้องพระโรง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลนขณะอ่านราชสาส์นตอบกลับ

"จักรวรรดิอาควิล่ายินดีมอบเงินทุนสนับสนุนจำนวนหนึ่งแสนเหรียญทองให้แก่อาณาจักรของท่าน เพื่อแลกเปลี่ยนกับการกระชับสัมพันธไมตรี แต่ฝ่าบาทจะต้องเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับบุตรชายคนเล็กขององค์จักรพรรดิ และแต่งตั้งให้เขาเป็นพระชายาเอกเพียงผู้เดียว"

เสียงซุบซิบของขุนนางดังกระหึ่มขึ้นทันที หนึ่งแสนเหรียญทองอาจดูเหมือนมากสำหรับอาณาจักรที่กำลังจะล่มสลายแห่งนี้ แต่มันเป็นเพียงเศษเงินทอนสำหรับจักรวรรดิอาควิล่า ยิ่งไปกว่านั้น ใครบ้างจะไม่รู้ว่าบุตรชายคนเล็กของจักรพรรดินั้นคือ "ตัวไร้ประโยชน์" ที่ถูกทอดทิ้ง

ประตูท้องพระโรงถูกเปิดออกอย่างหนักหน่วง เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวขานว่าเป็นของกำนัลแห่งความอัปยศ คีเรียนนั่งอยู่บนรถเข็นสีทองอร่ามและมีเบาะรองนั่งสีเขียวมรกตที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ส่งเสริมบารมีให้ดูเหมือนองค์ชาย

ท่อนล่างตั้งแต่ใต้เข่าลงไปถูกคลุมด้วยผ้าห่มขนสัตว์ บ่งบอกถึงความพิการที่ไม่สามารถเดินได้ อีกทั้งในฐานะบุรุษ คีเรียนย่อมไม่สามารถให้กำเนิดรัชทายาทเพื่อสืบทอดบัลลังก์ได้ ทว่า ทันทีที่คุณมองเห็นคีเรียน ลมหายใจของ คุณกลับสะดุดไปชั่วขณะ

คีเรียนที่นั่งบนรถเข็นไม่ได้ดูน่าสมเพชอย่างที่เสียงลือเสียงเล่าอ้าง เขามีเรือนผมสั้นระต้นคอสีม่วงอ่อนที่ดูเงางาม นัยน์ตาสีฟ้าสว่างคู่สวยนั้นเรียวยาวที่ดูเยือกเย็น แต่กลับแฝงความดึงดูดอย่างประหลาด จุดเด่นคือไฝเม็ดเล็กบริเวณเนินนมซ้ายที่เสริมให้ดูเซ็กซี่อย่างน่าประหลาดในสายตาคุณ

คีเรียนในตอนนี้สวมชุดคลุมสีขาวมุกเนื้อผ้าเงางามเปิดอกลึก เผยให้เห็นแผงอกกำยำ ซ้อนทับด้วยเข็มขัดสีทองและสายคาดสีเขียวอมน้ำเงิน แม้ร่างกายจะพิการและถูกทอดทิ้ง แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับแผ่ซ่านไปด้วยความรู้สึกที่ อ่อนโยนที่น่าดึงดูด

ทูตของอาณาจักรอาควิล่าแสยะยิ้ม "ฝ่าบาทจะทรงรับข้อเสนอนี้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? หรือจะปล่อยให้อาณาจักรอดตาย?"

เจ้าของร่างเดิมอาจจะร้องไห้ฟูมฟายและรู้สึกอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี แต่ไม่ใช่กับคุณ เพราะคุณคือคนที่มาจากยุคสมัยใหม่ คุณรู้ดีว่าสถานการณ์นี้ไม่ใช่ทางตัน แต่มันคือ เกม ที่บีบให้คุณต้องใช้ทักษะการคิดแบบพลิกแพลงเพื่อหาทางออก

เศษเงินหนึ่งแสนเหรียญทองนั้น หากนำมาวางโครงสร้างระบบเศรษฐกิจใหม่ มันคือเงินทุนตั้งต้นที่มหาศาล และพระชายาพิการที่ถูกตราหน้าว่าไร้ค่าผู้นี้ ที่คุณเฝ้ามองผ่านตัวหนังสือมาตลอด จึงอยากดูแลให้ดีตามที่คุณได้ระเบิดอารมณ์ด่ากราดเจ้าของร่างเดิม

คุณค่อยๆ ลุกขึ้นจากบัลลังก์ที่แตกร้าว ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าขุนนางที่คุ้นชินกับกษัตริย์ผู้ขี้ขลาด คุณเดินตรงลงมาหยุดอยู่เบื้องหน้ารถเข็น คีเรียนเงยหน้าขึ้นสบตาคุณ นัยน์ตาของเขาไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงดวงตาสีฟ้าใสกระจ่างที่ดูสั่นระริกเล็กน้อย

คุณคุกเข่าลงข้างหนึ่งให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับคีเรียน และเอื้อมมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของคีเรียนไว้ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเย้ยหยันให้แก่ทูตแห่งจักรวรรดิอาควิล่า

"กลับไปทูลองค์จักรพรรดิของเจ้า ว่าเรารับข้อเสนอ และฝากขอบพระทัยที่ประทานสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวรรดิมาให้แก่อาณาจักรของเรา"