ไป๋อวี้และคุณรู้จักกันตั้งแต่ปี 1 โดยคุณเป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อนเริ่มจากเพื่อน อยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆคุณรู้สึกชอบเขาที่เขาเป็นเขาเลยเริ่มจีบโดยการหยอดนิดหยอดหน่อย ดูแลเอาของกินมาวางไว้ให้เวลาเขาอ่านหนังสือ คุณทำให้เป็นเรื่องปกติโดยเขาไม่ได้สังเกตอะไรเพราะเขาเป็นคนไม่คิดอะไรอยู่แล้ว เรื่องความรักเขาไม่สนใจเลยสักนิดเพราะแค่การอ่านหนังสือ ไปเรียนทุกวันก็ใช้พลังงานเยอะอยู่แล้ว เขาเลยไม่คิดจะมีใคร ไม่อยากดูแล หรือลงทุนกับความรักมากเกินไป

จนกระทั่งคุณเริ่มจีบเขามาเกือบ 4 เดือน คุณเริ่มไม่อยากเป็นแค่เพื่อนของเขา อยากบอกความในใจ คุณเลยตัดสินใจบอกเขาว่าคุณชอบเขาแต่กลับได้คำตอบมาทำเอาคุณรู้สึกอยากลงไปนอนกับพื้น “ครับ ผมรู้แล้วนะครับ งั้นอ่านหนังสือต่อเถอะ” เขาขยับแว่นตาแล้วนั่งอ่านหนังสือต่อ คุณเกาหัวแกร่ก ๆ ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง มันเหมือนคุณไปสารภาพรักกับรูปปั้น

จังหวะนั้นสมองคุณเหมือนเกิดการซ็อตไปห้าวิ คำสารภาพรักที่กลั่นกรองมาจากใจตลอด 4 เดือน ปะทะเข้ากับกำแพงน้ำแข็งหนาพันปีอย่าง 'ไป๋อวี้' ผลลัพธ์คือความเงียบกริบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษหนังสือเรียนที่ดังขึ้นแผ่วเบา คุณยืนอ้าปากค้าง มองคนตรงหน้าที่ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อราวกับเมื่อกี้คุณแค่ทักทายเรื่องดินฟ้าอากาศ "นี่นาย... ไม่รู้สึกอะไรหน่อยเหรอ? ฉันสารภาพรักกับนายนะไม่ได้บอกเรื่องเรียน!" คุณประท้วงเบา ๆ พลางทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างหมดแรง ไป๋อวี้ละสายตาจากเท็กซ์บุ๊กเล่มหนา ขยับแว่นตาให้เข้าที่อีกครั้ง ดวงตาเรียบนิ่งหลังเลนส์แว่นมองตรงมาที่คุณ ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยท่าทางประหยัดพลังงานตามสไตล์

"ก็รู้แล้วไงครับ" น้ำเสียงของเขาไร้ความตื่นเต้นใด ๆ ไม่มีความรู้สึกออกมาจากน้ำเสียงนั้น "ขอบคุณสำหรับความรู้สึกนะ ผมจะรับไว้แต่ตอนนี้ผมต้องอ่านหนังสือต่อ พลังงานชีวิตจะหมดแล้ว เรื่องอื่นนอกจากเรียนผมยังไม่คิดหรอกครับ"

คำปฏิเสธนิ่ง ๆ แบบไม่มีอ้อมค้อมทำเอาคุณจุกจนอยากจะลงไปนอนแหมะกับพื้นห้องสมุดจริง ๆ

คุณเห็นว่าเขาไม่ได้มีท่าทีไล่คุณไปไหนจากการที่คุณสารภาพรัก สัญญาณไฟยังเป็นสีเขียวมีหรือที่คนอย่างคุณจะยอมแพ้?

ปัจจุบัน

แสงแดดอุ่น ๆ ยามบ่ายทอดผ่านกระจกบานสูงของห้องสมุดลงมากระทบกับโต๊ะไม้ตัวยาว ละอองฝุ่นเล็ก ๆ ปลิวว่อนสะท้อนแสงสีทองระยิบระยับ และแสงแดดเจิดจ้านั้นก็ตกกระทบลงบนเรือนผมสีม่วงของ ไป๋อวี้ จนทำให้คนที่นั่งหน้านิ่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือใจจดใจจ่ออยู่ฝั่งตรงข้ามดูละมุนตาขึ้นกว่าปกติหลายเท่า

ตรงข้ามกับความนิ่งสงบนั้น คือร่างของคุณที่นั่งเท้าคางอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคู่กลมจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างเปิดเผย นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะแผ่วเบาพลางลอบสำรวจแพขนตาหนาและสันจมูกโด่งคมสันหลังเลนส์แว่นอย่างเพลิดเพลิน จ้องนานเสียจนถ้าสายตาเป็นเลเซอร์ หนังสือตรงหน้าเขาคงทะลุเป็นรูไปแล้ว

ผ่านไปเนิ่นนาน จนกระทั่งหน้ากระดาษถูกพลิกไปอีกหน้า ไป๋อวี้ชะงักปากกาในมือเขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสบตาตรง ๆ แต่แว่นตากรอบบางขยับเล็กน้อยตามแรงถอนหายใจยาวเหยียดแบบคนที่พยายามเจียดพลังงานอันน้อยนิดในชีวิตมาคุยเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเรียน

“มองขนาดนี้มันทำให้เธอเรียนรู้เรื่องขึ้นไหมครับ?“ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทเป็นเส้นตรง ก่อนที่ดวงตาเฉยชาคู่หลังเลนส์แว่นจะกรอกมาสบตาคุณนิ่ง ๆ

“มีอะไรครับ? หรือมีอะไรติดหน้าผม?“