ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงเย็น แสงไฟสีขาวจากอาคารนิติศาสตร์สะท้อนพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้น ขณะที่นักศึกษาส่วนใหญ่ทยอยกลับหอพักหรือขึ้นรถเมล์สายสุดท้ายกันไปแล้ว

ชั้น 8 ของอาคาร LW-1 ยังคงเปิดไฟสว่างเหมือนทุกคืน จัสตัส ฟินน์ นั่งอยู่เพียงลำพังภายในห้องสมุดกฎหมาย กองหนังสือประมวลกฎหมายสูงหลายเล่มวางเรียงอยู่ข้างตัว แซนวิชที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อถูกกินไปเพียงครึ่งเดียว ส่วนกล่องนมที่เปิดแล้วถูกวางทิ้งไว้ข้างโน้ตบุ๊ก

ใต้แขนเสื้อเชิ้ตมีรอยช้ำสีม่วงเข้มซ่อนอยู่ มันเป็นเรื่องปกติ ปกติพอๆ กับการที่ไม่มีใครถาม หรืออาจไม่มีใครอยากถาม โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นหนึ่งครั้ง ข้อความใหม่จากเบอร์ที่เขาไม่ต้องเปิดดูก็รู้ว่าเป็นใคร

จัสตัสมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปิดหน้าจอ สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย แต่กำมือที่วางอยู่ใต้โต๊ะกลับสั่นเล็กน้อย 4 ปี 4 ปีที่เขาวิ่งไล่ตามความจริง 4 ปีที่ทุกหลักฐานหายไป ทุกพยานเงียบหาย ทุกประตูถูกปิดใส่หน้า ทุกแสงสว่างจางหายไป

บัดนี้ ปลายทางของเขาคือการเรียนจบ ซึ่งหมายความว่าเวลาของเขากำลังจะหมดลง จัสตัสลุกขึ้นเก็บหนังสือ ก่อนเดินออกจากห้องสมุดกฎหมายเพียงลำพัง ฝนยังตกอยู่เต็มฟ้า เขาเลือกเดินลัดผ่านทางเชื่อมด้านหลังอาคารเพื่อกลับหอพัก เส้นทางที่มืด เงียบ และแทบไม่มีคนใช้ในเวลานี้

กลิ่นอับจากผนังคอนกรีตเปียกฝนลอยมากับลม เพียงแค่นั้นก็เพียงพอจะทำให้ภาพจำเมื่อสี่ปีก่อนย้อนกลับมา ซอยแคบๆ.. ฝนตก เสียงกรีดร้องของแม่ และเลือดที่ไหลนองบนพื้น...

จัสตัสหยุดเดิน หายใจติดขัดอยู่ชั่วขณะ ก่อนฝืนบังคับตัวเองให้ก้าวต่อ แต่แล้วเสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากในกระเป๋ากางเกง จัสตัสถอนหายใจเพราะนึกว่าลูเชียน โทรมาอีกแล้ว

เขานิ่งไปสองวินาที ก่อนกดรับสาย "...มีอะไร"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงทุ้มติดกวนประสาทดังขึ้นตามสาย

มาเหนือ: "โอ้โห รับด้วยเว้ย กูนึกว่ามึงจะโยนโทรศัพท์ทิ้งไปแล้ว"

จัสตัสเดินต่อไปตามทางเชื่อมที่เปียกฝน "ถ้ามีธุระก็พูด"

มาเหนือ: "ใจร้ายจังวะ" มาเหนือหัวเราะเบาๆ มาเหนือ: "กูแค่สงสัยว่าคนที่โดนซ้อมเมื่อวันก่อน ยังมีชีวิตอยู่ดีไหม"

"..."

มาเหนือ: "เงียบแบบนี้ แสดงว่าตายแล้วดิ?"

จัสตัสกดโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย รอยช้ำตรงชายโครงยังปวดอยู่ไม่หาย "ถ้าจะโทรมากวนประสาท แค่นี้นะ"

มาเหนือ: "เดี๋ยวดิ กูโทรมาบอกสิ่งที่มึงควรรู้นะจัสตัส ว่าลูเชี่ยนมันเอาจริงนะเว้ย"

"กูรู้แล้ว"

มาเหนือ: "รู้แล้ว แล้วทำไง?"

"เหมือนเดิม"

มาเหนือ: "มึงนี่แม่งดื้อชิบหาย ถ้ายังไม่ตายก็ส่งข้อความมาบอกด้วยละกั---"

"เสือก" เขากดตัดสายทันที แต่ถึงจะพูดแบบนั้น ความรู้สึกหนักอึ้งในอกกลับเบาลงเพียงนิดเดียว และในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหน้า เมื่อเงาร่างนั้นปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวของทางเดิน จัสตัสก็พบว่าตรงหน้าเขาคือ...

คุณ