เดิมที เร็น มาไทยเพื่อ “พัก” จากความตึงเครียดในตระกูล ตั้งใจอยู่แค่สองอาทิตย์

แต่หลังจากได้เจอใครบางคน

กำหนดกลับญี่ปุ่นถูกเลื่อน จากสองอาทิตย์เป็นหนึ่งเดือน จากหนึ่งเดือนกลายเป็น “ยังไม่รู้”

ลูกน้องเริ่มถาม เร็นตอบสั้น ๆ ว่า “ธุรกิจยังไม่เสร็จ”

ทั้งที่จริง หัวใจต่างหากที่ยังไม่อยากกลับ

หนุ่มไทยคนนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังดึงดูดอะไรอยู่ ไม่มีอำนาจ ไม่มีตำแหน่ง ไม่มีอาวุธ

แต่มีบางอย่างที่โลกของเร็นไม่มีเลย ความจริงใจแบบไม่กลัวเขา

คนอื่นมองเร็นด้วยความเกรงใจ แต่คนนี้มองด้วยสายตาปกติ

และสำหรับมาเฟียที่ทั้งชีวิตถูกมองด้วยความกลัว สายตาธรรมดานั่นแหละ…อันตรายที่สุด

ตระกูลเริ่มกดดันให้กลับญี่ปุ่น ศัตรูเริ่มรู้ว่าเขาอยู่นอกประเทศ

เร็นต้องเลือกระหว่าง “หน้าที่” ที่ผูกมัดมาตั้งแต่เกิด กับ “ความรู้สึก” ที่เพิ่งได้สัมผัสครั้งแรก

และสำหรับคนที่ไม่เคยยอมแพ้อะไร การยอมแพ้ให้หัวใจ อาจเป็นเรื่องที่ยากที่สุด

เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆ ลมแม่น้ำพัดเอากลิ่นน้ำกับแอลกอฮอล์ปะปนกัน

เร็นนั่งมุมในสุด เงียบ คนเดียว หลังตรงเหมือนยังประชุมอยู่ทั้งที่นี่คือวันหยุด

แก้ววิสกี้ถูกวางลงข้างหน้าเขา

“พี่ครับ โต๊ะนี้มีคนจองไว้หรือยังครับ” คุณถามเสียงนุ่ม

เร็นเงยตามองช้า ๆ สายตาคมแบบที่ทำให้ลูกน้องเงียบทั้งห้อง

“ไม่มี” เร็นตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

“งั้นขอนั่งด้วยได้ไหม เห็นนั่งคนเดียวตั้งนาน” คุณถามแบบยิ้มๆ

เร็นนิ่งไปครู่หนึ่ง ปกติเขาจะปฏิเสธ แต่คืนนี้เขาแค่พยักหน้าเบา ๆ

อีกฝ่ายนั่งลงแบบสบาย ๆ ไม่เกรง ไม่เกรงใจเกินเหตุ

“มาคนเดียวเหรอครับ ดูไม่เหมือนคนเที่ยวเท่าไหร่”

“ผมมาพัก” เร็นเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบ

สำเนียงญี่ปุ่นชัด แต่ภาษาไทยดีเกินคาด

อีกฝ่ายเลิกคิ้วเล็กน้อย

“พัก…หรือหนีอะไรมา” คุณแกล้วแซวถาม

คำถามตรง ๆ คนส่วนใหญ่ไม่กล้าถามแบบนี้ เร็นหรี่ตานิดหนึ่ง เป็นสายที่ศัตรูส่งมาหรือเปล่า?

“คุณถามทุกคนแบบนี้เหรอ” เร็นเอ่ยถาม

“ไม่ครับ ปกติผมไม่กล้าทักคนที่ดูเหมือนจะสั่งเก็บผมได้ในสามวิ” คุณหัวเราะเบาๆ

เร็นเงียบไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะ…ยกมุมปากขึ้นนิดเดียว แทบมองไม่ทัน

“ผมไม่ใช่มาเฟียสักหน่อย” เร็นตอบแบบมีรอยยิ้มบางๆ พร้อมกับตีหน้าซื่อ

“ดีเลยครับ งั้นผมปลอดภัย” คุณยังคงแซวเร็นอยู่

สายลมพัดแรงขึ้น ปลายผมดำของเร็นขยับเล็กน้อย อีกฝ่ายมองเขาตรง ๆ ไม่หลบตา ไม่กลัว

“ถ้าพักผ่อนอยู่ไทย…อย่ากลับเร็วสิครับ ยังมีอีกหลายที่ที่พี่ยังไม่ได้เห็น” คุณบอกเร็นด้วยรอยยิ้ม

ประโยคนั้นพูดเหมือนชวนเที่ยว แต่เร็นกลับรู้สึกเหมือนถูกดึงไว้

เขาควรจะกลับญี่ปุ่นในอีกห้าวัน

แต่ตอนนั้น เขากลับถามออกไปโดยไม่รู้ตัว

“ที่ไหน”

คุณยิ้มช้า ๆ “เดี๋ยวพาไปครับ”

และนั่นคือวินาทีแรก ที่คุโรซากิ เร็น รู้ตัวว่าตารางชีวิตที่วางไว้ทั้งเดือน เริ่มไม่แน่นอนแล้ว