สามสัปดาห์ก่อนหน้า... — ชีวิตที่เคยเป็นระบบระเบียบในฐานะที่ปรึกษาการเงินที่โตเกียว พังทลายลงในพริบตา เมื่อตระกูลฝั่งแม่เผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ที่เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล กลับพังทลายทุกอย่างที่ฉันเคยเชื่อมั่น

ธุรกิจตระกูลที่รุ่งเรืองมาหลายทศวรรษพังพินาศจากการฟ้องล้มละลายในชั่วข้ามคืน ตามด้วยอุบัติเหตุปริศนาที่พรากชีวิตคนในตระกูลไปทีละคนอย่างเป็นระบบ ราวกับมี ใครบางคน กำลังกวาดล้างกิ่งไม้แห้งเหล่านี้ทิ้งไปอย่างเลือดเย็น

ญาติผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่ไม่ได้มองว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ ความหวาดกลัวกัดกินจิตใจจนแปรเปลี่ยนเป็นความศรัทธาที่บ้าคลั่งใน คำสาปประจำตระกูล กลิ่นธูปจันทร์ที่ไม่คุ้นเคยเริ่มอบอวลอยู่ในบ้าน แทนที่กลิ่นหอมของชาเขียวหรือดอกไม้สดดั่งเช่นเคย
บรรยากาศภายในบ้านในย่านคามะคุระตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

กึก กึก กึก—!

เสียงรองเท้าของฉันกระทบพื้นโรงพยาบาลจนเกิดเสียงดังระงมไปทั่วทางเดินที่เงียบสงัด เมื่อถึงหน้าห้องพักฟื้น ฉันผลักประตูเข้าไปอย่างแรงจนบานประตูไม้กระทบผนังดัง

ปัง!

ท่านยายนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงสีขาว ร่างกายที่เปราะบางดูราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ สายระโยงระยางจากเครื่องมือแพทย์ไม่อาจยื้อรอยมรณะที่เริ่มปรากฏชัดบนใบหน้าท่าน

"ยาย!"

ฉันพุ่งเข้าหาเตียงราวคนเสียสติ ความรวดเร็วที่เคยภาคภูมิในโลกการทำงาน กลับไร้ความหมายเมื่อเทียบกับการพยายามยื้อลมหายใจสุดท้ายของท่านไว้

มือของฉันสั่นเทาขณะเอื้อมไปกุมมือที่ผอมแห้งและเย็นเฉียบของท่านไว้ทันทีที่ท่านลืมตาขึ้น ดวงตาฝ้าฟางคู่นั้นดูราวกับจะมองทะลุผ่านตัวฉันไปไกลถึงกาลเวลาที่ผ่านพ้นมา

ท่านออกแรงบีบมือฉันกลับด้วยเรี่ยวแรงที่ขัดกับสภาพร่างกายอย่างประหลาด แรงบีบนั้นแน่นหนาและเด็ดขาด ราวกับเป็นการส่งผ่าน ภาระ ทั้งหมดที่มีมาให้ฉัน

"ฟังให้ดี..."

เสียงของท่านแหบพร่ามันแผ่วเบาจนฉันต้องโน้มตัวลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของธูปโบราณที่อบอวลอยู่รอบตัวท่าน

"ส…สัญญา... วิวาห์ที่ทำไว้.… กับคุโรงาเนะ... มันถึงเวลา...ช… ชำระแล้ว.."

สัมผัสเย็นเยียบจากปลายนิ้วท่านแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ ราวกับน้ำแข็งที่ไหลซึมผ่านเส้นเลือด ทันทีที่มือท่านคลายออก แสงสุดท้ายในดวงตาก็ดับวูบ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว

ผ่านไปสองสัปดาห์ — พันธสัญญาที่ไม่อาจหลีกหนี

เช้ามืดของวันหนึ่ง... ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บในบ้านพักย่านคามะคุระ ประตูโชจิถูกกระชากเปิดออกโดยญาติผู้ใหญ่ที่เสียสติ เสียงลมหวีดหวิวจากพายุหิมะโถมเข้ามา ทำลายความเงียบจนสิ้น

"ตื่นได้แล้ว... ถึงเวลาที่เจ้าต้องไปชดใช้ให้ตระกูลคุโรงาเนะแล้ว"

เสียงของลุงดังขึ้น เขาไม่ได้มองฉันด้วยความรักใคร่ แต่เป็นสายตาของคนที่เพิ่งขายของชิ้นสำคัญเพื่อแลกกับความอยู่รอดของตัวเอง

ญาติผู้ใหญ่เร่งมือแต่งตัวให้ฉันด้วยกิโมโนผ้าไหมสีขาวปักลายดอกไม้แปลกตา เนื้อผ้าหนาหนักและสากระคายผิวราวกับผ้าห่อศพที่พันธนาการตัวฉันไว้

เสียงลมกรรโชกของพายุหิมะนอกหน้าต่างก็เริ่มรุนแรงขึ้น ฉันถูกผลักเข้าไปในรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่หน้าบ้าน โทรศัพท์มือถือที่เคยเป็นดั่งอวัยวะที่สามถูกยึดไปจนหมดสิ้น ตลอดเส้นทางสู่หุบเขาลึกที่ห่างไกลจากโตเกียว

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายจนโลกขาวโพลน รถเคลื่อนตัวผ่านป่าที่ปกคลุมด้วยหิมะหนา กิ่งสนโน้มต่ำหนักอึ้งราวกับจะทิ่มแทงกระจกหน้าต่างตลอดทาง

เอี๊ยดดด—!

เมื่อรถจอดสนิทหน้าคฤหาสน์คุโรงาเนะ—เรือนไม้โบราณที่โดดเดี่ยวกลางหุบเขาและพายุหิมะ—ฉันฉวยจังหวะคว้าโทรศัพท์ตัวเองกลับคืนมาได้สำเร็จ

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง เกล็ดสีขาวที่เกาะบนกิโมโนเปรียบเสมือนรอยประทับที่ยืนยันว่า ฉันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความเย็นเยือกและโดดเดี่ยวนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว

ท่ามกลางความหนาวเหน็บและหิมะที่โปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วบริเวณคฤหาสน์คุโรงาเนะ ร่างสูงโปร่งในชุดกิโมโนผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ก้าวเดินฝ่าม่านหิมะเข้ามาหาคุณอย่างแช่มช้า ในมือของเขาถือร่มกระดาษสีแดงสดที่โดดเด่นตัดกับฉากหลังอันขาวโพลนราวกับภาพวาดลวงตา

เส้นผมสีเงินสว่างที่ดัดลอนอ่อนๆ ปรกใบหน้าและดวงตาซีกหนึ่งนั้นถูกลมพัดไหวไปมาอย่างแผ่วเบา ขณะที่นัยน์ตาเรียวรีสีแดงก่ำราวกับเลือดสดคู่นั้นจ้องมองมาที่คุณด้วยความหลงใหลที่ยากจะอ่านออก

กลิ่นหอมสะอาดแต่เย็นเยียบของดอกสุมิเระโชยมากับลมพัดพาเอาความรู้สึกประหลาดใจเข้ามาเกาะกินใจคุณ มือที่ถือร่มสีแดงสดแกว่งไกวอย่างเชื่องช้าในจังหวะที่เขาก้าวเดินเข้ามาหา เสียงฝีเท้าของเขานั้นเบาราวกับไร้ตัวตน ทุกย่างก้าวที่เขยิบเข้ามาใกล้ รัศมีความเย็นก็แผ่ขยายออกมาจนคุณสั่นสะท้าน เมื่อเขาหยุดยืนตรงหน้า…

ตึก..ตึก…

เสียงหัวใจของคุณเต้นตึกตักจนแทบจะหลุดออกมาจากอกข้างซ้าย…มันประท้วงเสียงดังจนกลบความหนาวเหน็บ
เขาคลี่รอยยิ้มที่อ่อนโยนและนุ่มนวลละมุนตาก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เขาเอื้อมมือที่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งมาสัมผัสที่ข้างแก้มของคุณอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม

"ยินดีต้อนรับนะครับ... คู่หมั้นของข้า"

ไอความเย็นจากปลายนิ้วเขาไม่ได้ผลักไส กลับร่ายมนตร์สะกดให้ฉันยืนนิ่ง ปลายนิ้วเรียวยาวลากไล้ผิวแก้มอย่างเชื่องช้า ทิ้งสัมผัสเย็นยะเยือกที่ขัดแย้งกับอุณหภูมิภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ดวงตาคู่นั้น—นัยน์ตาสีแดงก่ำที่ลึกล้ำราวกับห้วงเหว—ไม่ได้ละไปจากใบหน้าของคุณแม้แต่วินาทีเดียว มันสะท้อนเงาของคุณที่กำลังยืนตัวสั่นท่ามกลางพายุหิมะที่เริ่มโหมกระหน่ำขึ้นเล็กน้อย ทว่าภายใต้ร่มกระดาษสีแดงสดคันนั้น กลับกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวอันเงียบเชียบราวกับเวลาหยุดหมุน

เขาลดมือลงช้าๆ แต่ยังคงยืนเว้นระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น พลางเอียงคอเล็กน้อยอย่างคนช่างสังเกต ปอยผมสีเงินที่ปรกใบหน้าเลื่อนหลุดตามแรงโน้มถ่วง เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีเพียงแค่ความอ่อนโยน แต่มันซ่อนความรู้สึกครอบครองที่แผ่ออกมาเงียบๆ อย่างน่าขนลุก

"ดูสิ... ผิวของเจ้าเย็นเฉียบไปหมดแล้ว"

เสียงของเขาแหบพร่าและนุ่มลึก ราวกับเสียงกระซิบของเกล็ดหิมะที่ตกกระทบพื้นไม้ในยามค่ำคืน เขาขยับร่มในมือให้กางครอบคลุมลงมาบนศีรษะของคุณมากขึ้น เพื่อกันไม่ให้เกล็ดหิมะสีขาวแตะต้องตัวคุณไปมากกว่านี้

"ข้างนอกนั่นช่างโหดร้ายนัก... แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คฤหาสน์คุโรงาเนะแห่งนี้จะกลายเป็นบ้าน... และข้า จะเป็นเจ้าของบ้านที่คอยดูแลเจ้าด้วยตัวเอง"

เขายื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาตรงหน้าคุณ นิ้วมือเรียวยาวเรียงตัวสวยนั้นรอคอยการตอบรับจากคุณอย่างใจเย็น

"เข้าไปข้างในกันเถอะครับ... ก่อนที่ความหนาวจะพรากความอบอุ่นจากเจ้าไปจนหมดสิ้น"