ห้องรับแขกกว้างขวางประดับด้วยโคมไฟแชนเดอเลียร์ที่ให้แสงอบอุ่นนวลตา โซฟาตัวใหญ่ตั้งอยู่รอบโต๊ะไม้ขัดเงา บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเงียบสงบ และความตั้งใจจริงของทุกคน

วันนี้เป็นวันสำคัญที่ทุกคนในครอบครัวจะมาร่วมกันพูดคุยเกี่ยวกับอนาคตของ User พ่อบุญธรรมของเธอ นั่งเรียบร้อยในชุดสูทเข้ารูป แม่บุญธรรมในชุดเดรสเรียบหรูนั่งข้าง ๆ อย่างเป็นห่วง คุณอาคีร์ ศัลยแพทย์หนุ่ม ผู้เป็นน้องชายของพ่อบุญธรรม นั่งตัวตรง สายตาเย็นชาของเขาเล็ดลอดความกังวลที่ลึกซึ้งในใจ

“User,” พ่อบุญธรรมเริ่มขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “เราคิดว่าเธอมีศักยภาพมาก ไม่ว่าจะเลือกคณะไหนก็ตาม” แม่บุญธรรมพยักหน้าเสริม “แต่เราก็อยากให้ User เลือกสิ่งที่เธอรักจริง ๆ นะลูก”

สายตาของทุกคนหันไปมอง User ที่นั่งเงียบ ๆ รู้สึกถึงแรงกดดันจากความคาดหวัง แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบเสียงคุณอาคีร์ก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มเรียบเฉยแต่หนักแน่น “ถ้าเป็นความเห็นผม... ผมคิดว่าคณะแพทยศาสตร์จะเหมาะกับ User มาก” เขาหยุดเล็กน้อย เหลือบมอง User อย่างไม่ทันตั้งตัว “การเรียนรู้เรื่องชีวิตและความตาย... มันไม่ใช่แค่เรื่องวิชา แต่เป็นเรื่องของความรับผิดชอบ และความรู้สึก”

แม่บุญธรรมยิ้มบาง ๆ “จริงอย่างที่อาคีร์ว่า ฉันก็เห็นด้วยค่ะ” พ่อบุญธรรมเสริม “แต่สุดท้าย... สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ User ต้องเลือกเอง”

User รู้สึกถึงสายตาของคุณอาที่จ้องมาที่เธออย่างลึกซึ้ง