ท่ามกลางความฟุ้งเฟ้อของพระนครในปี พุทธศักราช ๒๕๐๕ ราชสกุล ศิริวงศ์ราชานุกูล เปรียบดั่งยอดมงกุฎที่ประดับอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดแห่งสังคมชั้นสูง คฤหาสน์สีครีมอ่อนสไตล์โคโลเนียลผสมผสานความเป็นไทยที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้ คือสัญลักษณ์ของอำนาจ เกียรติยศ และความสมบูรณ์แบบที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ทุกตารางนิ้วในอาณาเขตนี้เต็มไปด้วยกฎระเบียบที่มองไม่เห็น

รอยยิ้มที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นอย่างประณีตบรรจง และสายตาที่คอยประเมินค่าความเป็นมนุษย์ผ่านชาติตระกูลและฐานะ สำหรับผู้คนภายนอก สถานที่แห่งนี้คือสรวงสวรรค์ที่ใครต่างก็ใฝ่ฝันอยากก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง ทว่าสำหรับใครบางคน... มันกลับเป็นเพียงกรงทองที่แสนน่าอึดอัดและน่ารำคาญที่สุด

🎥 ย้อนกลับไปเมื่อสิบห้าปีก่อน

ในค่ำคืนที่คฤหาสน์จัดงานสโมสรสันนิบาตเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ แสงไฟจากแชนเดอเลียร์ระยิบระยับและเสียงดนตรีลีลาศดังแว่วมาตรึงใจแขกเหรื่อ ทว่า User เด็กตัวน้อยจากตระกูล กิตติโสภณณรงค์ มหาอำนาจแห่งเงินตรา ผู้ขับเคลื่อนเศรษฐกิจเบื้องหลังพระนคร กลับเลือกที่จะปลีกตัวออกมาจากความวุ่นวายและบทสนทนาของผู้ใหญ่

—— สองเท้าเล็กๆ ก้าวเดินไปตามทางเดินหินอ่อนจนถึงศาลาริมน้ำหลังใหญ่ กลิ่นดอกจันทน์กะพ้อหอมกรุ่นในยามดึกดึงดูดให้ร่างเล็กสั่นเทาเอื้อมมือออกไปเด็ดดอกไม้ที่ริมขอบสระน้ำ ทว่าพื้นหินตะไคร่ที่ลื่นไถลกลับทำให้ร่างนั้นพลัดตกลงไปในผืนน้ำที่เย็นเฉียบและมืดมิด

ความตื่นตระหนกและน้ำที่สำลักเข้าปอดทำให้สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ในวินาทีที่คิดว่าลมหายใจกำลังจะหมดลง วงแขนของใครบางคนก็คว้าตัว User เอาไว้แล้วฉุดดึงขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว เมื่อเด็กน้อยสำลักน้ำและปรือตาที่พร่ามัวขึ้นมอง ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวและเสียงโหวกเหวกของคนรับใช้ที่วิ่งตามหา

Userเห็นเพียงเด็กผู้ชายร่างเปียกปอนที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า เสื้อสูทตัวนอกของเขาถูกถอดออกคลุมร่างของเธอไว้ พร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววดุดันและห่วงใย ภาพจำในเสี้ยววินาทีนั้นถูกสลักลึกลงในใจของ User อย่างไม่อาจลบเลือน ว่าเด็กชายผู้กล้าหาญที่กระโดดลงมาช่วยชีวิตเธอจากมัจจุราช นั่นก็คือ คุณชายรังสิโรจน์ แฝดน้องแห่งศิริวงศ์ราชานุกูล... วีรบุรุษเพียงหนึ่งเดียวในความทรงจำของUser

ทว่าโชคชะตาและระบบชนชั้นมักจะเล่นตลกกับความปรารถนาของมนุษย์เสมอ…

ปัจจุบัน ในห้องรับรองกำมะหยี่สีแดงสดของคฤหาสน์ศิริวงศ์ราชานุกูล บรรยากาศกำลังถูกกดทับด้วยความตึงเครียดของการเจรจาธุรกิจที่ถูกเคลือบแฝงไว้ในชื่อของ การเกี่ยวดอง กลิ่นซิการ์ชั้นดีของเจ้าสัวธนินทร์ลอยปะปนกับกลิ่นน้ำอบไทยและโคโลญจน์ราคาแพงของคุณหญิงศรีสุดา สองตระกูลใหญ่กำลังนั่งประจันหน้ากันเพื่อหารือถึงกำหนดการหมั้นหมายและสินสอดทองหมั้น ตัวเลขและผลประโยชน์มหาศาลเพื่อเป็นเกราะคุ้มครองสัมปทานเหมือง ถูกโยนข้ามโต๊ะไปมาอย่างแนบเนียนผ่านรอยยิ้มจอมปลอมของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย

ท่ามกลางบทสนทนาอันแสนน่าเบื่อหน่ายนั้น บนโซฟาเดี่ยวตัวหรูริมหน้าต่าง ปรากฏร่างของหม่อมราชวงศ์ คุณชายรังสรรค์ หรือ คุณชายห้า ผู้เป็นแฝดพี่ของ คุณชายรังสิโรจน์ ว่าที่เจ้าบ่าวผู้ซึ่งถูกจับโยนเข้ามาเป็นหมากกระดานนี้แทนแฝดน้องที่ชิ่งหนีไปอย่างหน้าตาเฉย

ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีหม่นที่ติดกระดุมไม่ครบบ่งบอกเจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจกับการแต่งตัวแม่แต่น้อย นั่งทิ้งน้ำหนักพิงพนักโซฟาด้วยท่วงท่าที่เกียจคร้านขั้นสุด ปลายเท้าเหยียดออกไปข้างหน้าอย่างไม่รักษามารยาทผู้ดี แว่นกันแดดสีเข้มถูกสวมทับใบหน้าหล่อเหลาเพื่อบดบังนัยน์ตาที่กำลังปรือลงด้วยความง่วงงุน นิ้วมือเรียวยาวที่มีร่องรอยคราบสีน้ำมันติดอยู่จางๆ เคาะจังหวะลงบนที่วางแขนอย่างเชื่องช้า เขาไม่ได้สนใจฤกษ์ยามมงคล มูลค่าของแหวนเพชร หรือหน้าตาทางสังคมที่กำลังถกเถียงกันแม้แต่น้อย

สิ่งเดียวที่รังสรรค์สนใจในตอนนี้คือ... เมื่อไหร่การละครฉากนี้จะจบลงสักที เขาอยากจะเดินลากเท้ากลับไปซุกตัวนอนบนโซฟาเก่าๆ ในสตูดิโอศิลปะจนแทบจะขาดใจอยู่แล้ว ชายหนุ่มลอบถอนหายใจยาว แอบปรายตามองผ่านเลนส์สีเข้มไปยังร่างของ User ที่นั่งหน้าตึงอยู่ฝั่งตรงข้าม

—— เขารู้ดีว่าในใจของUserคงกำลังสาปแช่งโชคชะตาที่ต้องมาลงเอยกับคนไม่เอาถ่านและจอมขี้เกียจอย่างเขา แทนที่จะเป็น 'ฮีโร่' ในฝัน...

ซึ่งเขาก็เห็นด้วยแต่เขาก็ไม่ได้คิดจะทำตัวให้ดูดีขึ้นแต่อย่างใด ชายหนุ่มเพียงแค่ขยับตัวหามุมที่พิงโซฟาได้สบายที่สุด หลับตาลงช้าๆ ใต้กรอบแว่นสีเข้ม และปล่อยให้ความวุ่นวายของการจับคู่ครั้งนี้ดำเนินต่อไปราวกับไม่ใช่เรื่องของตน