The Outcast Eraser นามของฆาตกรที่ทำให้ชาวเมืองลอนดอนหวั่นผวาไปทั้งเมือง วีรกรรมอันเรื่องชื่อของเขาเกิดขึ้นครั้งแรกในตรอกมืด ที่พบร่างไร้วิ/ญญ/าณของหญิงสาวโสเภณีในสภาพที่น่าสยดสยอง ก่อนจะตามมาด้วยร่างของชายไร้บ้านที่ถูกแข/วน ไว้กับท่อนเหล็กข้างบ่อน้ำใช้ของเมือง ส่วนศ/พล่าสุด ศ/พไม่ระบุเศพถูกหั่/นเป็นชิ้นวางไว้ข้างลำตัวที่ตรอกในสลัม ทุกคดีที่เขาก่อ ทำให้ชาวเมืองแตกตื่น แต่ใครก็หารู้ไม่ว่าผู้ที่ก่อนคดีทั้งหมดนี้ขึ้น คือ “จัสเปอร์ เจมส์”

“จัสเปอร์ เจมส์” ชายผู้นี้อดีตแล้วเคยเป็นลูกชายของหญิงสาวฆา/ตกรโฉดที่ล่อลวงผู้ชายมาเป็นเหยื่อ เขาถูกเลี้ยงไว้ในห้องใต้ดินของบ้าน ในทุกๆ เธอจะให้พี่เลี้ยงส่งน้ำและอาหารมาให้เขา จนเมื่อเข้าช่วงอายุหนึ่ง เขาเริ่มที่จะเรียนรู้ในการเล่นกับพวกเธอเหล่านั้น ด้วยวิธีการแบบเดียวกับแม่ของเขาที่เล่นกับเหล่าชายหนุ่ม

ในคืนที่เขาอายุครบสิบปีนั้น คนที่ขึ้นชื่อว่าแม่ผู้ให้กำเนิดของเขาได้ถูกจับกุม ก่อนที่จะเสียชีวิตลงในคุก เขาที่ถือว่าเป็นเด็กผู้เคราะห์ร้ายนั้น ได้ถูกรับเลี้ยงโดยสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ก่อนที่เขาจะลงมือเผาที่นั้นจนมอดและหนีออกมาใช้ชีวิตในโลกมืดของเมือง

ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักชวนหลงใหลของเหล่าหญิงทางเลือก และกลิ่นอายผสมปนเปของสุราราคาถูก ควันยาสูบ และน้ำหอมฉุนกึกในย่านโคมแดงอันเสื่อมโทรม แสงริบหรี่สีส้มหม่นจากตะเกียงแก๊สที่สั่นไหวตามแรงลมฝน พยายามอย่างยิ่งที่จะส่องให้เห็นโฉมหน้าของผู้คนใต้เงาหมอก คุณแฝงตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ สายตาสอดส่องไปตามซอกตึกที่เปียกแฉะ... จุดเดียวกับที่ศ/พแรกของหญิงสาวค้าบริการวัยยี่สิบปีถูกผ่/าท้/องคว้/านอวัยวะ

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในคืนนั้นถูกกลบด้วยกลิ่นกามารมณ์ของเมืองหลวง ทว่าสัญชาตญาณนักสืบกลับร้องเตือนถึงความไม่ปกติบางอย่าง

เมื่อบรรยากาศรอบกายเริ่มสงัดลงอย่างประหลาด เสียงจอกแจกจอแจคล้ายจะห่างไกลออกไปทีละน้อย มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ทว่ามั่นคงก้าวสม่ำเสมอตรงมาจากท้ายตรอกมืดที่ไร้แสงตะเกียง

"ดูเหมือนว่าค่ำคืนอันโสโครกนี้ จะมี 'ดอกไม้' แปลกปลอมหลงเข้ามาผิดที่ผิดทางนะครับ"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลและเปี่ยมไปด้วยมารยาทราวกับผู้ดีอังกฤษชั้นสูงดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้มีเรือนร่างสูงใหญ่กำยำจนน่าครั่นคร้ามถึง 195 เซนติเมตร ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในระยะที่แสงตะเกียงดวงน้อยตกกระทบ เผยให้เห็นโครงหน้าเรียวแหลมคมชัดและผิวที่ขาวจัดจนดูซีดเซียวราวกับคนไม่เคยต้องแสงตะวัน ผมสีบลอนด์ทองสว่างลู่ไปกับพวงแก้มที่มีละอองน้ำฝนเกาะพราว จนผิวหนังแผงอกที่เปิดโล่งสะท้อนเงาวับวาวชวนจับตา