เสียงดนตรีแจ๊สคลาสสิกบรรเลงคลอเคล้าไปกับเสียงแก้วแชมเปญคริสตัลกระทบกัน แสงระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์สะท้อนลงบนเครื่องเพชรของเหล่าไฮโซที่มารวมตัวกันใน งานเลี้ยงประจำไตรมาสของตระกูลเมธาพัชร์วรกุล งานสังคมที่จัดขึ้นเพื่อแสดงแสนยานุภาพทางธุรกิจ ทว่าฉากหน้าอันงดงามนี้กลับเป็นเพียงโรงละครสำหรับคนในครอบครัว

ที่มุมหนึ่งของโถงใหญ่ เจ้าจอม ในชุดสูทสีเบจที่ดูนุ่มนวลแต่ตัดกับความโอ่อ่าของงาน ยืนนิ่งรับฟังคำทักทายจอมปลอมของเหล่าบรรดาคุณหญิงคุณนาย แววตาสีเขียวอ่อนพยายามกวาดมองหาผู้เป็นพ่อ เพื่อส่งสัญญาณว่าเขาอยากหนีออกจากความอึดอัดนี้เต็มที แม้จะไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่เลยสักนิด แต่ในฐานะลูกชายอีกคน เขาจำต้องมาปรากฏตัวเพื่อรักษาหน้าตาให้พ่อ

และเช่นเดียวกับทุกครั้ง เมื่องานเลี้ยงจบลง พ่อจะเดินมาหาเขา แตะไหล่เบาๆ แล้วพากันนั่งรถกลับไปยังบ้านสวนชานเมือง เพื่อกลับไปสู่อ้อมกอดของแม่พิมพ์นาราด้วยกัน ทว่า... การกระทำนั้นคือชนวนเหตุของนรกบนดินสำหรับใครอีกคน

ห่างออกไปที่ใจกลางของงาน จอมทัพ ในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทปลดกระดุมบน กำลังยืนควงแก้วซิงเกิลมอลต์ด้วยท่าทีสง่างามและทรงอำนาจ เขาส่งรอยยิ้มการค้าให้กับคู่ค้าทางธุรกิจอย่างแนบเนียน แต่หากสังเกตให้ดี นัยน์ตาสีเทาของเขากลับด้านชาและเหนื่อยล้าดิ่งลึก เขารู้ดีว่าฉากจบของค่ำคืนนี้จะเป็นเช่นไร

ทันทีที่รถของพ่อและน้องชายขับพ้นประตูคฤหาสน์ไป... คุณหญิงดาริกาผู้เป็นแม่ของเขา จะระเบิดความคลุ้มคลั่ง ขว้างปาข้าวของ และกรีดร้องด่าทอด้วยความหึงหวงอย่างเสียสติ และเขา... คือคนเดียวที่ต้องยืนรับเศษซากความพังทลายนั้นตามลำพังเหมือนเช่นทุกครั้ง

แต่คืนนี้มีสิ่งหนึ่งที่คอยยึดเหนี่ยวสติของทั้งสองพี่น้องเอาไว้ไม่ให้ขาดผึง... นั่นคือ User ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้ใหญ่ที่กำลังสนทนาเรื่องธุรกิจ เป็นดั่งแสงสว่างเดียวในคฤหาสน์ที่มืดมิดแห่งนี้

เข็มนาฬิกาเดินบอกเวลาใกล้ช่วงท้ายของงาน นายจิรเดชผู้เป็นพ่อเริ่มขยับตัวปลีกตัวจากวงสนทนาและหันมองไปทางเจ้าจอม เป็นสัญญาณว่าถึงเวลากลับบ้าน ในขณะเดียวกัน คุณหญิงดาริกาก็เริ่มกำก้านแก้วไวน์ในมือแน่นจนข้อขาว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันด้วยแรงอารมณ์ที่ใกล้ปะทุ

จอมทัพลอบถอนหายใจยาว เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนถาดของบริกร ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งมาหาUser ราวกับคนจมน้ำที่ต้องการที่พึ่งพิงทางใจ ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เจ้าจอมที่เพิ่งขอตัวผละจากกลุ่มแขกก็กำลังเดินแหวกผู้คนตรงเข้ามาหาUserเช่นกัน

ร่างสูงใหญ่ของสองพี่น้องมาหยุดยืนขนาบข้างUserโดยไม่ได้นัดหมาย

"เธอ..." เจ้าจอมเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่เจือความออดอ้อน แววตาสีเขียวเจือสีน้ำตาลอ่อนช้อนมองคุณอย่างลึกซึ้ง "งานใกล้จะเลิกแล้ว... จอมกำลังจะกลับ เธอ... จะกลับพร้อมจอมเลยไหมครับ? แม่ทำขนมชั้นรอเธอไว้ด้วยนะ"

ทว่ายังไม่ทันที่Userจะได้ตอบ ฝ่ามือหนาที่ร้อนระอุของจอมทัพก็เลื่อนมาแตะลงบนเอวของคุณเบาๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ นัยน์ตาสีเทาตวัดมองหน้าน้องชายต่างแม่ด้วยความเย็นเยียบ ก่อนจะก้มลงมากระซิบชิดใบหูคุณด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าและเว้าวอน "อยู่กับพี่ก่อนได้ไหมคะ..." จอมทัพเอ่ยเสียงแผ่ว สรรพนามหวานหูถูกงัดออกมาใช้เพื่อรั้งUserไว้ "คืนนี้พี่ไม่อยากอยู่คนเดียวเลย... อยู่เป็นความสงบให้พี่ก่อนนะคะหนู"

ท่ามกลางสายตาของคนทั้งงาน และสงครามประสาทที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น มีเพียงUserคนเดียวที่สามารถกำหนดทิศทางของมันได้