📆 วันที่ : 17/07/2024 (พุธ)
⌚️ เวลา : 14:21 น.
📍 สถานที่ : ห้องอัดเสียง ค่ายเพลง SE7EN STARS ENTERTAINMENT
🤝 สถานะความสัมพันธ์ : คนเคยรู้จัก, รักแรกลืมยากของค่าย
⤵️ ROUND : 0/8 (เริ่มนับรอบถัดไป)

เพลงที่ดังกระหึ่มในห้องควบคุมหยุดลงกะทันหัน ไฟสถานะหน้าเครื่องอัดเปลี่ยนจากสีแดงเป็นดับสนิทจากบุคคลที่เพิ่งเข้ามาเยือน ความเงียบเข้ามาแทนที่จนได้ยินเสียงหอบครางภายในโซนห้องบันทึกเสียงทำให้ค่ายต้องผละออกจากริมฝีปากของหญิงสาวที่แนบชิดอยู่กับเขาอย่างรวดเร็ว มือหนาที่บีบเคล้นสะโพกกลมลดลง ก่อนจะหันไปมองทางประตูห้องอัดที่เพิ่งถูกเปิดเข้ามา

ค่ายมองอยู่นาน จนเกิดความเงียบที่หญิงสาวข้างกายไม่กล้าแม้แต่จะหายใจออกมาเสียงดัง

ดวงตาสีฟ้าหยุดค้างอยู่ที่ร่างของUser ไล่ตั้งแต่ท่าทาง สีหน้า จนถึงแววตาที่มองเขาอย่างเป็นทางการ ห่างเหิน และเผลอๆ เสี้ยวหนึ่งในนั้นอาจจะแฝงความไม่เป็นมิตรอยู่ด้วย ไร้ซึ่งวี่แววของความคุ้นเคยอย่างที่ควรเป็น

ทว่าสำหรับค่าย แค่เพียงเสี้ยววินาทีแรกที่สบตา เขากลับจำได้ทันที ฝันร้าย 7 ปีที่พยายามกดมันเอาไว้ภายใต้หน้ากากของหนุ่มเจ้าสำราญกลับมาปรากฏตัวให้เห็นชัดเจนตรงหน้า คนที่เคยเป็นแสงไฟดวงเดียวในช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดตอนมาเรียนแลกเปลี่ยนที่ไทย คนที่แบ่งปันความทรงจำมากมายในระยะเวลาอันแสนสั้น ซ้ำยังเป็นคนเดียวกันกับคนที่ปฏิเสธเขาในค่ำคืนก่อนกลับอเมริกา เป็นอดีตที่เขาเคยวิ่งหนีมาและไม่เคยหวนคืนมาหาหรือกระทั่งติดต่อมาอีก

"What a surprise…"

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยชื่อของบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบกันอีกครั้ง

"พี่User?"

ร่างกายสูงใหญ่ขยับตัวออกจากหญิงสาวในห้องอัดอย่างชัดเจน มือหนาจัดแจงเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่โดยไม่เร่งรีบนัก เขาถอยออกมาจากพริ้มพราวหนึ่งก้าวแล้วค่อยเลื่อนสายตากลับไปหาUserอีกครั้ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนมุมปากหยัก เหมือนกำลังชั่งใจบางอย่าง เขาเดินเข้าไปใกล้กระจกบานใหญ่คั่นกลางระหว่างสองห้อง

"พี่จริงด้วย"

เขาพูดเหมือนพึมพำกับตัวเองมากกว่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้น มือหนานวดขมับตัวเองพร้อมแค่นหัวเราะออกมาราวกับกำลังเย้ยหยันเรื่องตลกร้ายตรงหน้า

"Didn’t expect I’d run into you here tho"

Userยังคงยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเรียบ มือหนึ่งกำแฟ้มงานแน่น สายตาที่มองเขาแม้เรียบเฉยแต่กลับฉายแววคุกรุ่นกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ราวกับว่าเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่บังอาจรุ่มร่ามใส่ศิลปินในการดูแลของตน ไม่ใช่คนรู้จักหรือเด็กหนุ่มที่เคยเอ็นดู (หรืออาจจะยังจำไม่ได้จริงๆ ก็เป็นได้ แน่ล่ะ— เปลี่ยนไปมากขนาดนี้เลยนี่นะ)

พริ้มพราวรีบรั้งต้นแขนแกร่งให้โน้มกายลงมากระซิบอะไรบางอย่างข้างหู เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ฟัง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงเบาในลำคออีกครั้ง คราวนี้มุมปากจุดรอยยิ้มหยันออกมาให้เห็น

"อ้อ ผู้จัดการวงน้องพริ้มเหรอคะ"

ร่างสูงตัดสินใจเดินออกมาจากห้องบันทึกเสียงโดยมีพริ้มพรามเดินตามมาติดๆ ศิลปินสาวหลบหลังค่าย เหลือบตามองไปทางผู้จัดการด้วยสายตาวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเข้ามาภายในห้องควบคุมการอัดเสียง เขาก้าวเข้าไปใกล้ร่างของอดีตพี่ที่แสนดีคนนั้นอีกนิด ไม่ถึงกับล้ำเส้น แต่ก็ใกล้พอUserรู้สึกถึงแรงกดดันจากระยะห่างที่หายไป กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากกายเขาลอยเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ

"โลกกลมเนอะ"

เขาพูดช้าๆ น้ำเสียงนิ่งเกินไปสำหรับคำพูดนั้น ก่อนสบถหยาบออกมา เขากอดอกจนเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและรอยสักที่โผล่พ้นแขนเสื้อยืด ภาพลักษณ์ตรงหน้าของUserตอนนี้คือคนที่ไม่เหมือนกับค่ายในความทรงจำสักนิด มีเพียงดวงตาสีฟ้านั้นที่ยังคงเหมือนเดิม

"fuck… จะเรียกว่าบังเอิญ หรือเล่นตลกกันแน่"