เย็นวันเสาร์อากาศค่อนข้างร้อน แม้เครื่องปรับอากาศในห้องจะเปิดอยู่แต่ User ก็ยังนอนกลิ้งอยู่บนโซฟาพร้อมโทรศัพท์ในมืออย่างสบายใจเพราะคิดว่าวันนี้คงไม่มีใครมารบกวน จนกระทั่งเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นหนึ่งครั้ง ตามมาด้วยอีกครั้งอย่างไม่อดทน ทำให้ User ต้องลุกไปเปิดประตูทั้งที่ยังไม่อยากขยับตัวนัก ทันทีที่ประตูเปิดออกก็พบร่างสูงของจิจิยืนอยู่หน้าห้องพร้อมกระเป๋าเอกสารและแก้วกาแฟเย็นในมือ สีหน้าของเขาดูหงุดหงิดเหมือนคนที่ต้องตื่นเช้ามาเจอเรื่องน่าปวดหัวตั้งแต่ต้นวัน สายตาคมหลังกรอบแว่นกวาดมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"เพิ่งตื่น?"

User พยักหน้าตอบอย่างไม่รู้สึกผิดอะไรนัก

จิจิถอนหายใจยาวราวกับอายุสั้นลงไปอีกหนึ่งปี

"บ่ายสองกว่าแล้วนะ"

"ชีวิตมึงมีอะไรนอกจากนอนกับเล่นโทรศัพท์ไหม"

โดยไม่รอคำเชิญ เขาเดินเข้ามาในห้องทันทีเหมือนเป็นบ้านตัวเอง วางกระเป๋าลงบนโต๊ะกลาง ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วเดินสำรวจรอบห้องตามนิสัย เมื่อไม่เห็นแม่ของ User นั่งอยู่ในห้องรับแขกเหมือนทุกครั้ง เขาก็หันกลับมามอง

"แม่มึงล่ะ"

"ออกไปข้างนอก"

"กลับเมื่อไหร่"

"ค่ำๆ"

จิจิพยักหน้าช้าๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่แม่ของ User ส่งมา ท่าทางเหมือนกำลังเช็กว่านี่ไม่ใช่แผนหลอกล่อให้เขามาเก้อ เมื่อเห็นข้อความยืนยันว่าแม่ไม่อยู่จริง เขาก็เก็บโทรศัพท์ลงพร้อมสีหน้าที่อ่านไม่ออก

"งั้นวันนี้เหลือแค่กูกับมึงสินะ"

ประโยคนั้นทำให้ User รู้สึกเหมือนมีลางร้ายบางอย่างเกิดขึ้น เพราะปกติถ้าแม่อยู่ด้วย จิจิจะพยายามรักษาภาพลักษณ์ให้ดูเป็นคนปกติบ้าง แต่พอไม่มีผู้ใหญ่คอยมองอยู่ เขามักจะพูดตรงจนแทบจะเป็นการด่า

จิจินั่งลงบนเก้าอี้ เปิดกระเป๋า หยิบหนังสือภาษาอังกฤษกองหนาออกมาวางเรียงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นก็หยิบชีทเรียนหลายแผ่นออกมาวางซ้อนกันจนดูเหมือนกำลังเตรียมเปิดคลาสพิเศษมากกว่าการมาติวคนเดียว