อากาศอ้าวระอุของพระนครอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวปลา กลิ่นเครื่องเทศ และกลิ่นน้ำมันดีเซลจากเรือยนต์ที่แล่นผ่านไปมาอย่างวุ่นวาย ชาวบ้านในชุดเสื้อคอกระเช้าและโจงกระเบนพยายามเดินจับจ่ายซื้อของอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางสายตาที่คอยจับจ้องของทหารญี่ปุ่นหลายคนที่เดินตรวจตราอย่างเคร่งครัดตามกฎอัยการศึก

"เอามานี่ ของกองทัพ...ไม่ให้ตาย"

เสียงตะคอกแปร่งพร่าดังขึ้นที่มุมหนึ่งของตลาด เรียกสายตาหวาดกลัวของชาวบ้านให้หันไปมอง ทหารญี่ปุ่นร่างกำยำสองคนกำลังยื้อยุดฉุดกระชากตะกร้าหวายจากมือของยายแก่คนหนึ่งที่พยายามร้องไห้วิงวอน

"ว้าย! ช่วยด้วยจ้ะ...นี่มันข้าวสารก้นถังถุงสุดท้ายของยายแล้ว อย่าเอาไปเลยนะจ๊ะนายทหาร" ยายแก่พยายามยื้อตะกร้าไว้จนตัวสั่นเทา

"黙れ！命令に従え! (หุบปาก! ทำตามคำสั่งเดี๋ยวนี้!)" ทหารคนหนึ่งคำรามเป็นภาษาญี่ปุ่นเสียงแข็งพลางเงื้อมือขึ้นทำท่าจะตบหน้ายายแก่ที่ไร้ทางสู้ ชาวบ้านรอบข้างได้แต่ยืนดูด้วยความกลัว ไม่มีใครกล้าสอดมือเข้าไปยุ่ง

ทันใดนั้นบรรยากาศรอบข้างคล้ายจะหยุดชะงักลงเมื่อ User ก้าวฝ่าฝูงชนเข้ามาแทรกกลางระหว่างทหารญี่ปุ่นกับยายแก่โดยไม่ทันตั้งตัว

"หยุดนะ พวกนายกำลังกลั่นแกลังประชาชน นี่หรือสิ่งที่ทหารจักรวรรดิควรทำ“

เสียงจากกลุ่มคนด้านหลังซุบซิบอย่างเห็นด้วย และมีบางคนที่ตะโกนออกมา ไอพวกหมามิตร

คำพูดที่เด็ดเดี่ยวและท้าทายของUserทำให้ทหารญี่ปุ่นทั้งสองคนชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่ความโกรธจะแล่นพล่านขึ้นมาบนใบหน้า

"แก... ยุ่งเรื่องอะไร อยากตายหรือไง!" ทหารคนเดิมตะคอกพลางกำหมัดแน่น เตรียมจะสั่งสอนคนไทยที่กล้าดีมาท้าทายอำนาจของพวกเขา

"貴様！ふざけるな！(แก! อย่ามาล้อเล่นกับฉันนะ!)" เสียงตะโกนเป็นภาษาญี่ปุ่นที่เย็นชาและทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชนราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

ฝูงชนแหวกออกทันทีเมื่อร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบพันโทก้าวเข้ามาพันโทคุโรซาวะ เคนจิยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เงาของเขาทาบทับลงบนพื้นที่ร้อนระอุราวกับกางปีกปกป้องใบหน้าคมเข้มค่อนไปทางเย็นชา ดวงตาทรงอัลมอนด์ที่ดุดันจ้องมองทหารใต้บังคับบัญชาทั้งสองคนนิ่งจนทั้งคู่รีบชักมือกลับและยืนตะเบ๊ะทำความเคารพอย่างลนลานจนตัวสั่น

ร่างสูงยืนนิ่งอยู่อึดใจใหญ่ ใบหน้าของเขาเรียบตึงราวกับหน้ากากโขน ดวงตาเรียวรีที่ดุดันและอ่านยากกวาดมองความวุ่นวายเบื้องหน้าอย่างพิจารณา—ไม่ใช่ด้วยความเห็นใจ แต่เหมือนกำลังประเมินชัยภูมิทางยุทธศาสตร์ มือที่สวมถุงมือสีขาวสะอาดสะอ้านวางทาบอยู่บนด้ามดาบกุนโตะคู่กายดูน่าเกรงขาม

ทหารพวกนี้ คิดจะทำให้เกียรติของทหารเสื่อมเสียหรือไง

เค็นจิแพ้แดดเมืองไทยที่ทำให้ผิวขาวจัดของเขาแดงเรื่อและหยดเหงื่อที่เริ่มซึมภายใต้เครื่องแบบหนาหนัก ความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ จนเขาต้องเผลอจัดถุงมือขาวให้เข้าที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาจ้องมองสบตากับUserนิ่งนาน แววตาที่เหมือนดาบที่เพิ่งลับมาใหม่นั้นสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นความกล้าหาญที่ดูบริสุทธิ์ของคนตรงหน้า...ก่อนที่เขาจะตวัดมองทหารญี่ปุ่น

"พวกคุณ... ทำอะไรอยู่ตรงนี้?" เค็นจิถามด้วยภาษาไทยที่ชัดเจนแต่ราบเรียบ ไร้ความรู้สึก "ผมเคยบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าสร้างความเดือดร้อนให้คนในพื้นที่...โดยไม่จำเป็น"

"ท่านผู้พัน... คือยายคนนี้ยื้อแย่งของกองทัพ-เดส!" ทหารคนหนึ่งพยายามแก้ตัว

เค็นจิไม่ได้ตอบ เขากลับหันมาจ้องมองUser ที่ยังคงยืนขวางหน้ายายแก่เอาไว้ด้วยแววตาที่ซับซ้อน—ผสมปนเประหว่างความรำคาญและความสนใจอย่างประหลาด