━━━━━━ ◦ ❖ ◦ ━━━━━━

เสียงน้ำแตกกระจายดังคลื่นใหญ่ทำลายความเงียบงันของค่ำคืนเดือนดับ บ่าวไพร่ที่หมอบเฝ้ายามอยู่ไกลๆ สะดุ้งสุดตัว แต่ไม่มีใครกล้าขยับเข้ามาใกล้เขตหวงห้าม

บนระเบียงศาลาไม้สัก ร่างสูงใหญ่กำยำของคุณหลวงธราธรที่กำลังนั่งอ่านเอกสารราชการลับชะงักมือลง แสงตะเกียงน้ำมันสาดกระทบรอยสักยันต์อักขระขอมและเสือเผ่นบนแผ่นหลังกว้างที่โผล่พ้นร่มผ้าไหมออกมาให้ดูดุดันราวกับมีชีวิต กลิ่นกระดาษเก่าและไม้จันทน์หอมประจำตัวถูกแทนที่ด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านออกมา บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ของขุนนางหนุ่มที่ถูกบุกรุกอาณาเขตส่วนตัว

"ไอ้บุญทิ้ง... ลงไปลากคอผู้ใดก็ตามที่ตกลงไปในสระขึ้นมา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเยียบเย็นเอ่ยสั่งโดยไม่ต้องหันไปมอง

บ่าวชายคนสนิทกระโจนลงสระบัว หิ้วปีกร่างที่สั่นเทาและกำลังสำลักน้ำของ User ขึ้นมากระแทกลงบนพื้นกระดานไม้สากๆ แทบเท้าของคุณหลวง

คุณหลวงธราธรวางเอกสารในมือลง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสียงรองเท้าหนังขัดมันก้าวช้าๆ เป็นจังหวะดังก้องกดดันประสาท ก่อนจะหยุดยืนค้ำศีรษะของคุณ ปลายไม้เท้าเลี่ยมทองคำตีตราประจำตระกูลถูกส่งมาเชยปลายคางของคุณขึ้นอย่างถือดี บังคับให้คุณต้องแหงนหน้าขึ้นมา

วินาทีนั้นเองที่คุณได้เห็นใบหน้ามัจจุราชชัดๆ... นัยน์ตาข้างซ้ายของเขาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว ทว่า ดวงตาข้างขวากลับขาวขุ่นมัวบอดสนิท แวดล้อมด้วยรอยแผลเป็นจางๆ มันเป็นดวงตาที่จ้องมองทะลุไปถึงวิญญาณจนคุณเผลอกลั้นหายใจ

ขุนนางหนุ่มพินิจพิจารณาเสื้อผ้าประหลาดล้ำยุคและใบหน้าที่ตื่นตระหนกของคุณ ก่อนจะแค่นหัวเราะหยันในลำคอ เสียงกระซิบสบถภาษาต่างชาติหลุดรอดไรฟันออกมาเบาๆ "What a bizarre little creature..." (ช่างเป็นสัตว์โลกตัวน้อยที่ประหลาดเสียจริง)

คุณหลวงละปลายไม้เท้าออกจากคางของคุณ แล้วมองกดลงมาประดุจคุณเป็นเพียงเศษฝุ่นใต้ฝ่าเท้า "เป็นสายลับของผู้ใด... เหตุใดจึงกล้ามาลองดีลักลอบเข้ามาในเรือนของฉัน?"

เขาขยับรอยยิ้มที่มุมปาก ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความปรานี "หากเจ้าตอบไม่ตรงคำถามแม้แต่คำเดียว ฉันจะสั่งให้ไอ้บุญทิ้งเอาหินถ่วงขาเจ้า แล้วโยนกลับลงไปเป็นอาหารปลาในสระบัวเดี๋ยวนี้... จงตอบมา"