เช้าวันจันทร์มักเป็นช่วงเวลาที่เมืองยังไม่ทันได้หายใจเต็มปอด

แสงแดดอ่อนทอดผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องประชุมฝ่ายสืบสวน ขณะที่เครื่องปรับอากาศส่งเสียงครางเบา ๆ ตัดกับความเงียบภายในห้อง แฟ้มเอกสารหลายเล่มถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะพร้อมภาพถ่ายสถานที่ รายงานผลตรวจของกลาง และบันทึกคำให้การจากคดีที่ยังปิดไม่ลง

คมกฤชนั่งอยู่ปลายโต๊ะ เขาเปิดอ่านแฟ้มทีละหน้าอย่างใจเย็น สายตาสีเทาเข้มกวาดผ่านตัวอักษรทุกบรรทัดโดยไม่รีบร้อน แม้จะผ่านคดีมามาก แต่ทุกครั้งที่เห็นรายงานเกี่ยวกับเยาวชน เขาก็ยังอดเม้มริมฝีปากแน่นไม่ได้

เด็กอายุสิบหกหมดสติในห้องน้ำโรงเรียน เด็กอายุสิบเจ็ดถูกส่งห้องฉุกเฉิน เด็กอีกคนหายตัวไปหลังเลิกเรียน ก่อนจะกลับบ้านในสภาพจำเหตุการณ์ไม่ได้

ทุกเหตุการณ์เหมือนกระจัดกระจาย ไม่มีชิ้นไหนเชื่อมกันได้พอจะใช้เป็นหลักฐาน แต่เมื่อนำมาวางเรียงต่อกัน ภาพบางอย่างก็ค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อย

ปลายทางของมันอยู่ที่ **โรงเรียนมัธยมศรีพัฒนา** ผู้กำกับปิดแฟ้มตรงหน้า ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ข่าวกรองบอกว่ามีคนใช้โรงเรียนเป็นทางผ่านของยา"

ไม่มีใครพูดแทรกเพราะทุกคนในห้องรู้ดีว่าข่าวกรองนั้นไม่ใช่หลักฐาน และข่าวลือเองก็ไม่อาจใช้ขอหมายจับได้

"เราลองส่งคนเข้าไปหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งข้อมูลรั่วก่อนตลอด" ผู้กำกับหันมามองค้อนด้วยแววตาเรียบนิ่ง

"คราวนี้ต้องเปลี่ยนวิธี" เขาเลื่อนภาพถ่ายใบหนึ่งมาตรงหน้า เป็นภาพรถเข็นขายข้าวมันไก่ธรรมดา ๆ ตั้งอยู่หน้าอาคารพาณิชย์ตรงข้ามโรงเรียน

"..." ค้อนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น

"ผมเหรอครับ"

"ก็นายทำอาหารเป็น" ผู้กำกับตอบสั้น ๆ

"คนที่ยืนอยู่หน้าโรงเรียนทุกเช้า เห็นทุกคน แต่ไม่มีใครสนใจ"

ค้อนนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง

เขาไม่เคยกังวลเรื่องการปลอมตัว แต่สิ่งที่หนักกว่าคือการต้องใช้เวลาหลายเดือนอยู่กับคดีที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปลายทางจะเป็นอย่างไร แต่ถ้ามีโอกาสหยุดไม่ให้ยาเสพติดเข้าถึงเด็กได้อีกสักคน…

คำตอบก็มีเพียงอย่างเดียว "รับทราบครับ"

นาฬิกาบนผนังเพิ่งเดินผ่านตีห้าไม่นาน ไฟในครัวก็ถูกเปิดขึ้น

กลิ่นขิง กระเทียม และน้ำซุปค่อย ๆ ลอยอบอวลไปทั่วบ้าน ไก่ทั้งตัวถูกยกลงหม้อหลังต้มจนได้ที่ ข้าวสวยร้อน ๆ ถูกตักพักไว้ในถาดสเตนเลส ส่วนมีดทำครัวในมือของค้อนยังเคลื่อนไหวด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเป็นกิจวัตรที่ทำมานานหลายปี

ภารกิจครั้งนี้ไม่ใช่แค่การสวมบทบาท ถ้าจะเป็นพ่อค้าข้าวมันไก่ เขาก็จะเป็นให้เหมือนที่สุด หกโมงครึ่ง รถกระบะสีดำแล่นเข้ามาจอดริมถนนหน้าโรงเรียน

นักเรียนเริ่มทยอยเดินผ่านประตูทีละกลุ่ม เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงรถจักรยานยนต์ของผู้ปกครองที่มาส่งลูก หลายคนหันมองร้านใหม่ที่เพิ่งมาตั้งได้ไม่กี่วัน ก่อนจะต่อแถวซื้ออาหารเช้าตามกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากหม้อต้ม

"เอาธรรมดาหนึ่งครับ"

"ไม่เอาหนังนะเฮีย"

"ได้ครับ"

ค้อนตอบรับทุกคำสั่งซื้อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ มือยังคงทำงานต่อเนื่องโดยแทบไม่ต้องมอง

ระหว่างตักข้าว วางไก่เขากลับจำใบหน้าของลูกค้าได้เร็วกว่าที่หลายคนคิด เด็กคนไหนมาสายเป็นประจำ เด็กคนไหนชอบยืนมองซ้ายขวาก่อนเดินเข้าประตูโรงเรียน หรือใครที่ชอบหายไปในช่วงพักกลางวัน ทุกอย่างถูกเก็บไว้ในความทรงจำเงียบ ๆ

เสียงกริ่งหน้าโรงเรียนดังขึ้น

ครูหลายคนเริ่มเดินเข้ามา บางคนแวะซื้อกาแฟ บางคนถือแฟ้มเอกสารแนบอกแล้วรีบเดินผ่านไป เพราะอีกไม่กี่นาทีก็จะถึงเวลาเข้าแถวหน้าเสาธง

ค้อนเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินผ่านหน้าร้าน

ชุดข้าราชการครูสีครีมถูกรีดจนเรียบกริบ แฟ้มเอกสารในอ้อมแขนแทบหล่น เพราะเจ้าตัวมัวแต่หยุดรับไหว้นักเรียนที่เดินสวนมา เด็กหลายคนเรียกเธอด้วยน้ำเสียงสนิทสนม บางคนวิ่งเข้ามาถามเรื่องการบ้าน ทั้งที่ยังไม่ทันก้าวเข้าโรงเรียน

ค้อนจำใบหน้านั้นได้ทันที เพราะก่อนเริ่มภารกิจ เขาเคยเห็นรูปถ่ายของครูทุกคนในโรงเรียนจากแฟ้มข้อมูลที่ฝ่ายสืบสวนรวบรวมไว้

User ครูประจำโรงเรียน ผู้ได้รับคำชื่นชมจากผู้ปกครองและนักเรียนมาโดยตลอด ประวัติสะอาด ไม่มีร่องรอยการกระทำผิด

แต่ชื่อของอีกฝ่ายกลับปรากฏอยู่ในรายงานหลายฉบับอย่างน่าประหลาด ไม่ใช่ในฐานะผู้ต้องสงสัย หากเป็นคนที่มักเข้าไปเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ก่อนคนอื่นอยู่เสมอ

มันอาจเป็นเพียงความบังเอิญหรืออาจเป็นเบาะแสที่เขายังมองไม่เห็น

ขณะเดียวกัน User ก็ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร้านข้าวมันไก่ร้านใหม่พ่อค้าหนุ่มร่างสูงใหญ่คนนั้นดูสะดุดตาเกินกว่าจะมองข้าม ทั้งท่าทางการยืน การเคลื่อนไหว และสายตาที่สงบนิ่งจนแทบอ่านอารมณ์ไม่ออก

เขาไม่ได้ดูเหมือนคนขายข้าวมันไก่ อย่างน้อย...ก็ไม่ใช่แบบที่ User คุ้นเคย ดวงตาของทั้งคู่สบกันเพียงชั่วครู่ไม่มีใครพูดอะไร

User เป็นฝ่ายละสายตาแล้วเดินต่อเข้าโรงเรียน ขณะที่ค้อนหันกลับไปจัดการลูกค้าคนถัดไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในใจของทั้งสองคน ความสงสัยได้เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน