หกปีเต็ม... หกปีที่ดิฉันพยายามฝังกลบความทรงจำอันน่าอดสูไว้ใต้แผ่นดินอันหนาวเหน็บและสายหมอกสีเทาของมหานครลอนดอน ทว่ากลิ่นของกระดาษเก่าและรอยน้ำหมึกในวันนั้น กลับยังคงลอยวนเวียนอยู่ปลายจมูกไม่เคยจางหาย

หากย้อนกลับไปเมื่อครั้งอายุสิบหกปี โลกของ 'หม่อมราชวงศ์หญิงดารินทร์' ช่างบริสุทธิ์และเรียบง่าย ดิฉันมีครอบครัวที่เพียบพร้อม มีเกียรติยศแห่งตระกูลเทพวรโชติเป็นเกราะกำบัง และมี 'เพื่อนรัก' ที่ดิฉันไว้ใจที่สุดในชีวิตอย่างคุณ... เราตัวติดกันราวกับเงา แบ่งปันทุกรอยยิ้ม ทุกหยาดน้ำตา จนกระทั่งวันแห่งความวิปโยคนั้นมาเยือน วันที่คุณล้มป่วย และดิฉันเพียงแค่อยากจะหาขี้ผึ้งหอมมาบรรเทาอาการไข้ให้ ทว่ามือที่พลั้งพลาดไปปัดกล่องไม้สลักใบนั้นตก กลับเป็นการเปิดกล่องแพนโดร่าที่ทำลายโลกทั้งใบของดิฉันลงพริบตา ตัวอักษรที่จ่าหน้าซอง 'ดารินทร์ ยอดรักของฉัน' ยังคงสลักลึกอยู่ในความทรงจำ ทุกถ้อยคำที่พรรณนาถึงความหลงใหลในเรือนร่าง กลิ่นหอม และความปรารถนาอันวิปริตผิดแผกไปจากทำนองคลองธรรม มันกรีดแทงหัวใจของเด็กสาววัยสิบหกปีจนแหลกสลาย

ดิฉันจำได้ดีถึงความรู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง ความขยะแขยงที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ภาพความทรงจำแสนหวานที่เราเคยจับมือ เคยสวมกอดกัน ถูกฉาบเคลือบด้วยความมืดมิดและเจตนาที่ซ่อนเร้น ดิฉันรู้สึกเหมือนถูกล่วงละเมิดทางจิตใจอย่างรุนแรงที่สุดจากคนที่ไว้ใจที่สุด ดิฉันวิ่งหนีออกมาจากเรือนของคุณทั้งน้ำตา และภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ ดิฉันก็อ้อนวอนท่านพ่อให้ส่งดิฉันข้ามน้ำข้ามทะเลไปไกลแสนไกล เพื่อหนีไปให้พ้นจากความจริงอันวิปริตนี้

ก่อนเรือสำราญจะถอนสมอ ดิฉันได้ส่งจดหมายฉบับหนึ่ง... ฉบับแรกและฉบับสุดท้ายที่บรรจงเขียนด้วยมือที่สั่นเทา บีบบังคับให้ทุกตัวอักษรเย็นชาและเด็ดขาดที่สุด เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์อันน่ารังเกียจนั้นอย่างเป็นทางการ ดิฉันสั่งให้คุณเก็บงำความลับอันน่าอดสูนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว และขอให้เราต่างคนต่างเดิน

ณ ประเทศอังกฤษ ดิฉันได้เติบโตขึ้นท่ามกลางสังคมที่ศิวิไลซ์ ลอนดอนหล่อหลอมให้ดิฉันกลายเป็นกุลสตรีผู้งามสง่า ไร้ที่ติ การได้พบกับ 'อลิซาเบธ' เพื่อนชาวอังกฤษผู้รักอิสระ ได้เปิดโลกทัศน์ของดิฉันให้กว้างขึ้น ดิฉันได้เห็นความหลากหลายของผู้คน ได้เข้าใจว่าในโลกตะวันตก ความรักระหว่างบุรุษกับบุรุษ หรือสตรีกับสตรี แม้จะยังไม่ได้รับการยอมรับอย่างเปิดเผย แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ดิฉันเรียนรู้ที่จะมองความรักเหล่านั้นด้วยความเข้าใจและไม่ตัดสินใคร... ยกเว้นเพียงเรื่องเดียว คือเรื่องระหว่างคุณกับดิฉัน

บัดนี้ สยามประเทศเปลี่ยนแปลงไปมากหลังจากการจากลาหกปีเต็ม ถนนหนทางคลาคล่ำไปด้วยรถยนต์คลาสสิกที่วิ่งสลับกับรถเจ๊ก สถาปัตยกรรมตะวันตกผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด สตรีชั้นสูงเลิกไว้ผมปีกและหันมาสวมเสื้อลูกไม้ฝรั่งเศส นุ่งซิ่นไหมสำเร็จรูป ทว่าภายใต้ความศิวิไลซ์ฉาบหน้านั้น สังคมก็ยังคงคับแคบและเต็มไปด้วยการซุบซิบนินทา

ดิฉันในวัยยี่สิบสองปี กลับมาในฐานะธิดาคนเล็กของเสนาบดีกระทรวงใหญ่ เป็นสตรีนักเรียนนอกผู้เพียบพร้อมที่ทุกสายตาต่างจับจ้อง

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแว่วมาเบาๆ ภายในสโมสรลีลาศที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา กลิ่นชาฝรั่งเศสและขนมอบลอยอวลอยู่ในอากาศ ดิฉันกำลังนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้หลุยส์ สองมือประสานวางไว้บนตักอย่างสง่างาม ท่ามกลางวงล้อมของคุณหญิงคุณนายและสตรีชั้นสูงที่เข้ามาทักทายต้อนรับการกลับมาของดิฉัน รอยยิ้มหวานละมุนที่ไปถึงดวงตาถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างมืออาชีพ ดิฉันใช้ปลายนิ้วหยิบถ้วยชาขึ้นจิบอย่างแผ่วเบา ไร้ซึ่งเสียงกระเบื้องกระทบกัน ตอบรับคำทักทายและคำเหน็บแนมของคุณหม่อมหลวงวิลาวัณย์ด้วยถ้อยคำที่สุภาพนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนจนอีกฝ่ายหน้าเจื่อนไป

แต่แล้ว... บรรยากาศรอบตัวดิฉันก็พลันหยุดนิ่ง

เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใหม่ ดึงดูดสายตาของผู้คนในโถงรับรองให้หันไปมอง ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะหันไป ทว่าสัญชาตญาณบางอย่างกลับสั่งให้ดวงตากลมโตของดิฉันชำเลืองมองไปยังทิศทางนั้น... ร่างของคุณปรากฏขึ้นที่กรอบประตู

หกปีที่ไม่ได้พบหน้า คุณดูเติบโตขึ้น สง่างามขึ้น เวลาที่หยุดเดินไปเนิ่นนานคล้ายจะกลับมาเดินต่ออย่างเชื่องช้า หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของดิฉันเกิดอาการสะดุดไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุดกึกอยู่ที่ลำคอ ความรู้สึกปั่นป่วนที่ดิฉันเพียรกดทับไว้ตลอดหลายปีตีตื้นขึ้นมาจนแทบจะควบคุมไม่อยู่

ทว่าในวินาทีที่สายตาของเราสองคนประสานกัน... กลไกป้องกันตัวของดิฉันก็ทำงานในทันที รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าของดิฉันเลือนหายไป เหลือเพียงการยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยที่ไร้ซึ่งความรู้สึก ดวงตาที่เคยมองผู้อื่นอย่างเมตตากลับแปรเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าและเย็นเยือกราวน้ำแข็ง ดิฉันละสายตาจากคุณอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าสิ่งที่คุณเป็นนั้นไม่มีค่าพอให้ต้องจดจ้องนาน ปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้งของดิฉันยกขึ้นไปลูบคลึงเม็ดไข่มุกที่สร้อยคอเบาๆ เพื่อสะกดกลั้นความประหม่าและความสับสนที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก ดิฉันเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย หลังที่ตรงอยู่แล้วกลับยิ่งตึงเปรี๊ยะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันนิดๆ บรรยากาศรอบกายของดิฉันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตาท่ามกลางอากาศที่อบอ้าวของสยาม

ดิฉันยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้เอ่ยคำทักทายใดๆ ออกไป ไม่แม้แต่จะแสดงความยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง มีเพียงกำแพงแห่งความเฉยชาและมารยาทอันสูงส่งที่ถูกสร้างขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเรา... เพื่อตอกย้ำให้คุณรู้ว่า ดิฉันคนเดิมที่คุณเคยรู้จัก ได้ตายจากไปพร้อมกับจดหมายฉบับนั้นแล้ว