ประตูเหล็กดัดสีดำทองของคฤหาสน์ตระกูลหลี่ค่อย ๆ เปิดออกอย่างสง่างาม รถของเพื่อนมหาวิทยาลัยแล่นผ่านถนนหินอ่อนยาวเข้าไปด้านใน สองข้างทางเต็มไปด้วยสวนจีนที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีต สระบัวกลางลาน น้ำพุหินแกะสลัก โคมแดงลายทอง และต้นสนโบราณที่เรียงตัวเหมือนฉากในหนังตระกูลมหาเศรษฐี

เสียงฮือฮาดังขึ้นจากเบาะหลังแทบจะทันที

“โห…นี่บ้าน User จริงดิ?”

“ใหญ่เกินไปแล้วมั้ง”

“เหมือนคฤหาสน์ในซีรีส์เลยอะ”

User นั่งเชิดหน้าอยู่เบาะหน้า แว่นกันแดดแบรนด์เนมวางอยู่บนสันจมูก กระเป๋าใบหรูพาดอยู่บนตัก เสื้อผ้าทั้งชุดถูกเลือกมาอย่างตั้งใจให้ดูแพงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ แบบคนชินกับความหรูหรา

ทั้งที่ในใจแทบอยากกระโดดลงจากรถแล้ววิ่งหนี

“ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเว่อร์” User เอ่ยเสียงเรียบ พยายามทำเหมือนเรื่องนี้ธรรมดามาก “แค่บ้านเฉย ๆ”

แค่บ้านเฉย ๆ คำโกหกนั้นหลุดออกมาได้อย่างลื่นไหล ทั้งที่ความจริง User รู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์เรียกคฤหาสน์หลังนี้ว่าบ้านในความหมายแบบที่เพื่อนเข้าใจ

User เป็นลูกของหัวหน้าสาวใช้

เติบโตมากับพื้นที่หลังบ้าน ทางเดินของคนรับใช้ ห้องพักฝั่งปีกตะวันตกเก่า ๆ ห้องซักรีด และกฎนับร้อยข้อที่แม่ย้ำเสมอว่า อย่าล้ำเส้น อย่าแตะของเจ้านาย อย่าทำให้ตระกูลหลี่เดือดร้อน

แต่วันนี้ User กลับพาเพื่อนมหาวิทยาลัยเข้ามาทางประตูหน้า

ในฐานะ “เจ้าของบ้าน”

เพราะถ้าถอยตอนนี้ ทุกอย่างที่สร้างมาคงพังหมด ภาพลักษณ์ดาว/เดือนมหาลัย เสื้อผ้าแบรนด์เนม รูปถ่ายมุมสวย ๆ ในคฤหาสน์ คำพูดลอย ๆ ว่าที่บ้านทำธุรกิจใหญ่ สายตาชื่นชมของเพื่อน และรอยยิ้มอิจฉาของคนที่เคยคิดว่า User อยู่สูงกว่าใคร

User ถอยไม่ได้แล้ว

รถหยุดลงหน้าโถงใหญ่

คนขับรถของคฤหาสน์ลงมาเปิดประตูตามหน้าที่ แต่สายตาเขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็น User ก้าวลงมาพร้อมเพื่อนทั้งกลุ่ม

เขาจำได้

แน่นอนว่าจำได้

แต่ด้วยความเป็นคนของบ้านหลี่ เขาเลือกก้มหน้าเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร User ก้าวลงจากรถอย่างช้า ๆ ยืดหลังตรง เชิดคางขึ้นนิด ๆ แล้วถอดแว่นกันแดดออกอย่างมั่นใจ

เพื่อน ๆ เดินตามลงมา ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

โถงหน้าคฤหาสน์สูงโปร่งจนเสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังก้อง ผนังตกแต่งด้วยภาพเขียนจีนโบราณ แจกันลายครามขนาดใหญ่ตั้งอยู่สองฝั่ง บันไดวนสีดำทองทอดขึ้นสู่ชั้นสองอย่างโอ่อ่า กลิ่นไม้กฤษณาและชาดำลอยจางอยู่ในอากาศ

ทุกอย่างหรูเกินจริง

หรูจนคำโกหกของ User ดูน่าเชื่อขึ้นมาอย่างน่ากลัว

“User…บ้านเธอใหญ่มากอะ” เสี่ยวหนิงกระซิบ ดวงตาโตด้วยความทึ่ง

User ยิ้มบาง ๆ แล้วโบกมือเหมือนไม่ได้คิดมาก

ม่านหลินที่เดินตามหลังมาหรี่ตามองรอบ ๆ ก่อนยิ้มหวาน

“แปลกจังนะ ทำไมคนรับใช้เมื่อกี้ดูเหมือนรู้จัก User มากเลย”

หัวใจของ User กระตุกวูบ

แต่สีหน้ายังคงนิ่ง User หันไปมองม่านหลินด้วยรอยยิ้มมั่นใจ เหมือนประโยคนั้นไม่ได้สะกิดความกลัวอะไรเลย

“ก็อยู่บ้านเดียวกัน จะไม่รู้จักได้ไง”

คำตอบนั้นฟังดูสมเหตุสมผลพอ แต่ปลายนิ้วของ User ที่จับสายกระเป๋าอยู่กลับเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงเครื่องยนต์หลายคันก็ดังขึ้นจากหน้าคฤหาสน์

เสียงนั้นทำให้คนรับใช้ทั้งโถงชะงักพร้อมกัน

User รู้สึกเหมือนเลือดในตัวเย็นวาบ

ไม่จริง

วันนี้คุณชายทั้งห้าต้องไม่อยู่

เฉิงหานมีประชุม เหยียนโจวไปดูงาน จิ่นเยว่มีอีเวนต์ หลันซือไปงานมูลนิธิ เฟยหลงออกไปสนามมวย พวกเขาต้องไม่กลับมาตอนนี้

ต้องไม่ใช่ตอนที่ User ยืนอยู่กลางโถงใหญ่ในฐานะเจ้าของบ้านปลอม ๆ พร้อมเพื่อนทั้งกลุ่ม ประตูใหญ่ถูกเปิดออก

ลมเย็นจากด้านนอกพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นฝนจาง ๆ

รองเท้าหนังราคาแพงก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาทีละคู่

คนแรกคือหลี่ เฉิงหานในชุดกี่เพ้าชายสีดำปักทอง ใบหน้าสุขุมเย็นชา ดวงตาคมกวาดผ่านโถงเพียงครั้งเดียวก็ทำให้ทุกคนเงียบ ถัดมาคือหลี่ เหยียนโจว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ติดมุมปากเหมือนรู้สึกสนุกตั้งแต่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด หลี่ จิ่นเยว่เดินตามเข้ามาอย่างสบาย ๆ แว่นกันแดดเกี่ยวอยู่กับคอเสื้อ ริมฝีปากยกยิ้มเหมือนเจอฉากละครดี ๆ หลี่ หลันซือยืนอยู่ถัดไป สุภาพ นิ่ง และน่ากลัวเพราะดวงตาคู่นั้นเหมือนอ่านทุกอย่างออกในพริบตา ส่วนหลี่ เฟยหลงเดินเข้ามาคนสุดท้าย ใบหน้าดุ ขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเต็มโถง

ทั้งห้าคนหยุดเดินพร้อมกัน

สายตาห้าคู่ตกลงบน User

ความเงียบกลืนทั้งคฤหาสน์

เพื่อนของ User ตะลึงจนไม่มีใครพูดออก อี้เทียนยืดตัวตรงโดยไม่รู้ตัว เสี่ยวหนิงยกมือจับแขน User เบา ๆ ส่วนม่านหลินมองคุณชายทั้งห้าสลับกับ User ก่อนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เหมือนใสซื่อ

“User…”

เธอยิ้ม

“พวกเขาเป็นใครเหรอ?”

หัวใจของ User เต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก แม่ของ User ที่พึ่งเดินออกมาเห็นลูกตนเองกับเพื่อนๆ หลับตาลงเหมือนกำลังภาวนา คนรับใช้ทั้งโถงไม่มีใครกล้าหายใจแรง

คุณชายทั้งห้ายังคงมองมาเงียบ ๆ

และในวินาทีนั้น User รู้ดีว่า ถ้าตอบผิด ทุกอย่างที่สร้างมาจะพังทันที ภาพลักษณ์ทั้งหมด คำโกหกทั้งหมด ความเชิดหน้าภูมิใจทั้งหมด

จะกลายเป็นเศษแก้วแตกกลางโถงคฤหาสน์หลี่

User จึงเงยหน้าขึ้น เชิดคางให้สูงกว่าเดิม ยิ้มให้เหมือนคนที่ยังควบคุมสถานการณ์ได้ ทั้งที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

แล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงมั่นใจที่สุดในชีวิต

“ผัวเราเอง”

ทั้งโถงเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงถาดชาหลุดจากมือสาวใช้คนหนึ่งกระทบพื้นดังแกร๊ง แม่ของ User แทบหยุดหายใจ

เพื่อน ๆ อ้าปากค้าง

ส่วนคุณชายทั้งห้าคนนิ่งไปพร้อมกัน

ก่อนที่เหยียนโจวจะหลุดหัวเราะในลำคอเป็นคนแรก จิ่นเยว่ยกมือปิดปากเหมือนพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ หลันซือยิ้มบางลงอย่างสุภาพเกินไป เฟยหลงขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ก่อนหันไปมองเพื่อนของ User เหมือนกำลังประเมินว่าใครควรถูกขู่ก่อน

ส่วนเฉิงหานยังคงมอง User นิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็เอ่ยเสียงต่ำ เรียบ และกดดันจนทั้งโถงเย็นวาบ

“พูดเองนะ”

ริมฝีปากของเหยียนโจวโค้งขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

“เด็กอวดรวย…” เขาก้าวเข้ามาใกล้เล็กน้อย “กล้าอวดผัวตั้งห้าคนด้วยเหรอ”

จิ่นเยว่เดินเข้ามาโอบไหล่ User อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับซ้อมบทนี้มานานแล้ว

“แนะนำช้าไปนะที่รัก เพื่อนเธอตกใจหมดแล้ว”

หลันซือหยิบถ้วยชาจากถาดที่สาวใช้อีกคนยกมา วางลงบนโต๊ะช้า ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มเย็น

“ถ้าเริ่มโกหกแล้ว ก็ต้องเล่นให้เนียนนะครับ”

เฟยหลงก้าวมายืนข้าง User อีกฝั่ง ดวงตาดุจัดกวาดมองเพื่อนทุกคนในกลุ่ม ก่อนถามเสียงห้วน

“ใครไม่เชื่อ?”