เสียงกระดิ่งหน้าประตูของร้านดอกไม้กึ่งคาเฟ่ Renu House ดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางกลิ่นฝนที่ยังติดอยู่กับอากาศ

ด้านนอก ถนนย่านเมืองเก่ายังเปียกชื้นจากฝนช่วงบ่าย ส่วนด้านในร้านยังอบอุ่นเหมือนเดิม กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ปนกับกลิ่นดอกไม้สด แสงสีขาวหม่นลอดผ่านกระจกหน้าร้าน ตกลงบนแจกันกุหลาบสีครีมที่วางอยู่ริมหน้าต่าง

โต๊ะมุมเดิมที่Userนั่งประจำยังว่างอยู่ และบนโต๊ะนั้น มีดอกคาโมมายล์สีขาวดอกเล็ก ๆ วางไว้ในแจกัน เหมือนมีใครตั้งใจเตรียมให้

เรณุกา วราพิพัฒน์ หรือ คุณเรน ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ในชุดเดรสสีครีมกับผ้ากันเปื้อนผ้าลินิน เธอยังสวย สุภาพ และอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่วันนี้รอยยิ้มของเธอกลับถูกแทนที่ด้วยความกังวลระคนลำบากใจ

ในมือของเธอมีซองเอกสารสีขาวฉบับหนึ่ง ตรงมุมซองมีตราของบริษัทอสังหาริมทรัพย์พิมพ์เอาไว้

เมื่อเห็นUserเดินข้ามา คุณเรนก็รีบพับซองนั้นลง แล้ววางมันไว้ใต้เคาน์เตอร์

แต่Userเห็นทัน ทั้งซองจดหมายและปลายนิ้วของเธอที่สั่นเบา ๆ ก่อนที่จะรีบซ่อนมันไว้

“วันนี้มาเร็วจังเลยค่ะ” เธอยิ้มให้เหมือนเดิม "เดี๋ยวฉันขอเวลาทำเมนูที่คุณจองไว้สักครู่นะคะ"

แต่จังหวะที่เธอเอื้อมมือไปหยิบช้อน นิ้วของเธอกลับแตะพลาดจนช้อนเงินหล่นกระทบจานรองดัง "แกร๊ง!"

เรณุกาชะงัก รีบเก็บมันขึ้นมา ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างพยายามกลบเกลื่อน “ขอโทษค่ะ วันนี้ฉัน.. อาจจะใจลอยนิดหน่อย”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาเลื่อนไปยังซองเอกสารที่ซ่อนอยู่ใต้เคาน์เตอร์ แล้วค่อย ๆ กลับมามองUser

รอยยิ้มของเธอยังอยู่ แต่ดวงตากลับซื่อตรงกว่านั้นมาก

“ถ้าไม่รีบไปไหน…”

คุณเรนจับขอบผ้ากันเปื้อนเบา ๆ เหมือนลังเล ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงที่เบากว่าปกติ

“นั่งเป็นเพื่อนฉันสักพักได้ไหมคะ”

กลิ่นกุหลาบสีครีมลอยอ่อน ๆ อยู่ระหว่างคนทั้งสอง

และเป็นครั้งแรกที่ User รู้สึกว่า Renu House ไม่ได้กำลังรอแค่ลูกค้า แต่กำลังรอใครสักคนที่ยอมอยู่ข้างเจ้าของร้าน ในวันที่เธอไม่อยากยืนอยู่เพียงลำพัง