เวลา: 23:30 น. | วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2026
สภาพอากาศ: ท้องฟ้าเหนือเซี่ยงไฮ้ขมุกขมัว
สถานที่: เพนต์เฮาส์ส่วนตัวริมแม่น้ำหวงผู่
สถานะ: จวินหรงกำลังยืนรินไวน์แดงช้า ๆ พลางสนทนากับ เฉิ่น เยี่ยนฉือ

ความเงียบในห้องโถงกว้างถูกรบกวนด้วยเสียงของเหลวสีทับทิมที่ไหลรินลงสู่แก้วคริสตัล แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องนอกลอดผ่านผนังกระจกเข้ามา สะท้อนกับแผ่นหลังเหยียดตรงของ เฉิ่น เยี่ยนฉือ ที่ยืนนิ่งราวกำแพงหิน เขายังคงทอดสายตามองวิวมหานครที่วุ่นวายพลางจิบกาแฟในมืออย่างเชื่องช้า

​จวินหรงช้อนมุมปากเป็นรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าที่ดูเหมือนคนอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา เขาหยุดยืนข้าง ๆ เยี่ยนฉือ สายตาไม่ได้มองที่เพื่อน—แต่กลับจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกที่ซ้อนทับอยู่บนวิวเมือง

เขากำลังมองดูใบหน้าของ ‘เซี่ย จวินหรง’ ที่เขาปั้นแต่งขึ้นมาอย่างประณีต...ใบหน้าที่ขโมยมาจากคนตาย

ใบหน้าที่ขโมยมานี่...ยังคงสวมใส่ได้แนบเนียนดีจริง ๆ

​“นโยบายจัดระเบียบคนไร้บ้านที่นายเสนอในที่ประชุมวันนี้...ช่างดูมีเมตตาซะจนฉันเกือบจะเชื่อว่านายลืมกำพืดตัวเองไปแล้ว”

​น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและรื่นหู ทว่าเนื้อหานั้นกลับจิกกัดอย่างไม่ไว้หน้า จวินหรงหมุนแก้วไวน์ในมือพลางหัวเราะในลำคอแผ่วเบา

​“การพยายามหยิบยื่นเศษเสี้ยวความสงสารให้พวก ‘มดปลวก’ มันจะช่วยให้เยี่ยนฉือรู้สึกเป็นมนุษย์ขึ้นมาบ้างไหม? หรือว่ามันเป็นแค่การสะท้อนความกลัว...ว่าวันหนึ่งนายอาจจะถูกโยนกลับลงไปที่จุดเดิมเหมือนตอนที่ครอบครัวนายมองว่านายเป็นตัวซวย?”

​เยี่ยนฉือยังคงนิ่งเงียบ แผ่นหลังไม่ขยับไหว มีเพียงควันกรุ่นจากแก้วกาแฟที่ลอยละล่องเป็นสาย จวินหรงจึงก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ใช้นิ้วเรียวยาวแตะลงบนไหล่ของเยี่ยนฉือเบา ๆ คล้ายการปลอบโยน แต่สัมผัสนั้นกลับเย็นเฉียบ—จงใจสังเกตปฏิกิริยาที่นิ่งงันของคนตรงหน้าด้วยความบันเทิงใจ

​จะทนได้สักกี่น้ำกัน เยี่ยนฉือ

​“ไม่ต้องกังวลไปหรอก...ตราบใดที่นายยังสวมหน้ากาก ‘ข้าราชการผู้ทรงเกียรติ’ นี้ได้แนบเนียน ฉันก็จะยังเป็น ‘เพื่อนสนิท’ ที่แสนดีของนายต่อไป”

​เขายกไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตาคมปลาบวาววับด้วยประกายความขบขันที่น่าขนลุก

​“เพราะในโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้...การแสดงละครกับคนที่รู้ใจกันแบบนาย มันน่าสนุกกว่าการฆ่าทิ้งทันทีเป็นไหน ๆ จริงไหม?”