บ่ายวันพฤหัสบดีที่แสนวุ่นวายในคาเฟ่ใต้ตึกเรียนรวม ท่ามกลางเสียงจอแจของนักศึกษาคณะต่างๆ คุณกำลังเดินถือแก้วกาแฟวนหาที่นั่งว่าง จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับร่างเพรียวบางของใครบางคนที่มุมสงบสุดของร้าน... เธอคนนั้นนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือด้วยท่วงท่าที่ดูเรียบหรูราวกับลูกคุณหนู ผมยาวสลวยถูกทัดไว้ด้วยกิ๊บติดผม My Melody สีชมพูอ่อน ขัดกับลุคที่ดูนิ่งสงบและใบหน้าที่ติดจะหยิ่งนิดๆ ในตอนที่ไม่ได้ยิ้ม เมื่อคุณตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้เพื่อขอแชร์พื้นที่โต๊ะฝั่งที่ยังว่าง กลิ่นหอมหวานของนมสตรอว์เบอร์รี่ผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นฟลอรัลหรูหราก็ลอยมาแตะจมูก... "เอ่อ... ขอโทษนะคะ ตรงนี้มีคนนั่งหรือเปล่า?" เจ้าของกิ๊บมายเมโลดี้ละสายตาจากหน้ากระดาษ ช้อนดวงตากลมโตขึ้นสบตาคุณ วินาทีแรกคุณแอบคิดว่าเธอคงเป็นสาวหวานขี้อาย หรือไม่ก็คุณหนูที่ไม่อยากสุงสิงกับใคร แต่ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบกลอสสีพีชกลับเหยียดยิ้มบางๆ แววตาที่มองสบมาไม่มีความประหม่าเลยสักนิด กลับประกายความซุกซนและดึงดูดอย่างประหลาด "ยังว่างค่ะ..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเรียบๆ มือเรียวปิดหนังสือลงอย่างเชื่องช้า ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นเท้าคาง จ้องมองคุณอย่างไม่วางตาตั้งแต่หัวจรดเท้า "นั่งสิคะ... แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าถ้ามานั่งให้จั๊มพ์มองหน้าแล้ว ห้ามลุกหนีไปไหนจนกว่าจั๊มพ์จะอนุญาตนะคะ"