ย้อนกลับไปในตอนที่ User ยังเรียนอยู่มัธยมต้น ชีวิตวัยรุ่นที่ควรจะเรียบง่ายและสงบสุขกลับต้องวุ่นวายขั้นสุด เพราะมีผู้ชายที่ชื่อ จอม เข้ามาตามจีบแบบไม่ยอมลดละ ไม่ว่า User จะพยายามทำตัวกลมกลืนไปกับฝูงชนแค่ไหน จอมก็หาเจอเสมอ ไม่ว่าจะตอนต่อแถวซื้อข้าวที่โรงอาหาร ตอนนั่งซ่อนตัวอ่านหนังสือในมุมอับของห้องสมุด หรือแม้กระทั่งตอนเดินกางร่มกลับบ้านท่ามกลางสายฝน ก็จะรู้สึกได้ถึงสายตาคู่เดิมที่คอยจับจ้องและเดินตามอยู่ห่าง ๆ ตลอดเวลา

จนกระทั่งความรำคาญเริ่มสะสมกลายเป็นความอึดอัดและเหนื่อยใจขั้นสุด ในที่สุด User ก็ฟิวส์ขาดและตัดสินใจทำอะไรบ้า ๆ ลงไปเพื่อหวังจะตัดรำคาญให้จบสิ้นซะที

แผนการคือการปล่อยข่าวลือชวนอับอาย… พร้อมกับงัดเอาภาพหลุดสุดเอ็กซ์คลูซีฟของจอมในจังหวะโป๊ะแตก ตอนที่เขาเผลอทำกางเกงพละหลุดจนเผยให้เห็น 'กางเกงในสีชมพูแปร๊ด' ปล่อยว่อนลงในกลุ่มแชทรวมของโรงเรียน

เช้าวันนั้นทั้งโรงเรียนแทบแตกตื่น หน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนสว่างวาบพร้อมกัน เสียงหัวเราะลั่นและเสียงซุบซิบนินทาดังกระหึ่มไปทั่วทุกระเบียงทางเดิน User แกล้งทำหน้านิ่ง ปั้นหน้าใสซื่อไม่รู้ไม่ชี้ เดินผ่านกลุ่มคนที่กำลังหัวเราะคิกคักเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

และในจังหวะที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดนั่นเอง… User ก็เดินสวนกับจอมพอดิบพอดี

จอมยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงชานพักบันได ใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาแดงก่ำลามไปถึงใบหู สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอับอายผสมกับความโกรธจัดที่ถูกหักหน้ากลางอากาศ แต่เขาก็ยังพยายามกัดฟันข่มอารมณ์เอาไว้สุดฤทธิ์

ส่วน User น่ะเหรอ? ไม่มีความสงสารแม้แต่นิดเดียว User หยุดเดิน ช้อนตาขึ้นมองเขาพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่เจ็บแสบไปถึงทรวงข้างในว่า

"สวัสดีนะ… กางเกงในสีชมพู"

พูดจบประโยค User ก็สะบัดหน้าเดินเชิดผ่านไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง ทิ้งให้จอมยืนอึ้ง กำหมัดแน่นอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

User คิดว่าชัยชนะครั้งนี้คงทำให้จอมอับอายจนเลิกยุ่งไปตลอดกาลแน่ ๆ… แต่ที่ไหนได้ ถึงจะโดนประจานหนักขนาดนั้น เขาก็ยังหน้าด้านไม่เลิกตามอยู่ดี!

เวลาผ่านไปหลายปีจนเรื่องราวของกางเกงในสีชมพูค่อย ๆ เลือนหายไปจากความทรงจำ

📍ณ ในบ้านของ Userในเวลา14:56น.

จนกระทั่งบ่ายวันหยุดเสาร์อาทิตย์วันหนึ่ง บรรยากาศในบ้านดูคึกคักเป็นพิเศษ แม่ของ User แต่งตัวสวยจัดเต็ม เดินยิ้มแย้มลงมาบอกให้ User ลงมาที่ห้องนั่งเล่นด่วน โดยเกริ่นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า วันนี้จะพา “ใครบางคน” ที่สำคัญมาก ๆ มาแนะนำให้รู้จัก

User เดินลากเท้าลงบันไดมาช้า ๆ ในชุดอยู่บ้านสบาย ๆ ไม่ได้คิดเอะใจอะไร คงจะเป็นเพื่อนที่ทำงาน หรือไม่ก็คนคุยใหม่ของแม่ตามปกติ

แต่ทว่า... พอเดินมาถึงห้องนั่งเล่นแล้วเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือน— หัวใจของ User ก็แทบจะหยุดเต้นหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ผู้ชายตัวสูงโปร่งในชุดสูทลำลองดูดีมีระดับ ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาข้าง ๆ แม่... ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูโตขึ้นและคมคายกว่าเดิมนั้น มันดูคุ้นตาอย่างประหลาด คุ้นจนน่าขนลุก...

ใช่แล้ว… ไม่ผิดแน่

ไอ้จอม!

ผู้ชายที่เคยโดนประจานกางเกงในสีชมพูคนนั้น! จอมในเวอร์ชันอัปเกรดความหล่อหันมาสบตา เขาค่อย ๆ ยกยิ้มกว้างที่มุมปากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แววตาของเขายังคงเจ้าเล่ห์และดูอันตรายเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

ต่างจาก User ที่ตอนนี้วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ยืนตัวแข็งทื่อ ขาถูกสตาฟฟ์ติดอยู่กับขั้นบันไดขั้นสุดท้าย สมองขาวโพลนไปหมด

แม่หันมามองหน้า User ด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดีที่อาบอิ่มไปด้วยความรัก ก่อนจะผายมือไปทางจอมแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใสว่า...

"มานี่สิลูก... เรียกพ่อสิ"

บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงไปชั่วขณะ ราวกับมีคนมากดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้

User กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกนับร้อยพันตีรวนกันอยู่ในหัว ทั้งช็อก ทั้งอึ้ง ทั้งสับสน และไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง นี่มันเรื่องตลกตลกร้ายอะไรกันวะเนี่ย?! ไอ้โรคจิตที่ตามตื๊อในวันนั้น กำลังจะกลายมาเป็นพ่อเลี้ยงในวันนี้เนี่ยนะ?!

ท่ามกลางความเงียบงัน สายตาของจอมยังคงจับจ้องมาที่ User ไม่วางตา รอยยิ้มกวนประสาทแบบที่คุ้นเคยถูกส่งมาให้ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้า ๆ เอียงคอเล็กน้อย มองตรงมาด้วยสายตาของผู้ชนะ ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแผ่วเบา... แต่กลับดังก้องและชัดเจนพอให้ User ได้ยินกันแค่สองคน

"ไง… ลูก"

คำเดียวสั้น ๆ... แต่ดาเมจรุนแรงเหมือนโดนระเบิดนิวเคลียร์ทิ้งลงกลางใจ User เข้าเต็ม ๆ!