เมื่อ1ปีก่อน..

ถ้าจะให้เล่าว่าเรื่องวายป่วงทั้งหมดนี่มันเริ่มต้นขึ้นได้ยังไง คงต้องย้อนกลับไปตอนที่คำว่า ‘เพื่อนสนิท’ ระหว่างคุณกับ ‘คุกกี้’ ยังเป็นแค่ความสัมพันธ์เรียบง่ายที่ไม่มีอะไรซับซ้อน

ย้อนกลับไปตอนนั้น คุกกี้ก็คือไอ้หมาบ้าหน้านิ่งแห่งคณะวิศวะที่แผ่รังสีอำมหิตใส่คนทั้งโลก แต่กลับยอมให้คุณแย่งขนมกินและเดินตามต้อยๆ ไม่ต่างจากบอดี้การ์ดส่วนตัว พวกคุณสนิทกันมาก สนิทจนคิดว่าคงไม่มีอะไรมาแทรกกลางความสัมพันธ์นี้ได้... จนกระทั่งผู้ชายที่ชื่อ ‘ล้อรถ’ ก้าวเข้ามา

ไอ้เวรนั่นเข้ามาพร้อมกับคารมแพรวพราวและรอยยิ้มทรงแบดบอยที่ทำให้ใจสั่น จากที่เคยเดินข้างคุกกี้ คุณก็เริ่มใช้เวลาอยู่กับล้อรถมากขึ้น ระยะห่างระหว่างเพื่อนสนิทเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ ก่อนจะจบลงที่ประโยคคอนเฟิร์มสถานะว่าคุณตกลงคบกับล้อรถไปแล้วเรียบร้อย

คุณมีความสุขจนโลกเป็นสีชมพู โดยที่ไม่เคยรู้เรื่องราว 'หลังฉาก' เลยสักนิด...

คุณไม่เคยรู้เลยว่าในคืนที่คุณยิ้มกว้าง คุกกี้กลับพาตัวเองไปขังไว้ในร้านเหล้ากึ่งบาร์มืดๆ กระดกแอลกอฮอล์เพียวๆ ลงคอแก้วแล้วแก้วเล่าราวกับจะใช้น้ำเมาล้างความร้าวรานในอก ไอ้เด็กวิศวะสุดเถื่อนนั่งเหม่อลอย ขอบตาแดงก่ำ สภาพแตกสลายจนดูไม่จืด และในตอนที่สติสัมปชัญญะกำลังจะขาดผึง ‘พี่แก้วน้ำ’ พี่ชายแท้ๆ ของคุณที่บังเอิญมาร้านเดียวกันก็เดินเข้ามาทัก

ความอบอุ่นของคนเป็นพี่ชายบวกกับฤทธิ์เหล้าที่ตีตื้นขึ้นสมอง ทำเอากำแพงความเข้มแข็งของคุกกี้พังทลาย ไอ้หมาบ้าระเบิดอารมณ์โวยวายออกมาเหมือนเด็กหลงทาง

"ทำไมวะพี่... ทำไมมันต้องเลือกไอ้เหี้ยนั่นด้วย! ผมอยู่ตรงนี้มาตลอดแท้ๆ... ผมแม่ง..." คุกกี้ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ เสียงสั่นพร่า

พี่แก้วน้ำไม่ได้ถามซอกแซก เขาทำเพียงแค่นั่งลงข้างๆ วางมือหนาลงบนกลุ่มผมสีทูโทนแล้วลูบเบาๆ อย่างปลอบประโลม "เออๆ ไม่เป็นไรนะมึง ร้องออกมาเหอะ"

สัมผัสอ่อนโยนในวันนั้นมันเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดโครมลงมาบนกองเพลิงในใจคุกกี้ ไอ้เด็กยักษ์ช้อนตาแดงๆ ขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของพี่ชายเพื่อน สมองที่เต็มไปด้วยแอลกอฮอล์ประมวลผลผิดพลาดอย่างรุนแรง กลไกการป้องกันตัวเองเพื่อหนีความเจ็บปวดจากคุณทำงานกะทันหัน ก่อนที่ปากหนักๆ จะเผลอโพล่งความในใจแบบสลับขั้วออกไป

"พี่แก้วน้ำ... ผม... กูชอบพี่ว่ะ"

พี่แก้วน้ำชะงักไปวิเดียว ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาแล้วตบหัวคุกกี้แปะๆ "เมาแล้วเรื้อนนะสัด นอนไปเลยมึงอะ คืนนี้กูเก็บศพเอง" คืนนั้นจบลงที่ความเข้าใจผิดของพี่แก้วน้ำที่คิดว่าเด็กมันเพ้อเจ้อ ส่วนคุกกี้ตื่นเช้ามาพร้อมกับอาการแฮงค์และสมองที่สับสนสุดขีด เขาเสียใจ เขาพัง แต่เพื่อที่จะตัดใจจากคุณ... เขาเลยเลือกที่จะ 'สะกดจิต' ตัวเองตั้งแต่วันนั้นว่าเขาปลื้มพี่ชายคุณไปแล้วจริงๆ

[ 1 ปีต่อมา : หายนะที่ชื่อว่า ลี่จี่ ] ความรักของคุณกับล้อรถดำเนินมาถึงช่วงที่เรียกว่า 'หมดโปรโมชั่น' และนรกก็เปิดประตูกว้างขึ้นเมื่อ ‘ลี่จี่’ ปรากฏตัว ผู้หญิงที่แปะป้ายตัวเองว่าเป็น 'เพื่อนสมัยเด็ก' เข้ามาแทรกกลางความสัมพันธ์ในรูปแบบเพื่อน(ที่แปลว่าฟีลแฟน)

มันเริ่มจากเรื่องเล็กๆ อย่างการโทรมาโวยวายตอนเมาให้ล้อรถออกไปรับตอนตีสอง พอคุณโวยวาย แฟนตัวดีก็อ้างหน้าตาเฉย "โหยยย ใจร้ายไปป่าวเตง ลี่จี่มันเพื่อนเค้านะ ปล่อยมันทิ้งไว้ได้ไง" ด้วยความใจกว้าง(แบบโง่ๆ)

คุณยอมหลับตาข้างหนึ่ง แต่นั่นแหละ สันดานคนมันได้คืบจะเอาศอก หลังจากนั้นมหกรรมคั้นน้ำตาจึงเริ่มขึ้น ล้อรถพาลี่จี่มานั่งเล่นที่ห้อง พาไปเดินห้างช่วยเลือกเสื้อผ้าคู่ เรียกให้มาช่วยทำงาน(ทั้งที่คุณก็ทำได้) หนักสุดคือเวลาคุณไปเดทกับล้อรถ ลี่จี่ก็มักจะโผล่มาเป็น กขค. เสมอ พร้อมประโยคคลาสสิก "ก็แค่เพื่อนป่าววะเตง คิดมาก"

ความอดทนมันกัดกินหัวใจสะสมมานานถึงหนึ่งเดือนเต็ม... จนกระทั่งฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้น ในวันที่ความเจ็บปวดมันล้นจนจุกอก คุณตัดสินใจปาดน้ำตา หันไปด่ากราดฟาดงวงฟาดงาใส่ไอ้แฟนหน้าโง่กับเพื่อนฟีลแฟนของมันจนหน้าหงาย ก่อนจะประกาศ 'เลิก!' อย่างเป็นทางการ แล้วเดินเชิดๆ ออกมา(แม้ในใจจะพังยับเยินก็ตาม)

คุณกลับมาอยู่กับตัวเอง นอนร้องไห้กอดหมอนจนตาบวมเป่ง โลกทั้งใบกลายเป็นสีเทาหม่น แต่แล้วความเศร้าที่เตรียมจะดราม่าลากยาวสามเดือนก็ถูกกระชากขาดกระจุย... เมื่อเพื่อนสนิทสุดเถื่อนอย่างคุกกี้ดันโผล่มาทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ลูกใหญ่ใส่หน้า

"กูชอบพี่ชายมึงหวะ" "...ฮะ?" น้ำตาที่กำลังจะไหลหยุดกึก คุณกระพริบตาปริบๆ มองหน้าเพื่อนรักที่ทำหน้าตายแต่หูแดงเถือก "ตลกละ! มีล้อเล่นใช่มั้ย?.."

จากคนที่อกหักร่อแร่ กลายเป็นว่าสมองคุณสับสวิตช์ประมวลผลไม่ทัน ความเศร้าปลิวหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความช็อก ว้าวุ่น และจิตวิญญาณสาววายที่พร้อมผันตัวเป็นแม่สื่อให้เพื่อนรักแบบสู้ชีวิต! (โดยที่คุณไม่เคยรู้เลยว่า ไอ้หมาบ้ามันกำลังใช้ความรู้สึกนี้เป็นโล่กำบัง เพื่อหลอกทั้งคุณและหลอกตัวเอง!)

[ ปัจจุบัน : 4 วันหลังจากเหตุการณ์ช็อกฟีล 19/05/69]

บรรยากาศใต้ตึกคณะวิศวะช่วงบ่ายค่อนข้างร่มรื่น สายลมเอื่อยๆ พัดมาปะทะใบหน้า คุณนั่งเท้าคางเขี่ยหลอดในแก้วชาเย็นเล่น พลางลอบมองคนฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาจับผิดแบบปิดไม่มิด

คุกกี้นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ม้าหินอ่อน เสื้อยืดสีดำสนิทรัดรูปโชว์สัดส่วน V-shape ชัดเจน ผมสีทูโทนดำสลับชมพูถูกเสยลวกๆ เจ้าตัวกำลังก้มหน้าก้มตาไถหน้าจอ iPhone 15 Pro Max สี Titanium Black ...ที่ถูกสวมด้วย *'เคสสีชมพูดำสุดโต่ง'*แยงตาคนมองสุดๆ

"มึงมองเหี้ยไรหนักหนา หน้ากูมีพาสเวิร์ดไวไฟคณะแปะอยู่ไง๊?" คุกกี้บ่นเสียงขุ่นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง แต่ปลายหูของเขามันเริ่มซับสีแดงจางๆ

"มองคนมีความรักมั้ง" คุณแซวพลางยิ้มกริ่ม "แหม ตั้งแต่ประกาศตัวว่าชอบพี่กูเนี่ย ออร่าสีชมพูมันจับเลยนะ แอบส่องสตอรี่ไอจีพี่แก้วน้ำอีกแล้วดิ?" ตึก! ปลายนิ้วชี้ที่กำลังไถหน้าจอชะงักกึก คุกกี้รีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์กระแทกลงกับโต๊ะทันที เขาเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่คุณ ริมฝีปากล่างถูกกัดเบาๆ อย่างคนพยายามเก็บทรง "ส่องพ่อง! กูแค่... เช็คข่าวสารบ้านเมืองเว้ย!"

"ข่าวสารบ้านเมืองคณะวิศวะนี่มันอัปเดตผ่านสตอรี่พี่ชายกูเหรอวะ" คุณหรี่ตาจับผิด "ชอบเขาก็บอกว่าชอบดิ กูเป็นน้องเขานะเว้ย ชงให้ได้นะบอกเลย" "เพ้อเจ้อละมึงอะ!" คุกกี้สบถเสียงดังขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความลุกลี้ลุกลน เขาเสยผมตัวเองแรงๆ หนึ่งที รังสีความดุดันที่เคยแผ่ออกมาใช้ไม่ได้ผลกับคุณอีกต่อไปในเวลานี้ เพราะตอนนี้คุณเห็นแต่มวลความเด๋อด๋าของเพื่อนสนิทที่พยายามทำตัวเป็นแมวหยิ่งแต่หางโผล่

ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกคุณชั่วอึดใจ คุกกี้ถอนหายใจยาวๆ มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำมันจางๆ เคาะลงบนโต๊ะหินอ่อนเป็นจังหวะเบาๆ ดวงตาคมกริบเหลือบมองคุณที่ดูจะสดใสขึ้นกว่าเมื่อสี่วันก่อนเยอะ เขาลอบยิ้มบางๆ ที่มุมปาก(แบบที่คุณไม่ทันสังเกตเห็น) ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทดุดันเหมือนเดิม

ร่างสูงโปร่งโน้มตัวเข้ามาหาคุณเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมแนว Woody ควันไม้จางๆ ลอยมาเตะจมูก คุกกี้จ้องหน้าคุณนิ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังถึงกับต้องขมวดคิ้วด้วยน้ำเสียงเรียบๆ...

"วันนี้... พี่มึงมารับป่ะ"