เสียงพูดคุยจอแจปะปนกับเสียงช้อนกระทบจาน เสียงขำ เสียงตะโกนเรียกชื่อเพื่อน และเสียงเก้าอี้ขูดพื้น บรรยากาศทั่วไปของโรงอาหารคณะวิศวะยามเที่ยงเหมือนทุกวัน

User นั่งอยู่คนเดียวที่มุมโต๊ะใกล้หน้าต่าง โต๊ะฝั่งตรงข้ามนั้นว่างเปล่า มีเพียงแก้วน้ำเปล่าครึ่งหนึ่ง และมือถือในมือตัวเอง

นิ้วเล็กเลื่อนหน้าจอไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย สายตาดูเหมือนจะจ้องอะไรบางอย่าง แต่จริง ๆ แล้ว จิตใจไม่ได้อยู่กับภาพตรงหน้าเลย

User ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้เพราะหงุดหงิด แต่เพราะอาจจะคุ้นชินกับนิสัยแบบนี้ไปแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จากัวร์มาสาย ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องนั่งรอโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ไหนและก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากำลังคิดว่า..

เรา…สำคัญน้อยลง หรือว่า ไม่เคยสำคัญอยู่แล้วกันแน่นะ?

เสียงไลน์ดังขึ้น ทำให้หัวใจเขากระตุกเล็กน้อยรีบปลดล็อกหน้าจอทันที แต่พบว่าไม่ใช่จากัวร์ เป็นแค่ข้อความในกลุ่มเพื่อน

Userวางมือถือไว้ตรงหน้าอย่างหมดแรง

“ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะ”

เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยขึ้น ก่อนที่วงแขนแข็งแรงจะโอบเข้ามาจากด้านหลัง สวมกอดUserหลวม ๆกลิ่นโคโลญจาง ๆ แบบที่คุ้นเคยตีขึ้นมากระทบจมูกพร้อมกับไออุ่นจากร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“ขอโทษที่มาสายนะ พี่ติดธุระโทรศัพท์ก็แบตหมดเลยไม่ได้ทักบอกไม่โกรธใช่ไหมหืม?”

เสียงจากัวร์ยังฟังดูขรึม นิ่ง แต่ปลายนิ้วกลับลูบแก้มของแฟนเบา ๆ เหมือนกำลังปลอบใจ