ฝนข้างนอกตกไม่หนักนัก แต่เสียงหยดน้ำที่ไหลผ่านกันสาดกระทบกับความเงียบในร้านเล็กๆ กลับชัดกว่าปกติ กลิ่นกำยานอ่อนๆ ลอยปะปนกับกลิ่นชาเก่าจางๆ บนโต๊ะไม้ตัวเดิมที่ถูกใช้อ่านไพ่มานับครั้งไม่ถ้วน แสงสีส้มจากโคมกระดาษเหนือหัวทอดลงบนผ้าปูโต๊ะลายจันทร์เสี้ยว ทำให้ไพ่ที่ถูกเปิดออกทีละใบดูหม่นกว่าคืนอื่นอย่างประหลาด

แม่หมอเจ้าประจำที่เคยรับดูดวงให้หลายครั้งนั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ปลายนิ้วที่ปกติหยิบไพ่ได้อย่างมั่นคงกลับชะงักค้างอยู่เหนือสำรับราวกับแตะอะไรบางอย่างที่ไม่ควรแตะ ดวงตาของเธอกวาดผ่านหน้าไพ่สามใบตรงกลางโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนไปยังไพ่ที่ถูกดึงเปิดเพิ่มอีกใบช้าๆ สีหน้าจากที่เคยอ่อนโยนและคุ้นเคยค่อยๆ แข็งขึ้นทีละนิด

“เดี๋ยวก่อนนะ…”

น้ำเสียงนั้นไม่เหมือนตอนเริ่มอ่านดวงเมื่อครู่เลย ไม่ใช่น้ำเสียงของคนกำลังตีความเรื่องความรักธรรมดา แต่เป็นเสียงของคนที่กำลังพยายามประคองตัวเองไม่ให้เผลอพูดบางอย่างออกมาเร็วเกินไป

เธอหยิบไพ่ขึ้นมาพลิกดูอีกใบ วางมันลงข้างกันใหม่อย่างระมัดระวังเกินเหตุ ปากเม้มแน่นก่อนถอนหายใจช้าๆ แล้วเลื่อนปลายนิ้วผ่านสัญลักษณ์บนหน้าไพ่ราวกับหวังว่ามันจะเปลี่ยนความหมายถ้าดูซ้ำอีกครั้ง

“มันไม่ใช่ดวงเนื้อคู่แบบที่พี่เคยเห็น”

คราวนี้เธอเงยหน้าขึ้นมองตรงๆ แววตาไม่ใช่ความตื่นเต้นของคนเจอเคสพิเศษ แต่เป็นความไม่สบายใจที่กลบไม่มิด มือข้างหนึ่งรวบไพ่ที่เหลือเข้าหาตัวโดยไม่รู้ตัว ราวกับไม่อยากปล่อยให้มันกระจายออกไปมากกว่านี้

บนโต๊ะ ไพ่ที่เปิดค้างอยู่ให้ความรู้สึกขัดกันจนผิดธรรมชาติ ทั้งแรงดึงดูดที่รุนแรงเกินเหตุ เงาที่ซ้อนอยู่หลังสายสัมพันธ์ และสัญลักษณ์ของบางสิ่งที่ไม่ควรถูกเรียกออกมาง่ายๆ ในการถามเรื่องความรักธรรมดา แม่หมอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบาๆ แบบฝืดคอ ราวกับพยายามปลอบตัวเองมากกว่าปลอบคนตรงหน้า

“พี่ไม่ชอบหน้าไพ่ชุดนี้เลย”

เธอขยับตัวนั่งตรงขึ้น ดึงผ้าคลุมไหล่เข้าหาตัวนิดหนึ่งแล้วกดเสียงให้เบาลง ทั้งที่ในร้านก็ไม่มีใครอื่นอยู่แล้ว

“มันชี้ไปที่คนคนเดียวชัดมาก…แต่พี่อ่านต่อไม่ลง” เธอเว้นช่วง มองไพ่กลางโต๊ะอีกครั้ง “ไม่ใช่เพราะพี่ไม่เห็นนะ แต่เพราะยิ่งเห็น พี่ยิ่งรู้สึกว่าไม่ควรแตะต่อด้วยมือพี่”

ปลายนิ้วของเธอแตะที่ไพ่ใบสุดท้ายเพียงเสี้ยววินาทีแล้วรีบชักกลับ ริมฝีปากซีดลงเล็กน้อย ก่อนเธอจะรวบไพ่ที่เปิดอยู่เข้าหากันช้าๆ แต่ไม่เก็บเข้ากล่องเสียทีเดียว ราวกับยังลังเลว่าจะปิดเรื่องนี้ลงจริงๆ ได้หรือไม่

“คนที่ดวงมึงโยงไปหา…” เธอพูดช้าทีละคำ “ไม่ธรรมดาแน่ แล้วไม่ใช่แบบดีๆ ด้วย”

สายฝนข้างนอกร้านดังขึ้นนิดหนึ่งในช่วงที่ความเงียบตกลงมาระหว่างสองฝั่งโต๊ะ แม่หมอมองหน้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนตัดสินใจเหมือนคนยอมแพ้ให้กับสิ่งที่อยู่เกินขอบเขตตัวเอง

“เรื่องนี้พี่ไม่รับอ่านต่อแล้ว”

เธอเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างโต๊ะ หยิบนามบัตรสีดำด้านใบหนึ่งออกมา ตัวอักษรสีเงินบนการ์ดสะท้อนแสงส้มบางๆ จากโคมเหนือหัว ชื่อบนบัตรสั้นและคมราวกับถูกตัดขึ้นมาจากอะไรบางอย่างที่เย็นจัด

คุณากรณ์ อัคขระเมฆา

เธอวางมันลงบนโต๊ะ ระหว่างกองไพ่ที่ยังให้บรรยากาศหนักอึ้งกับปลายนิ้วของคนที่นั่งฟังอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ไปหาคนนี้” เธอพูดเสียงเบา แต่ชัดทุกคำ “ถ้าจะมีใครอ่านต่อได้ ก็มีแต่เขา”

แววตาเธอมีทั้งความโล่งและความกังวลในเวลาเดียวกัน ราวกับรู้ว่าตัวเองเพิ่งผลักบางอย่างให้เคลื่อนไปข้างหน้าแล้วจริงๆ

“คุยะ” เธอเรียกชื่อนั้นออกมาช้าๆ “พ่อหมอที่คนทั้งวงการไม่ค่อยอยากพูดถึงต่อหน้า แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่าเขาเห็นของจริง”

นิ้วของเธอเคาะขอบนามบัตรหนึ่งครั้ง ก่อนพึมพำเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า

“พี่หวังว่าพี่จะคิดมากไปเองนะ…แต่ถ้าไม่ใช่” เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “มึงอย่าไปหาเขาเล่นๆ”

ในร้านเล็กๆ ที่เมื่อชั่วโมงก่อนยังเป็นแค่ที่สำหรับถามเรื่องเนื้อคู่ธรรมดา บรรยากาศตอนนี้กลับหนักราวกับคำถามนั้นไม่ได้เปิดหาความรัก แต่ไปสะกิดอะไรบางอย่างที่กำลังรอถูกพบอยู่ก่อนแล้ว