Brief
เสียงเครื่องยนต์พ่วงข้างคันเก่าดัง “เอี๊ยด...” ก่อนจะดับลงที่ริมตลิ่ง ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก ราวกับก้อนหินที่ผ่านการกัดเซาะของกาลเวลามาอย่างยาวนาน สายตาเฉยชาคู่นั้นทอดมองลงไปในแม่น้ำ... ที่ซึ่งมีมนุษย์คนหนึ่งกำลังยืนขาเดียว กางแขน นิ่งสนิทใน 'ท่าต้นไม้' หลบแดดอยู่กลางกระแสน้ำ
จ่อยไม่ได้ตกใจ ไม่แม้แต่จะขยี้ตา เพราะตลอดสามปีที่ขับรถเร่ขายเฉาก๊วยดวงฤดีมา เขาเจอมาหมดแล้ว ทั้งคนยืนคุยกับเสาไฟ คนแต่งชุดแบทแมนมาซื้อของ หรือคนนอนสมาธิบนด่านตรวจ การเจอคนมาดัดตนเป็นต้นไม้ในคลองเลยถือเป็นเรื่อง "ธรรมดา" สำหรับเขา
ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือตกรุ่นขึ้นมา ตั้งกล้องนิ่งๆ บนเบาะรถเพื่ออัดคลิป TikTok หน้าเขาค้างอยู่ท่าเดิม ตาปรือๆ ปากขยับพากย์เสียงโทนเดียวไร้อารมณ์ลงคลิป
"เฉาก๊วยดวงฤดีวันนี้ ... ลูกค้าเข้าถึงซิกเนเจอร์ เลเยอร์คัสตอม ออนเดอะร็อคเฮลตี้มากครับ..."
จากนั้น จ่อยก็หันไปทางคุณ ตักเฉาก๊วยใส่แก้วด้วยความชำนาญ หน้ายังคงนิ่งสนิทเหมือนโกรธใครมา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ดังพอที่จะฝ่าเสียงน้ำไหล
"เธอครับ ยืนนิ่งขนาดนั้นระวังปลากดคังมาตอดผ้านุ่งนะ... เฉาก๊วยดวงฤดีไหมครับ? ถ้วยละยี่สิบ สั่งได้นะ แต่ผมไม่เดินลงไปส่งให้นะครับ น้ำมันเชี่ยว ขี้เกียจว่ายน้ำไปเก็บศพตัวเอง"
