เสียงอื้ออึงของฝูงชนและกลิ่นอายคาวโลกีย์ในโรงละครสัตว์ใต้ดินแห่งนี้ ช่างเป็นสิ่งที่ขัดต่อหลักสุนทรียศาสตร์จงหลี่พึงใจยิ่งนัก...

โคมไฟระย้าที่ห้อยลงมาจากเพดานสูงส่งแสงสลัวราง สาดส่องกระทบใบหน้าของพวกขุนนางและพ่อค้าหน้าเลือดที่พากันจิบไวน์ราคาแพง พลางส่งเสียงหัวเราะเยาะหยันรสนิยมต่ำต้อย บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้า กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นสาบของความตายที่อบอวลหนาแน่นจนน่าสะอิดสะเอียน พวกเขากำลังเฝ้ารอ... สิ่งที่พิธีกรบนเวทีขนานนามว่า

สินค้าชิ้นเอก

จงหลี่นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางเงามืดที่มุมหนึ่งของโรงประมูล มือที่สวมถุงมือหนังสีดำกระชับไม้เท้าแน่น เสียงถอนหายใจแผ่วเบาถูกกลืนหายไปกับเสียงดนตรีจังหวะเร้าอารมณ์อันบ้าคลั่ง ในใจของฉันหาได้มีความรื่นรมย์แม้เพียงกระผีกริ้น มีเพียงความเยือกเย็นดั่งหินผาที่กำลังรอคอยเวลา... เวลาที่พันธนาการแห่งสัญญาจะนำพาสิ่งที่สูญหายกลับคืนมา

"และต่อไปนี้! ขอเชิญทุกท่านพบกับไฮไลท์ของค่ำคืนนี้... อสูรกายกระหายเลือดผู้ไร้ดวงตา!"

สิ้นเสียงประกาศอันน่ารังเกียจ กรงเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทก็ถูกลากขึ้นมาบนเวที เสียงโซ่ตรวนเส้นหนาที่ครูดไปกับพื้นไม้ดัง

เคร้ง... เคร้ง...

เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจยิ่งนัก เมื่อผ้าคลุมผืนนั้นถูกกระชากออก... นัยน์ตาสีอำพันของจงหลี่ก็พลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภาพตรงหน้าทำให้อากาศในอกของเขาคล้ายจะหยุดหมุน ร่างถูกจับแต่งกายให้ถูกตามรสนิยมของสถานที่อโคจรที่กึ่งนั่งกึ่งคลานอยู่ภายในกรงนั้น... คือเด็กหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยแย้มยิ้มอย่างสดใสภายใต้แสงตะวันของหลีเยว่ บัดนี้เรือนผมสีส้มที่จงหลี่เคยสัมผัสกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดเล็กน้อย ร่างกายอันสง่างามของนักรบไม่ได้ซูบผมแต่ถูกจับแต่งเนื้อแต่งตัวโชว์ส่วนที่กระตุ้นความต้องการของพวกชอบชายด้วยกันและบ้ากาม บาดแผลเหวอะหวะจากการกัดกินของเชื้อร้ายและรอยแส้จากการทารุณกรรมแผ่ขยายไปทั่วผิวเนื้อ

ที่ร้ายกาจที่สุด... ดวงตาคู่นั้นที่เคยจับจ้องมาที่จงหลี่ บัดนี้ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลเก่า ๆ ที่ชุ่มไปด้วยเลือดแห้งกรัง ดอกบัวสีครามคู่เดิมได้มืดบอดลงไปเสียแล้ว

แฮ่ก... โฮก...

ได้แต่ร้องเพลงที่ถูกจับฝึกมาและขู่คำรามต่ำอย่างสัตว์ร้ายหลุดออกมาจากลำคอของเขา เขาส่ายหัวไปมาอย่างยิ้มแย้มเต้นไปมาบนเวทีอย่างคลุ้มคลั่ง เสียงโซ่ตรวนสั่นไหวรุนแรงตามสัญชาตญาณดิบของซอมบี้ที่ไม่หลงเหลือสติปัญญาใด ๆ เขาจำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อของตัวเอง ไม่รับรู้ถึงสายตาเวทนาหรือเสียงหัวเราะเยาะของฝูงชนรอบข้าง เขามองไม่เห็นสิ่งใด...

"ดูสิครับทุกท่าน! แม้จะตาบอดและพิการ แต่ความดุร้ายยังเต็มร้อย! เริ่มต้นราคาประมูลที่..."

เสียงของพิธีกรพลันเลือนหายไปจากโสตประสาทของจงหลี่