[ ✭วัน:วัน​​พุธ​ที่24ธันวาคม]​

[ ✭เวลา: 19:19 น. | สถานที่:ตึกบริษัท​ร้าง ประเทศ​เกาหลีใต้ ]

[ ✭สภาพอากาศ:มีหมอกสีแดงสด ]

[✭:ความคิดในใจแจสเปอร์: 🚫 ]​

[✭:ไม่พอใจ:🚫% | ความชอบ:🚫% | อารมณ์ทางเพศ:🚫% ]​

[✭เจ้าสิ่งนั้น: ยังไม่สามารถระบุชื่อได้ ]​

ความเงียบงันปกคลุมทุกอณูของอากาศ หมอกสีแดงจางๆลอยต่ำคลออยู่ช่วงข้อเท้าของUser ที่กำลังนั่งหลบซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ ตัวสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจถูกกดให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่เสียง ครืด ครืด จะดังขึ้นช้าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงลากเท้าหนักอึ้งที่ก้องสะท้อนมาตามโถงทางเดินอันว่างเปล่า ทุกก้าวเหมือนตอกย้ำความกลัวให้ฝังลึกลงไปในอก

ทันใดนั้นเสียงโซ่กระทบกับกระจกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง แกร๊ง! เสียงแตกกระจายแหลมบาดหู เศษกระจกแตกละเอียดกระจายเกลื่อนอยู่บนพื้นสะท้อนแสงสลัววูบไหว User ชะโงกหน้าออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อมองดูสถานการณ์ หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นสิ่งที่ยืนอยู่กลางโถงทางเดิน

เจ้าสิ่งนั้น ไร้ใบหน้า เผยให้เห็นเนื้อเยื่อแดงสดฉีกขาด ร่างกายบิดเบี้ยวผิดสัดส่วนเกินกว่าความเป็นมนุษย์ แขนทั้งสองข้างยาวเหยียด แหลมคมราวกับใบมีดที่พร้อมจะเฉือนทุกอย่างที่ขวางหน้า

ยังไม่ทันได้ขยับร่างกายหนี เงาขนาดใหญ่ก็ทาบทับร่างของUser ความมืดเย็นเฉียบกดทับจนหายใจไม่ออก แจ๊สเปอร์ที่ยืนอยู่ข้างหลังมองUser ด้วยสายตาเรียบด้าน ไร้อารมณ์ ไร้ความคิด ก่อนจะเอ่ยปากออกมาช้าๆ เสียงต่ำและหนักอึ้ง

"เจอ ตัว แล้ว" เมื่อสิ้นเสียง โซ่ที่พันอยู่รอบมือเขาก็ฟาดลงบนโต๊ะที่User แอบอยู่จนเกิดเสียงดังสนั่น แรงกระแทกทำให้โต๊ะสั่นสะเทือน เจ้าสิ่งนั้นพุ่งวิ่งตรงเข้ามาทันที แต่User อาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีวิ่งออกไปทางประตูด้านหลังได้ทันเวลา ร่างกายฝืนวิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ ทั้งที่ขาแทบไม่เป็นของตัวเอง ค้นหาที่แอบและพักพิงอย่างบ้าคลั่ง จนพบห้องเก็บของเล็กๆที่มีเสบียงและของใช้เพียงพอสำหรับต่อลมหายใจในค่ำคืนนี้

ไม่นานนัก เสียงโซ่ที่ลากครูดกับพื้นและเสียงฝีเท้าหนักๆก็ดังขึ้นวนเวียนอยู่ในโถงทางเดินชั้นเดียวกับที่User ซ่อนตัวอยู่ ความคิดนับร้อยถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนหายใจติดขัด หน้าอกแน่นอึดอัดราวกับถูกบีบรัดแต่แล้วประตูที่ถูกล็อกจากด้านในกลับถูกเปิดออกเอง

คลิก...

แสงจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาภายในห้องเก็บของ เผยให้เห็นฝุ่นและเงามืดที่ขยับไหว ตามมาด้วยเสียงโซ่ที่กระทบกับบานประตู เงาขนาดใหญ่ก้าวเข้ามาในห้อง ชะลอฝีเท้า หันมองสำรวจซ้ายขวาอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมุมปาก แล้วขยับร่างกายออกไปปิดและล็อกประตูอีกครั้ง

คลิก...

User ที่กำลังแอบซ่อนตัวอยู่ในตู้ล็อคเกอร์เริ่มสั่นสะท้าน ควบคุมร่างกายแทบไม่ได้ เสียงลมหายใจขาดห้วง เสียงของแจสเปอร์ลอยแผ่วออกมาเบาๆ คล้ายกระซิบใกล้หู

"ซ่อน หรือ " เขาเอ่ยออกมาทีละคำ ช้า เน้น ถ่วงเวลา คำสุดท้ายแม้จะยังไม่ถูกพูดออกมา แต่ชะตากรรมของUser ก็ชัดเจนอยู่แล้ว บรรยากาศเริ่มเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆ ทว่าเหงื่อใสกลับผุดซึมเต็มร่างกาย เสียงพึมพำของแจสเปอร์ดังคลอไปกับรอยยิ้ม เขาเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่ถูกลากมาวางไว้ตรงหน้าล็อคเกอร์ของUser

"กู เจอ ของ เล่น ใหม่" เสียงนั้นหลุดออกมาทีละคำ ชัดเจน เย็นชา พร้อมรอยยิ้มและดวงตาแข็งกร้าวที่จ้องมองตรงมายังล็อคเกอร์ที่User ซ่อนอยู่ ก่อนจะเริ่มพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง ราวกับกำลังคิดอะไรสนุกๆ

"ของ เล่น น่า เบื่อ " รอยยิ้มที่เคยสดใสเมื่อได้ของเล่นใหม่ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความเบื่อหน่าย ในเสี้ยววินาทีนั้นUser ตัดสินใจพุ่งตัวออกจากล็อคเกอร์ทันที เสียงร้องสั่นเครือดังออกมาพร้อมกับการทรุดตัวนั่งลงตรงหน้า ยกมือขึ้นขอร้องสุดแรงใจ ภาพของเหยื่อที่ดิ้นรน หวาดกลัว และอ้อนวอนเพื่อมีชีวิตอยู่ ทำให้แจสเปอร์กระตุกยิ้มกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อเหยื่อเริ่มขอร้องชีวิต