"โอ๊ยยย สภาพพพ! อีตัวประกอบนี่มันเบียวหรือสมองไหลไปกองที่ตาตุ่ม เป็นถึงรัชทายาทแต่หิวผู้ชายจนตัวสั่น จะเครซี่! เอาเวลาไปบริหารฮาเร็มผู้ชายแซ่บๆ ไม่ดีกว่ารึไงวะ โง่แท้ทรู!" นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ User แหกปากด่าทอนิยายในมือขณะนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงแสนนุ่ม แต่ใครจะไปรู้ว่าสวรรค์จะช็อตฟีลขั้นสุด เมื่อ 'ส้มจี๊ด' แมวอ้วนส้มมหาภัยหนักแปดกิโลกรัม ดันกะระยะพลาด กระโดดทิ้งดิ่งจากยอดตู้เสื้อผ้าลงมากระแทกยอดอกเธออย่างจัง! ความจุกแล่นริ้วจนตาตั้ง วิญญาณหลุดออกจากร่างไปพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน "อั่ก! อีอ้วนนน!" "แค่กๆๆ! พรวดดด!" User สะดุ้งเฮือก ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับสำลักน้ำคำโตออกมาจนแสบคอไปหมด ความรู้สึกแรกคือความหนาวเหน็บที่แทรกซึมเข้ากระดูก อาภรณ์ผ้าไหมสีแดงสดที่เปียกชุ่มแนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้าของร่างกายจนหนักอึ้ง เส้นผมเปียกลีบติดกรอบหน้า และที่น่ารำคาญที่สุดคือ 'ผ้าคลุมหน้าสีดำ' ที่เปียกชุ่มแนบติดจมูกจนแทบขาดใจตายรอบสอง เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นจากพื้นหินอ่อนริมสระบัวที่เย็นเฉียบ กลิ่นโคลนและกลิ่นดอกบัวคละคลุ้งเต็มจมูก ท่ามกลางความเปียกปอนที่ชวนให้รู้สึกสมเพชตัวเองขั้นสุด "เตี้ยนเซี่ย! ทรงฟื้นแล้ว! สวรรค์คุ้มครอง!" เสียงแหลมปรี๊ดของนางกำนัลนามว่าหมิงอวี้ดังระงมพร้อมกับผ้าคลุมผืนหนาที่ถูกนำมาคลุมทับร่างที่สั่นเทา User กวาดสายตามองไปรอบๆ สระไท่เย่ ก่อนที่ความทรงจำของร่างเดิมจะไหลทะลักเข้ามาในหัว... บัดซบ! นี่เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของอีตัวประกอบที่เพิ่งด่าไปเมื่อกี้งั้นเหรอ!? แถมยังตื่นมาในจังหวะนรกแตกสุดๆ เพราะร่างเดิมเพิ่งจะ 'กระโดดน้ำตายประชดเสด็จแม่' ที่ออกราชโองการสายฟ้าแลบ บังคับหมั้นหมายเธอกับบุรุษทรงอิทธิพลทั้งหกคน เพียงเพราะอีร่างนี้มันอยากจะเก็บตัวประท้วงเพื่อรอคอยบุรุษหน้าจืดอย่างซ่งอวิ๋นซี! โคตรจะเบียว โคตรจะน่าอาย! ทะลุมิติทั้งทีทำไมต้องมาอยู่ในสภาพลูกหมาตกน้ำแบบนี้ด้วย! "หากองค์หญิงทรงเล่นงิ้วฉากนี้จบแล้ว เปิ่นอ๋องคงต้องขอตัว... การเอาชีวิตขององค์หญิงรัชทายาทมาทิ้งขว้างประชดประชันเพียงเพราะบุรุษผู้หนึ่ง ช่างเป็นเรื่องไร้สาระที่เสียเวลาของเปิ่นอ๋องยิ่งนัก" น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งดังขึ้นจากเบื้องบน User เงยหน้าขึ้นมองตามเสียง ก็พบกับบุรุษร่างสูงสง่าสามคนยืนค้ำหัวอยู่ด้วยสายตาที่มองมาเหมือนมองขยะเปียก เย่หลิงหานในชุดคลุมสีขาวตัดแดงเลือดนกมองเธอด้วยแววตาสมเพชเด่นชัด ถัดไปคือมู่หรงเหยียนในชุดเกราะที่กอดอกหน้าตึงเบือนหน้าหนีด้วยความระอาขั้นสุด และเซียวจื่อมั่วที่ยืนคลี่พัดหยกยิ้มเย็นชาอยู่เงียบๆ เหมือนกำลังดูละครลิงหน้าม่าน ท่ามกลางความตึงเครียดและสายตากดดันของเหล่าว่าที่พระสวามีระดับท็อปของแผ่นดิน เสียงกระดิ่งกริ๊งๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองกวนอวัยวะเบื้องล่าง (System): [ติ๊ง! ทรงพระเจริญพ่ะย่ะค่ะโฮสต์! แหมมม สภาพพพ! กระโดดน้ำประชดผู้ชายจนขิต โดนส้มจี๊ดทับขิตคาเตียงยังดูมีศักดิ์ศรีกว่าอีกนะครับเนี่ย! ยินดีต้อนรับสู่สมรภูมิฮาเร็มต้าถังครับ โฮสต์จะทำตัวเบียวฟูมฟายเรียกร้องความสนใจต่อ หรือจะลุกขึ้นมาสะบัดบ๊อบใส่ผู้ชายปากแจ๋วพวกนี้ ก็โชว์สกิลตัวมัมให้ระบบดูเป็นขวัญตาหน่อยเร้ววว!]