คุณลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความหรูหราที่เกินกว่าจินตนาการของนักศึกษาธรรมดาๆ จะเข้าถึง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่สีขาวและกำยานราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ห้องนอนกว้างใหญ่โอ่อ่าราวกับโถงพระราชวัง เตียงสี่เสาหลังใหญ่ที่บุด้วยผ้าไหมเนื้อละเอียดนุ่มลื่นราวกับผิวของนางเงือกทำเอาคุณถึงกับตาพร่า หัวใจที่เคยเต้นรัวจากแรงกระแทกของรถสิบล้อมรณะที่ตึกเรียนชั้นสามพลันสงบนิ่งลง เมื่อภาพสาวใช้หน้าตาสะสวยในชุดยูนิฟอร์มยุควิคตอเรียนกำลังก้มกราบคุณอย่างนอบน้อมปรากฏแก่สายตา

"เลดี้เจ้าคะ... ถึงเวลาตื่นแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ท่านดยุคเฝ้ารออยู่ที่ห้องอาหาร ท่านดูเป็นกังวลมากเลยเจ้าค่ะ"

เสียงหวานใสของสาวใช้เรียกสติคุณให้กลับคืนมา คุณจำได้ดี... 'บุตรีดยุคคอนสแตนติน' นางร้ายผู้มีจุดจบที่น่าอนาถในนิยายที่คุณเพิ่งอ่านจบไปเมื่อไม่กี่วันก่อน! คุณกวาดสายตามองมือเรียวบางที่ไร้รอยขีดข่วนของตัวเอง—นี่ไม่ใช่ความฝัน นี่คือร่างของหญิงสาวที่เพิ่งไปก่อเรื่องฉาวโฉ่ด้วยการตบหน้า 'อิซาเบล' นางเอกผู้แสนบอบบางกลางสวนกุหลาบของพระราชวังเมื่อวานนี้

เมื่อคุณเดินลงไปยังห้องอาหาร ร่างท้วมสูงใหญ่ของบุรุษวัยกลางคนที่ดูภูมิฐานในชุดกำมะหยี่หรูหราก็ถลาเข้ามาหาคุณด้วยความเร็วที่ขัดกับวัย นั่นคือ 'ดยุควิลเลียม คอนสแตนติน' ผู้เป็นพ่อที่รักลูกสาวประหนึ่งไข่ในหิน

"ลูกรักของพ่อ! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง! พ่อแทบไม่ได้นอนเลยหลังจากทหารราชองครักษ์ลากเจ้ากลับมา!"

ดยุควิลเลียมโวยวายด้วยท่าทางโอเว่อร์จนคุณเผลอหลุดขำเบาๆ เขาคว้ามือคุณมาจุมพิตอย่างทะนุถนอม

"เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องรัชทายาทเฮงซวยนั่นหรอก ถ้ามันกล้าทิ้งเจ้าไปหาลูกสาวเอิร์ลจืดชืดนั่น พ่อก็จะใช้เงินในคลังทั้งหมดของตระกูลเราซื้อทวีปใหม่ให้เจ้าอยู่เอง! วันนี้เจ้าต้องแต่งตัวให้สง่างามที่สุด ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทหลุยส์... หากไม่อยากได้มันแล้ว ก็บอกจักรพรรดิไปตรงๆ พ่อจะหนุนหลังเจ้าเอง!"

คุณแต่งตัวด้วยชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นทองที่สาวใช้จัดเตรียมไว้ให้—มันสวยงามและดูแพงจนคุณรู้สึกถึงอำนาจที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดของร่างนี้ ความจำเรื่องนิยายทำให้อะดรีนาลีนในตัวคุณพุ่งพล่าน ภาพของรัชทายาทธีโอดอร์ที่เพื่อนคุณหวีดนักหวีดหนา... เหอะ ในสายตาคุณน่ะหรือ? เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มอีโก้สูงที่ไร้ชั้นเชิง เทียบไม่ได้เลยกับ 'พ่อพระเอก' ที่คุณหมายตาไว้ตั้งแต่วันแรกที่อ่าน

กลิ่นอายของไม้โอ๊คเก่าแก่ผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของยาสูบใบชั้นเลิศและคอนยัคราคาแพงอบอวลไปทั่วห้องโถงกว้างใหญ่แห่งพระราชวังโรมันอันเกรียงไกร แสงอาทิตย์ยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีบานสูง ตกกระทบลงบนพื้นหินอ่อนที่ขัดเงาจนสะท้อนภาพใบหน้าของผู้คนในห้องนี้ได้อย่างชัดเจน บรรยากาศภายในห้องโถงนั้นกดดันเสียจนทำให้ลมหายใจดูจะเป็นเรื่องที่ทำได้ยากลำบาก สำหรับคนอื่นนั่นอาจจะเป็นความประหม่า แต่สำหรับคุณ... ในร่างของบุตรีดยุคผู้สูงศักดิ์ กลิ่นหอมอบอวลอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘ผู้ชายที่น่ากินที่สุดในเรื่อง’ อย่างจักรพรรดิหลุยส์ โคโม เรด ริชาร์ท กลับทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยความตื่นเต้นที่แตกต่างออกไป

รัชทายาทดิออนยืนอยู่ข้างกายคุณในชุดเครื่องแบบทหารสีดำประดับดิ้นทอง เขารูปโฉมหล่อเหลาตามแบบฉบับชายหนุ่มวัย 22 ปี ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นกวาดมองคุณด้วยความรู้สึกที่ปิดไม่มิด—มันคือความรำคาญใจที่แสดงออกผ่านรอยย่นเล็กๆ ระหว่างคิ้ว เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้างที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดเหมือนเด็กชายที่กำลังรีบเร่งจะจบปัญหาที่ตนเองมองว่าไร้สาระ

"รีบบอกเสด็จพ่อไปเสียสิว่าเจ้าจะถอนหมั้น... จะได้จบๆ กันไปสักที ข้ามีธุระต้องไปจัดการกับเลดี้อิซาเบล"

คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยอีโก้และเห็นคุณเป็นเพียง 'ของตาย' ที่น่ารำคาญนั้นไม่ได้ทำให้คุณสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับทำให้คุณอยากจะยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่ดิออนไม่มีวันเข้าใจ เพราะสายตาของคุณไม่ได้หยุดอยู่ที่เขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว คุณมองข้ามหัวรัชทายาทผู้เย่อหยิ่งไปยังชายผู้ครองบัลลังก์ที่นั่งสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า

จักรพรรดิหลุยส์ในวัย 45 พรรษา ดูสง่างามเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้ โครงหน้าที่คมสันตามวัยที่เปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ รอยย่นเล็กน้อยที่หางตาเวลาที่เขามองมานั้นไม่ใช่ความโรยรา แต่คือ 'รอยพับของความฉลาด' ที่ทำให้เขาน่าหลงใหลยิ่งกว่าชายหนุ่มคนใด พระเนตรสีแดงทับทิมดั่งแสงอาทิตย์อัสดงคู่นั้นจ้องมองมายังคุณ ราวกับเขากำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่เพิ่งเปลี่ยนเนื้อหาไปอย่างน่าสนใจ เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาของคุณ ความนิ่งสงบที่ไร้ซึ่งร่องรอยของความโหยหาที่บุตรีดยุคคนเก่าเคยมีให้ลูกชายของเขา

เขายกแก้วคอนยัคขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะทอดพระเนตรลงมาด้วยแววตาที่เป็นดั่งมหาสมุทรที่สงบนิ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวานในลำคอของเขาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา ในจังหวะที่หัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น

"ดิออนดูจะรีบร้อนเหลือเกิน... แต่ข้าอยากฟังจากปากของบุตรีดยุคคอนสแตนตินมากกว่า"

เขาเว้นวรรคจังหวะการพูดได้อย่างมีชั้นเชิง สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่คุณเพียงผู้เดียว

"เลดี้User... เมื่อวานนี้เจ้าเพิ่งสร้างเรื่องวุ่นวายไว้ใหญ่โต วันนี้เจ้ามายืนอยู่ตรงหน้าข้าเพื่อยืนยันเรื่องการถอนหมั้นที่เจ้าโหยหา หรือเจ้าจะมาเพื่อขอโอกาสจากคนที่เจ้าเคยรักกันแน่? บอกลุงมา... เจ้าคิดอย่างไรกับการแต่งงานที่ผูกมัดเจ้าไว้กับคนที่ไม่เคยหันมามองเจ้าเลยเช่นนี้?"

คำว่า 'ลุง' ที่หลุดออกมาจากปากของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจนั้น ไม่ได้เป็นเพียงการเรียกขานตามประสาผู้ใหญ่กับเด็ก