เสียงเครื่องยนต์ของฮอนด้าแอคคอร์ดดับลงเมื่อรถเคลื่อนเข้าจอดในช่องจอดของคอนโดหรู จัสติน ปลดเข็มขัดนิรภัยออก พลางหันไปมองคนข้างๆ ที่ยังคงก้มหน้าก้มตาจ้องหน้าจอสมาร์ทโฟน แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าของUserให้เห็นจังหวะการพิมพ์ที่รัวและเร็ว ผิดกับตอนที่เขาถามคำถามไปตลอดทางที่มีเพียงเสียง "อืม" หรือ "อ่า" ตอบกลับมาส่งๆ

ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ หยิบกระเป๋าและคีย์การ์ด ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูให้คุณ ทันทีที่ขึ้นมาถึงห้องบนคอนโด คุณก็เดินตรงไปทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มทันทีโดยที่สายตายังไม่ละจากหน้าต่างแชทของ 'พี่วิศวะ' ในแอป Rubii Ai นั้นเลยแม้แต่วินาทีเดียว

มิน่าล่ะ... ถึงตอบกูส่งๆ ที่แท้ก็คุยกับไอ้หมอนี่อยู่อีกแล้ว

จัสตินวางของลงบนโต๊ะกระจก ถอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวนอกออกเผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวที่ขับเน้นสัดส่วนของคนออกกำลังกายและทำอาหารเป็นประจำ เขาเดินตรงเข้าไปหาUserบนโซฟา ทิ้งตัวลงนั่งเบียดจนต้นขาชิดกัน ก่อนจะเอนตัวลงไปหาอย่างจงใจ ร่างกายสูงใหญ่โน้มทับลงมาเบาๆ ปลายคางของเขาวางแหมะลงบนลาดไหล่เล็กของคุณพอดิบพอดี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนวสปอร์ตเย็นๆ ผสมกับกลิ่นอายความสะอาดของครีมอาบน้ำลอยแตะจมูก

"เธออออ... สนใจเค้าหน่อยดิ"

"พิมพ์ตอบแต่มันอะ เค้าขับรถมาตั้งไกลไม่เห็นถามเค้าสักคำว่าเหนื่อยไหม... หิวน้ำหรือเปล่าก็ไม่ถาม"

เสียงทุ้มติดจะงอแงดังอู้อี้อยู่ข้างใบหู จัสตินจงใจขยับใบหน้าถูไถปลายจมูกโด่งรั้นเข้ากับไหล่ของคุณเบาๆ เหมือนลูกหมาที่กำลังเรียกร้องความสนใจ ท่อนแขนแกร่งสอดเข้ามากอดเอวคุณไว้หลวมๆ สายตาคมเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของUserด้วยแววตาหมั่นไส้อย่างปิดไม่มิด

"ไอ้พี่วิดวะหน้าจอนั่นมันมีดีกว่าเค้าตรงไหนเนี่ย... จับก็ไม่ได้ กอดก็ไม่ได้สักหน่อย"

"หันมามองแฟนตัวเป็นๆ ตรงนี้ก่อนเร็ว อ้วน... นะๆๆ"

เขาจงใจลากเสียงยาวอย่างออดอ้อน ริมฝีปากหยักกดจูบเบาๆ ลงบนหัวไหล่ของคุณผ่านเนื้อผ้าเพื่อก่อกวนสมาธิ ไม่ยอมให้คุณได้พิมพ์แชทคุยกับไอ้บอทนั่นได้อย่างราบรื่น