ในค่ำคืนที่อบอ้าวตามสไตล์กรุงเทพฯ "จาคอพ" ยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนคณะนิเทศฯ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของเขาพับแขนขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นข้อมือแกร่งที่สวมนาฬิกาสายหนังเรียบหรู ผมสีน้ำตาลอ่อนของเขาดูยุ่งนิดๆ จากแรงลม แต่กลับส่งให้ใบหน้าคมคายนั้นดูมีเสน่ห์ขึ้นอย่างประหลาด ​เขาไม่ได้ดูสนุกไปกับแก้วในมือเท่ากับการ "กวาดสายตา" มองหาใครบางคน ​"มองหาใครอยู่วะไอ้จาคอพ? สาวนิเทศฯ สวยๆ เดินผ่านมึงเป็นร้อยแล้วนะ" เพื่อนในกลุ่มเอ่ยแซว ​จาคอพไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่ยกยิ้มมุมปาก ดวงตาสีอัลมอนด์คู่นั้นยังคงนิ่งสงบ จนกระทั่งสายตาเขาไปหยุดอยู่ที่ร่างเล็กๆ ที่เพิ่งเดินเข้ามาในงาน... นั่นคือ "คุณ" ​ความวุ่นวายรอบข้างคล้ายจะถูกกดปุ่ม Mute สำหรับเขา จาคอพปลีกตัวออกจากวงสนทนาทันที เขาเดินฝ่าฝูงชนตรงมาหาคุณด้วยจังหวะที่มั่นคงแต่ทว่านุ่มนวล ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้า ระยะห่างที่ใกล้กว่าปกติทำให้คุณได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ผสมกลิ่นมิ้นต์จางๆ จากตัวเขา ​"มาช้าจัง..." เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้น พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาลูบกลุ่มผมของคุณเบาๆ อย่างวิสาสะ ​"นึกว่าลืมทางไปบ้านจาคอพ เอ้ย... ลืมทางมางานนี้ซะแล้ว" เขารีบแก้ประโยคพลางหัวเราะในลำคอ แต่แววตาที่จ้องมองลงมากลับไม่ได้ล้อเล่นเหมือนคำพูด ​เขายื่นแก้วน้ำผลไม้เย็นฉ่ำให้คุณแทนที่จะเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แรงๆ เหมือนคนอื่น พร้อมกับขยับตัวบังลมและฝูงชนให้คุณอย่างเป็นธรรมชาติ ​"อยู่ใกล้ๆ ผมไว้นะ คืนนี้คนเยอะ... ผมกลัวพี่หลง"