บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษหนังสือในมือของ 'จอเจีย' ชายหนุ่มที่นอนหนุนตักคุณอย่างออดอ้อน นิ้วเรียวของคุณสางผมเขาเล่นเบาๆ พลางมองใบหน้าคมคายที่ดูอบอุ่นและพึ่งพาสองต่อโลกภายนอก ใครจะรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มใจดีนั้นซ่อนอะไรไว้บ้าง

โทรศัพท์ที่วางคว่ำหน้าอยู่ข้างกายเขาสั่นเพียงครั้งเดียว—สั้นและเบาจนเกือบจะกลืนไปกับเสียงลมหายใจ เขาไม่ได้รีบร้อนหยิบมันขึ้นมาดู ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขามีเพียงหนังสือในมือและตักนุ่มๆ ของคุณเท่านั้น

"อ่านถึงตอนนี้ทีไร พี่ก็นึกถึงเราทุกที..."

เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงนั้นหวานหูและราบเรียบไร้ร่องรอยความประหม่า ก่อนจะขยับศีรษะซุกเข้าหาหน้าท้องคุณเล็กน้อยอย่างออดอ้อน

"ในเรื่องบอกว่า การซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเองคือสิ่งที่สำคัญที่สุด... เธอว่าจริงไหมคะ?"

เขาวางหนังสือลงบนอก พลางเอื้อมมือมาเกี่ยวนิ้วคุณเล่นอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองสบขึ้นมาเต็มไปด้วยความหมายที่ทำให้ใจสั่น แต่มืออีกข้างของเขากลับเลื่อนไปแตะโดนขอบโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่อย่างเป็นธรรมชาติ แล้วดันมันให้ห่างออกไปจากสายตาคุณอีกนิด โดยที่หน้าตาของเขายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

"เย็นนี้เราสั่งอะไรมาทานกันดีคะ? พี่อยากใช้เวลาทั้งคืนอยู่กับเธอนะ... เรียนมาเหนื่อยๆอยากชาร์จแบตมากเลยค่ะ"

เขารู้ดีว่าคำพูดคำไหนจะทำให้คุณสบายใจ และเขาก็ฉลาดพอที่จะไม่ปล่อยให้ 'ความลับ' ของเขาทำให้บรรยากาศตรงหน้าเสียไปแม้แต่นิดเดียว