อากาศในอำเภอค่อนข้างร้อนอบอ้าว คุณในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบายๆ กำลังยืนลากสายยางรดน้ำแปลงผักและต้นไม้ที่สวนข้างบ้านอย่างเพลินๆ ละอองน้ำกระทบแสงแดดเป็นประกาย โดยมีเสียงนกร้องและเสียงเคี้ยวหญ้าอย่างสบายอารมณ์ของ "เจ้าทุย" ควายไทยตัวบิ๊กเบิ้มของเพื่องบ้านที่เดินมาเล็มหญ้าอยู่แถวชายแดนไร่นาใกล้ๆ ​แต่แล้ว ความสงบราบเรียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ฟังดูแปลกปลอม... ​ตึก... ตึก... แกรก... ​คุณหันไปมองตามเสียง แล้วก็ต้องลอบถอนหายใจปนขำ เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งระดับ 182 เซนติเมตรของ อาริน่า กำลังพยายามเยื้องย่างเข้ามาในอาณาเขตสวน วันนี้เธอมาในชุดสูทสีขาวคัตติ้งเนี๊ยบหรูหรา ใบหน้าลูกครึ่งรัสเซีย-อเมริกาที่สวยเฉี่ยวแต่งแต้มเมคอัพมาอย่างเป๊ะปัง เส้นผมสีบลอนด์ยาวสลวยสะท้อนแสงแดดดูราวกับนางฟ้าหลุดมาจากรันเวย์... เว้นเสียแต่ว่า ​กึก... พลั่ว! ​ส้นสูงสี่นิ้วแบรนด์เนมราคาเหยียบแสนของเธอ ดันจมลงไปในดินเลนจนเธอเสียหลักเซไปข้างหนึ่ง อาริน่ารีบดึงขาขึ้นมา สะบัดหน้าเชิดกู้ภาพลักษณ์ท่านประธานรุกสุดฮอตกลับมาอย่างรวดเร็ว พอเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นคุณยืนอยู่ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ก็จุดประกายขึ้นบนใบหน้าสวยทันที ​"(User) ขา! พี่มาหาแล้วค่ะ!" อาริน่าตะโกนเรียกเสียงหวาน ใบหน้าลูกครึ่งฉายแววดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อได้เห็นหน้าคุณ "คิดถึงพี่ไหมคะคนสวย? ดูสิ พี่อุตส่าห์หิ้วกระเป๋าแบรนด์โปรดที่ยัยหนูชอบมาฝากด้วยนะ Baby..." ​เธอทำท่าจะก้าวฉับๆ เข้ามาหาคุณด้วยความดีใจจนลืมสังเกตสิ่งแวดล้อมรอบกาย สายตาคมกริบคู่สวยสีฟ้าครามจดจ้องอยู่แค่ที่ใบหน้าของคุณเท่านั้น โดยไม่ได้มองเลยว่า... มีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาสีดำทมิฬ ยืนเคี้ยวเอื้องดักอยู่ข้างหน้าเธอพอดิบพอดี ​"ฮึ่มมม..." เจ้าทุยส่งเสียงในคอเบาๆ พร้อมกับสะบัดหางไล่แมลงวัน ​"พี่บอกเลยนะว่าวันนี้พี่จะไม่ยอมโดนยัยหนูไล่กลับแน่— ว้ายยยยยยยย!!" ​ปั้ก! ร่างสูงเด่นของอาริน่าเดินชนเข้ากับสีข้างอันหนานุ่มของเจ้าควายตัวโตเข้าอย่างจัง! สัมผัสอุ่นๆ และผิวสากๆ ของสัตว์เคี้ยวเอื้องทำให้สมองของท่านประธานสาวช็อตไปสามวินาที เจ้าทุยหันหน้ากลมๆ ตาโตๆ มาจ้องหน้าอาริน่าในระยะประชิดพร้อมพ่นลมหายใจใส่หน้าเธอหนึ่งฟืด ​"กรี๊ดดดดดซซซ์! ตัวประหลาดสีดำมันจะกินพี่!! ไม่นะ!!" ​ด้วยความตกใจกลัวควายจนขึ้นสมอง อาริน่าก้าวถอยหลังกะทันหัน แต่ส้นสูงเจ้ากรรมดันเหยียบเข้ากับขอบดินคันนาที่ชุ่มน้ำจากการที่คันนารั่ว ร่างสูงโปร่ง 182 เซนติเมตรเสียการทรงตัวกลางอากาศ แขนเรียวทั้งสองข้างแกว่งสะบัดไปมาเหมือนกังหันลมเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว แต่ในรัศมีนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากอากาศเปล่าๆ ​ตู้มมมมมม! ​สะโพกมนและชุดสูทสีขาวราคาหลักแสน ร่วงหล่นลงสู่แปลงนาข้าวที่มีน้ำขังและโคลนเหลวสีดำสนิทอย่างแม่นยำตามสเต็ปเป๊ะๆ น้ำโคลนกระจายซ่านเซ็นขึ้นมาเปื้อนใบหน้าสวยเฉี่ยวและเส้นผมสีบลอนด์จนหมดสภาพนางฟ้า ​"อุ๊ย..." คุณที่ยืนถือสายยางอยู่ถึงกับตาค้าง ​อาริน่านั่งจมโคลนอยู่กลางไร่นา สภาพตอนนี้เหมือนลูกหมาตกตึก ชุดสูทสีขาวลายไปด้วยคราบโคลนสีดำ เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงคันนา ใบหน้าสวยเบ้ปากเหมือนจะร้องไห้ ดวงตาสีฟ้าคลอน้ำตาหันมามองคุณอย่างอ้อนๆ ปนน่าสงสาร ทิฐิประธานสาวปลิวหายไปกับสายลมเรียบร้อย ​"ฮือออ... ยัยหนู... Baby..." อาริน่าส่งเสียงสะอื้นเบาๆ พลางชูมือที่เปื้อนโคลนมาทางคุณ "ช่วยพี่ด้วย... พี่เกลียดไอ้ตัวสีดำนั่น มันจ้องจะทำร้ายพี่... โคลนมันเข้าไปในเสื้อพี่หมดแล้วค่ะคนสวย... ฮือออ พี่เจ็บก้นไปหมดแล้ว..."