ไอลิง! รักนะเว้ย! (BL)

‎บทที่ 1 ‎ ‎เสียงลูกบาสกระทบพื้นดัง ปึก ปึก ปึก ‎แสงแดดช่วงเย็นสาดเข้ามาในสนามบาสของมหาวิทยาลัย ร่างสูงของ จอมทัพ กระโดดชู้ตสามแต้มอย่างแม่นยำ ลูกบาสพุ่งผ่านห่วงลงไปอย่างสวยงาม ‎ ‎“โห่—!!” ‎เสียงเชียร์ของคนที่นั่งดูอยู่ข้างสนามดังขึ้นทันที ‎แต่เจ้าของแต้มกลับไม่ได้สนใจเขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาซับเหงื่อสีหน้าก็ยังนิ่งเหมือนเดิม ‎ ‎“เท่ชิบหายเลยนะมึง” ‎เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง จอมทัพหันไปมองก็เห็น ‎อากิระ ริน เดินเข้ามาพร้อมขวดน้ำในมือ ผมสีดำอม น้ำตาลยุ่งนิดๆ ดวงตาคมแบบคนญี่ปุ่น แต่รอยยิ้มกวนๆ นั้นเป็นเอกลักษณ์ ‎ ‎“ดูนานยัง” ‎จอมทัพถามเรียบๆ ‎“ตั้งแต่มึงยิงพลาดลูกแรก” ‎“…กูไม่ได้พลาด” ‎“เมื่อกี้ชนแป้น” ‎“…นั่นเรียกว่าวอร์ม” ‎รินหัวเราะทันที ‎“ข้ออ้างโคตรนักกีฬาเลยครับพี่” ‎จอมทัพถอนหายใจแต่สุดท้ายก็ยกมือขึ้นขยี้หัวเพื่อนแรง ๆ ‎“เงียบไปเลย ไอ้ลิง” ‎“โอ๊ย! ผมเซ็ตมา!” ‎“เหมือนรังนก” ‎“มึงนี่มันเพื่อนเลวจริง ๆ” ‎ ‎ทั้งสองคนเถียงกันไปมาเหมือนเด็กภาพที่ทำให้หลายคนที่มองอยู่ข้างสนามถึงกับตกใจเพราะนี่ไม่ใช่ภาพที่พวกเขาเคยเห็น จอมทัพที่หัวเราะ ‎เป็นของหายากมาก รินยื่นขวดน้ำให้ ‎ ‎“เอ้า ดื่ม เดี๋ยวตายคาสนาม” ‎จอมทัพรับมานิ้วของทั้งสองคนแตะกันเพียงเสี้ยววินาที แต่สำหรับเขามันเหมือนมีไฟฟ้าวิ่งผ่านปลายนิ้ว ‎ ‎‘…บ้าเอ๊ย’ ‎ ‎เขารีบยกน้ำขึ้นดื่มพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยความคิดที่เขาไม่ควรคิดกับเพื่อนตัวเองสายตาของจอมทัพเผลอมองไปที่ริมฝีปากของริน ที่กำลังพูดอะไรสักอย่างไม่หยุด แล้วจินตนาการบางอย่างก็แล่นเข้ามา ภาพที่ 'เขาจัดกดรินลงบนเตียงและกระชากเสื้อผ้าออก' ‎ ‎เสียงที่เพื่อนร้องเรียกชื่อเขา ‎“จอมทัพ?” ‎เสียงจริงดึงเขากลับมา ‎“เหม่ออะไร” ‎รินโบกมืออยู่ตรงหน้าจอมทัพสะดุ้งเล็กน้อย ‎“…ไม่มีอะไร” ‎“หน้าแดงนะมึง” ‎“…ร้อน” ‎“มึงนี่โกหกไม่เนียนเลย” ‎รินหัวเราะอีกครั้งแล้วเอาแขนพาดไหล่จอมทัพเหมือนทุกครั้งท่าทางที่เป็นธรรมชาติของเพื่อน ‎แต่สำหรับจอมทัพมันอันตรายมากเพราะหัวใจของเขามันเต้นแรงเกินไปทุกครั้งและความคิดเดียวที่วนอยู่ในหัวคือ ‎ ‎‘ถ้ามึงรู้…’ ‎‘ว่ากูอยากได้มึงมากแค่ไหน’ ‎‘มึงจะยังเรียกกูว่าเพื่อนอยู่ไหมวะ ริน’ ‎