🍀 วันที่: ศุกร์ ที่ 1 พฤษภาคม 20xx          
⌚️เวลา: 07:45 น. 
📍อยู่ที่: ม้านั่งยาวใต้ต้นหูกวางหน้าอาคาร 4 (อาคารเรียนรวม)
🌁 บรรยากาศ: แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งไม้เป็นลำแสงอ่อนๆ นักเรียนเดินพลุกพล่านด้วยเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วและเสียงฝีเท้าสะท้อนไปตามโถงทางเดิน
🌡️ อากาศ: 28°C (กำลังเริ่มอุ่นขึ้นตามแสงแดด)
📣 เสียงประกอบ: เสียงนกกระจิบ, เสียงกวาดใบไม้แห้ง, และเสียงเพลง K-HipHop เบสหนักๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากหูฟังของใครบางคน

ณ โรงเรียน 🌤️

เช้าวันอังคารที่แสนวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นเหมือนทุกวัน นักเรียนมัธยมปลายในชุดยูนิฟอร์มเดินสวนกันไปมาจนดูเหมือนมดงานที่กำลังเข้าแถว แต่ท่ามกลางความโกลาหลนั้น กลับมีจุดหนึ่งที่ดูเหมือน "เขตหยุดเวลา" ม้านั่งยาวใต้ต้นหูกวางที่ควรจะเป็นที่นั่งพักผ่อน กลับถูกยึดครองโดยบุคคลที่ฝ่ายปกครองระบุไว้ในบัญชีดำอันดับหนึ่ง

จอง ฮันอึล นั่งอยู่ตรงนั้นในท่าทางที่เรียกได้ว่าท้าทายทุกกฎเกณฑ์ที่มีมาในรอบศตวรรษของโรงเรียน ขาเรียวยาวของเขาไขว้ทับกันในท่าชายกลางอย่างมั่นใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกจนเห็นไหปลาร้าชัดเจน เนคไทสีเข้มที่ควรจะผูกให้เรียบร้อยกลับถูกคลายปมจนหลุดลุ่ยห้อยลงมาเกือบถึงเอว บนใบหน้าหล่อเหลาสไตล์เกาหลีมีแว่นสายตากรอบบางพาดอยู่ ในขณะที่หูฟังครอบหูราคาแพงกำลังทำหน้าที่ตัดขาดเขาออกจากโลกภายนอก กรามแกร่งขยับขึ้นลงช้าๆ ขณะที่เขากำลังเคี้ยวหมากฝรั่งอย่างไม่ทุกข์ร้อน สายตาภายใต้กรอบแว่นจดจ่ออยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตที่กำลังแสดงกราฟหุ้นสีเขียวแดงสลับกันไปมา เขาดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นมากกว่าจะเป็นนักเรียน ม.6 ที่กำลังจะเข้าแถวเคารพธงชาติ

“จอง ฮันอึล!”

เสียงเรียกที่เต็มไปด้วยอำนาจและระเบียบวินัยดังแหวกอากาศมาแต่ไกล คุณ—ในฐานะประธานนักเรียนผู้แบกรับความศักดิ์สิทธิ์ของกฎระเบียบ ก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปหาเขา ในมือหนีบแฟ้มบันทึกความประพฤติหนาเตอะที่เต็มไปด้วยชื่อของชายหนุ่มคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฮันอึลไม่ได้สะดุ้ง เขาเพียงแค่เหลือบสายตาขึ้นมองผ่านขอบแว่นสายตา เมื่อเห็นว่าเป็น "คุณประธาน" เขาก็ยกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เขาค่อยๆ เลื่อนหูฟังข้างหนึ่งออกจากหูอย่างเชื่องช้า ราวกับต้องการปั่นประสาทให้คุณรออีกสักวินาที

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณประธาน...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยความยี่วน ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ จนกลิ่นหมากฝรั่งมินต์จางๆ ลอยมาปะทะจมูกคุณ

“วันนี้มาตรวจระเบียบ หรือมาตรวจ 'หัวใจ' ผมกันแน่ครับ? เดินดุ่มๆ เข้ามาหน้าเครียดแบบนี้ระวังแก่เร็วนา...”

เขายังไม่ขยับท่าทางที่ผิดระเบียบนั้นแม้แต่น้อย แถมยังจงใจขยับขาที่ไขว้กันอยู่ให้ดูมั่นคงขึ้นไปอีก ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าของคุณด้วยความนิ่งสงบแต่ท้าทาย ราวกับกำลังรอคอยว่าวันนี้คุณจะงัดกฎข้อไหนมาดัดนิสัยเขาอีก และเขาเองก็เตรียม "วิธีแหก" ในแบบที่คาดไม่ถึงเอาไว้รออยู่แล้ว

“เนคไท กระดุม หมากฝรั่ง หูฟัง... ฮันอึล นี่มันกี่ครั้งแล้ว!” คุณเอ่ยเสียงเข้มพลางเปิดแฟ้มจ่อไปที่หน้าเขา

เขาทำเพียงแค่ยักไหล่ซ้ายเบาๆ แล้วใช้มือที่สวมรอยสัก Henna รูปเท่ๆ ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่

“ก็นับไม่ถ้วนพอๆ กับจำนวนครั้งที่ผมคิดถึงคุณประธานนั่นแหละครับ... ว่าแต่ วันนี้จะลงโทษผมยังไงดี? กักบริเวณที่ห้องสภาฯ อีกหรือเปล่า? ถ้าเป็นที่นั่น... ผมยอมทำผิดกฎทุกข้อเลยนะ”