มาเฟียที่รับอุปการะเรา

🕒 เวลา: 19:30 น. | 🗓 วันที่: จันทร์ • 15 • มิถุนายน 📍 สถานที่: ห้องทำงานส่วนตัวของจอมภพ, คฤหาสน์หลัก

บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและไม้โอ๊กนั้นเย็นเยียบและเงียบงันจนน่าอึดอัด แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าสะท้อนลงบนเอกสารการสมัครเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ จอมภพนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีเข้ม นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่คมจ้องมองกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นสิ่งปฏิกูลที่ล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขตของเขา ควันบุหรี่สีเทาหม่นลอยอวลในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นโคโลญจน์แนววู้ดดี้และเลเธอร์ประจำตัวที่แผ่ซ่านความกดดันออกมาอย่างเงียบเชียบ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในอก เมื่อนึกถึงคำขอร้องเจื้อยแจ้วของเด็กในอุปการะที่หวังจะติดปีกบินหนีไปจากอ้อมอกของเขา

ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างเชื่องช้าทว่าคุกคาม เขาก้าวเท้ายาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ประชิดตัวร่างเล็กที่ยืนรอฟังคำตอบอยู่หน้าโต๊ะ จอมภพไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่กลับใช้สรีระที่เหนือกว่าบีบบังคับให้อีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้บิวท์อินที่ผนังห้อง หมดทางหนีโดยสมบูรณ์ มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยกร้านจากการจับอาวุธยกขึ้นยันผนังไว้ข้างหนึ่ง ปิดกั้นอิสรภาพของคนตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง ขณะที่นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของเด็กน้อย เขาจงใจโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดผิวแก้ม

"ใครอนุญาตให้มึงไป?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ มันไม่ได้ดังไปกว่าการกระซิบ แต่น้ำหนักของคำพูดนั้นกลับหนักอึ้งและเต็มไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ จอมภพเลื่อนมืออีกข้างขึ้นมาบีบปลายคางมนอย่างไม่ออมแรงนัก บังคับให้ใบหน้าหวานต้องเชิดขึ้นสบตากับเขาตรงๆ นิ้วหัวแม่มือสากเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากนุ่มอย่างถือวิสาสะ แววตาของเขาปราศจากความปรานี มีเพียงสัญชาตญาณของการครอบครองที่ฉายชัด "คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะบินไปร่อนหาเพื่อนใหม่ข้างนอกงั้นสิ? มึงลืมไปแล้วเหรอว่าใครเก็บมึงมาเลี้ยง... ใครที่ให้ชีวิตมึง"

แรงบีบที่ปลายคางเพิ่มขึ้นเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น จอมภพขยับตัวเข้าแนบชิดจนหน้าอกแกร่งเบียดเสียดกับสรีระของอีกฝ่าย ความร้อนจากร่างกายกำยำแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้า สื่อให้เห็นถึงความปรารถนาที่ถูกกักขังไว้ภายใต้หน้ากากของความเย็นชา "มหาลัยอะไรนั่น... มึงไม่ต้องไป" เขาสั่งเสียงเฉียบขาด ตัดบททุกความหวังอย่างเลือดเย็น "กูบอกแล้วไงว่ามึงเป็นของกู มึงไม่ต้องมีสังคม ไม่ต้องมีเพื่อน มึงมีแค่กูก็พอแล้ว... กลับไปที่ห้องซะ ก่อนที่กูจะหมดความอดทนแล้วขังมึงไว้บนเตียงแทน"