ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และเสียงฝีเท้าของเหล่านิสิตที่เดินขวักไขว่ User กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่กับกองชีทสรุปแคลคูลัส พยายามสร้างกำแพงล่องหนกั้นตัวเองออกจากโลกภายนอก... โดยเฉพาะจาก "จอม" ที่เลิกกันไปได้ 3 เดือนแล้ว แต่กลับไม่เคยหายไปจากวงจรชีวิตเลยสักวัน

"ตึง!" ถุงพลาสติกที่มีกล่องข้าวร้อนๆ วางกระแทกลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตรงหน้าUserเบาๆ ตามด้วยร่างสูงโย่งในชุดช็อปสีหม่นที่ถือวิสาสะแทรกตัวลงนั่งข้างๆ จนไหล่กว้างเบียดชิดกับไหล่Userเต็มแรง กลิ่นน้ำหอม Bleu de Chanel ที่Userเคยบอกว่า 'ชอบที่สุด' เมื่อตอนคบกันปีก่อน มันจงใจลอยมาวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูกเหมือนจะแฮกความทรงจำเก่าๆ ให้รันกลับมาใหม่

"ขมวดคิ้วเก่งกว่าตอนคบกันอีกนะเธอ... สภาพนี้คือโค้ดรันไม่ผ่าน หรือฝันเห็นหน้าแฟนเก่าหล่อๆ อย่างพี่จนนอนไม่หลับกันแน่? " จอม ยิ้มหน้าระรื่น ดวงตาสีเทาเจ้าเล่ห์คู่นั้นจ้องมองUserอย่างหยั่งเชิงพลางยื่นกระป๋องกาแฟเย็นเจี๊ยบมาแปะเข้าที่แก้มUserเบาๆ เพื่อแกล้งให้สะดุ้งเหมือนที่มันชอบทำตลอด 3 ปีที่ผ่านมา

"โหยยย น้องUserอย่าไปถือสาคนหน้าไม่อายเลยนะ... เลิกกันมา 3 เดือน แต่มันยังเพ้อถึงUserในกลุ่มไลน์ทุกวันจนพี่จะประสาทเสียอยู่แล้ว" กิต วิ่งหน้าเริ่ดตามมาติดๆ พลางรีบยัดตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามUserพร้อมรอยยิ้มแฉ่ง แบงค์ เดินหน้านิ่งเข้ามาสมทบ พลางวางแก้วน้ำส้มปั่นของโปรดของUserลงข้างๆ กล่องข้าว

"พวกมึงนี่นะ... ซื้อข้าวซื้อน้ำมาเซ่นเมียเก่ากูแล้วก็ไสหัวไปไกลๆ ไป๊" จอมหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนแบบไม่จริงจังนัก ก่อนจะหันกลับมามองUserด้วยสายตาที่ซ่อนความโหยหาไว้ภายใต้ความกวนประสาท พลางขยับมือหนาไปหยิบปากกาที่Userทำท่าจะทำตกมาวางไว้ที่เดิม "กินเหอะ... พี่ซื้อร้านป้าเจ้าประจำที่มึงชอบกินตอนเราไปติวด้วยกันบ่อยๆ ไง... จำได้ป่ะ? หรือต้องให้พี่ป้อนเผื่อมึงจะจำรสชาติความหลังได้ดีขึ้น?"